یکی در قطار اجلش سر میرسد و دیگری با دوچرخه، طعمه چرخهای کامیون میشود! یکی هم در بستر بیماری! مرگ با متنوعترین متدهای روز میآید و البته همیشه غیرقابل پیشبینی!
فوتبالیست که باشی، خود به خود زندگیات روی ابرهاست، حتی روی زمین هم سر دست میبرندت، اینجا همه دوست دارند فوتبالیست شوند، برعکس کودکی ما که عاشق خلبان شدن بودیم. فرقی هم نمیکند هر دو در آسمان سیر میکنند، یکی در طیاره و دیگری در آسمان شهرت و غرور و ثروت.
فوتبالیست که باشی، مرگت هم باکلاستر است به خصوص اگر هواپیمایت سقوط کرده باشد، دنیا خبردار میشود و گوشه گوشه پهنه گیتی یادت میکنند، ابرستارههای عصر فوتبال مرگت را تسلیت میگویند و باشگاههای بزرگ به احترامت، پرچم نیمهبرافراشته کرده و سکوت میکنند.
فوتبالیستها انسانهای مهمی هستند که مرگشان هم غمبارترین تراژدی زمان خودش میشود اما فاصله زندگی و لبخند و شادمانی تا مرگ برای همین جماعت سرخوش، همانی است که در تلفن همراه ماچادو بازیکن سابق صبا قم ثبت و ضبط شد!
فوتبالیست که باشی، گاهی وقتها پروازت سالم به زمین نخواهد نشست و محکوم میشوی به رفتن. میروی و با دنیایی که به سختی برای خود دست و پا کردی، وداع میکنی بیآنکه از لذت واقعیاش بهرهمند شده باشی!
آری دوست عزیز فوتبالیست، پرواز را به خاطر بسپار که فوتبالیست هم مثل پرنده مردنی است! گاهی وقتها زود دیر میشود برادر! به خود بیا که حادثه همیشه در کمین نشسته است. به جایگاه امروزت زیاد غره نشو که به لحظهای بند است، بد نیست در خیال هم شده خود را مسافر آن پرواز آسمانی کلمبیا کنی! آنچه امروز از قربانیان آن حادثه به جای مانده، چیزی نیست جز اخلاق و رفتارشان در زمان حیات وگرنه گل زدنها و درخشیدن در میدان مسابقه را خیلیها بهتر از آنها بلد بودهاند و خواهند بود!آقای فوتبالیست که الگوی جامعه هستی و هزاران هزار طرفدار سینهچاک داری؛ الگوی خوبی برای هوادارانت باش.