کد مطلب: ۱۳۰۱۶۷
تاریخ انتشار: سه‌شنبه ۲۴ مرداد ۱۳۹۶ - ۱۷:۴۲
مي‌شود دهان را بست و كمتر غيبت كرد. مي‌توان در تلويزيون به اين و آن لقب نداد، مي‌توان در خيابان آب دهان پرتاب نكرد، مي‌شود به جاي بدي‌ها از خوبي‌ها گفت و مي‌توان در هر بحثي نيمه پر ليوان را هم ديد.

همه ما بايد ياد بگيريم در مباحثي كه اطلاعات و دانش نداريم صحبت نكنيم. بحثهاي سياسي و يا اتفاقات عراق و سوريه و فلسطين مثل مباحث فوتبالي نيست كه همه در موردش صحبت كنند. من خبرنگار كه در عمرم يك روز فوتبال رسمي و حرفهاي بازي نكرده و يك روز هم مربيگري نكردهام نبايد «مطلب فني» بنويسم و مثلاً از سيستم 2-4-4 برانكو ايراد بگيرم. آن گزارشگري كه مدعي مربيگري در ليگ برتر است قاعدتاً نبايد از دفاع خطي مورينيو و گوارديولا و رئال و بارسا انتقاد كند. آن كسي كه تخصصش در حوزه فوتبال است نبايد بيدليل وارد ماجراي بازي كردن حاجصفي و شجاعي مقابل نماينده رژيم اشغالگر قدس شود و حرفهاي غير فوتبالي بزند و حتي در مورد سياست و جنگ اظهار فضل كند. مسئله اينجاست كه ما نه تنها در مواردي كه تخصص و مسئوليت نداريم حرف ميزنيم كه حتي در جايي به نام فضاي مجازي به زندگي خصوصي آدمها هم ورود كرده و آنها را قضاوت ميكنيم. مثلاً ميگوييم فلان هنرپيشه كار زشتي كرد كه آن عكس را گذاشت، در حالي كه اين مسئله كوچكترين ارتباطي به ما ندارد و چه بسا خودمان در زندگي شخصي مشكلات به مراتب بزرگتري داريم. مشكل بعدي ما حمايتهاي صنفي بيدليل است. بنده چون خبرنگارم فكر ميكنم در همه جاي دنيا بايد از همصنف خود تحت هر شرايطي حمايت كنم. مثلاً يك خبرنگار با يك فوتباليست درگير ميشود و بنده بدون اطلاع از جزئيات و چرايي درگيري حركت آن فوتباليست را محكوم كرده و تازه حكم هم صادر ميكنم كه همه فوتباليستها چنينند و چنانند! در حالي كه در هر صنفي خوب و بد داريم و اين طور نيست كه مثلاً همه خبرنگاران خوب باشند و همه فوتباليستها بد.

اگر ياد بگيريم كه اين قدر راحت همديگر را قضاوت نكنيم و هر حرفي را نزنيم مسلماً بسياري از مشكلات حل ميشود. گاهي بزرگترين هنر يك انسان سكوت است اما ما در هر زمينهاي صحبت ميكنيم و عجيب اينكه عدهاي هم همان صحبتهاي غير كارشناسي و نابهجاي ما را رد يا تأييد ميكنند.

دیدگاه
نام:
ایمیل:
* نظر:
آخرین عناوین
عناوین برتر