انتقادات بی‌معنی از گوارديولا

ناگهان همه چيز عوض ميشود. يك اظهارنظر در مورد اينكه ميخواهد فلسفه كار خودش را ادامه دهد و ميلي به تغيير آن ندارد، باعث ميشود كه از پپ گوارديولا به عنوان يك فرد مغرور و ناهماهنگ با فوتبال انگليس نام برده شود.

«من از مربياني نيستم كه تيمشان اهل تكل زدن باشد.» اين عبارتي است كه بعد از شكست منچسترسيتي مقابل لستر از سوي گوارديولا بيان شد و بارها و بارها در رسانههاي ورزشي انگليسي روي آن مانور داده شد؛ بهانهاي مناسب براي سركوب گوارديولا. نميتوان منكر خوشحالي منتقدان او از اين جمله شد، منتقداني كه اصولاً معتقدند او مربي خوبي نيست و در انگليس هم به هيچ وجه نميتواند موفق باشد.

اما گوارديولا موقع گفتن اين جمله هم صداقت داشته و هم واقعبين بوده. مربي تكلها؟ اين كاري است كه شما بايد براي بچههاي 7 ساله انجام دهيد تا به آنها ياد بدهيد كه چطور جلوي بازيكن حريف بايستند و راه او را سد كنند؛ يكي از اصول پايهاي فوتبال. هيچ مربي ليگ برتري نيازي ندارد كه اين كار را به بازيكنانش در تمرينات آموزش بدهد.

به نظر ميرسد بعضيها فراموش كردهاند كه بارسلوناي گوارديولا، بهترين تيم در بازپسگرفتن توپ، تحت فشار قرار دادن حريفان و بستن فضا براي رقبا بود. سرخيو بوسكتس مهره كليدي همه اين وظايف بود، بهترين هافبك دفاعي جهان در راه بازيخواني و تشخيص مسير توپهاي برگشتي.

اما چرا فكر ميكنيم كه پپ حرف اشتباهي زده، چون بازيكنان سيتي زياد وارد درگيريها نميشوند؟ من خودم كسي هستم كه عاشق تكل زدن هستم اما باور كنيد كه بعضي از اين انتقادها واقعاً بيمعني هستند.

رافا بنيتس در ليورپول كه بود سر ما داد ميزد كه: «روي زمين نخوابيد. هر بازيكني كه وارد زمين ميشود بايد اهميت نظم تيمي و كارت زرد و قرمز را بداند. دو تكل با زمانبندي نامناسب يعني اخراج و 10 نفره شدن تيم.»

دو سال قبل ژابي آلونسو هم حرف مشابهي را در مورد علاقه شديد فوتبال انگليس به تكل زدن گفت و اينكه همه در انگليس فقط به همين دليل عاشق فوتبال او بودهاند. زماني كه آلونسو در ليورپول بود، او متني را در آكادمي فوتبال جوانان خوانده بود كه نوشته بود قدرت يك بازيكن در تكل زدن و شوت زدن است اما آلونسو ميگفت: «پيش خودم گفتم، اوكي اما فكر نميكنم كه كيفيت اصلي يك بازيكن را بايد در تكل زدن او خلاصه كرد.» بعدها او از سوي گوارديولا به بايرنمونيخ رفت و همه متوجه شدند كه درست ميگفته. ما نياز داريم كه فوتبالمان را شبيه اسپانيا كنيم و گامي رو به جلو برداريم.

وقتي مربي بعد از باخت 4 بر 2 به لستر ميگويد كه نيازي نيست به بازيكنانش تكل زدن را بياموزد، هيچكس حرف او را جدي نميگيرد چون او يك مربي بازنده است.

اگر گوارديولا اين فصل فاتح ليگ برتر انگليس نشود قطعاً اين هيچ ارتباطي به توانايي بازيكنان سيتي در تكل زدن ندارد. يكي از دلايلي كه ممكن است به ناكامي آنها منجر شود ادامه دادنشان به روند ضعيف فعلي در كارهاي دفاعي است، مثل بازيهايي كه مقابل چلسي و منچسترسيتي داشتند و در مجموع دو بازي 7 گل دريافت كردند.

اين حرف هم درست نيست كه گفته شود تيمهاي گوارديولا نميتوانند خوب دفاع كنند چراكه هر دو تيم بارسلونا و بايرنمونيخ بهترين آمارها را در هر فصلي كه او مربيشان بوده از نظر دفاعي ثبت كردهاند. تيمهايي كه هم مالكيت توپ بالايي داشتهاند و هم در كارهاي دفاعي عالي بودهاند.

مسئله گوارديولا آنطور كه ظواهر امر نشان ميدهد در حال حاضر اين است كه براي اولين باري است كه بازيكناني در اختيار دارد كه نميتوانند آنچه از آنها ميخواهد را به درستي اجرا كنند اما اين به هيچ وجه منجر به تغيير فلسفه كاري او نخواهد شد.

در حقيقت بخش مهمي از بالا رفتن انتظارها از پپ گوارديولا به شروع فوقالعاده او در سيتي و كسب 10 برد پياپي برميگردد، خود پپ در همان زمان هم گفت كه سيتي به هيچ وجه كار آساني براي كسب مقام قهرماني در اين فصل ليگ برتر ندارد.

سؤال بزرگ اين است كه آيا سيتي ميتواند با سبك گوارديولا فاتح ليگ برتر شود؟ آرسن ونگر 12 سال است كه سعي ميكند با سبك خودش جلوي منتقدان بايستد و هنوز موفق به قهرماني در ليگ نشده اما گوارديولا دستكم در برنامههاي نقل و انتقالاتي يك گام از او جلوتر رفته. ونگر هيچ وقت سراغ دروازهباني مثل كلوديو براوو نرفت كه بتواند بازي را از همان خط دروازه شروع كند، يا هيچ وقت مدافع مياني پا به توپي مثل استونز را نخريد. هرچند كه هيچكدام از اين دو خريد هنوز نتوانستهاند انتظارات را در سيتي برآورده كنند.

اگر ليورپول قهرمان ليگ نشود، من دوست دارم جام به سيتي يا آرسنال برسد. من عاشق تماشاي كاري هستم كه گوارديولا انجام ميدهد. اهميتي ندارد كه او موفق شود يا شكست بخورد اما ميدانم كه سه سال آينده با حضور پپ هيجانانگيز خواهد بود.

جيمي كرگر- ستاره سابق ليورپول