از جایزه‌ای که هست تا روحیه‌ای که نیست!

اول)  البته که این جوایز نباید باعث شود یادمان برود فوتبال ایران هنوز تا رسیدن به شرایط استاندارد فاصلهای طولانی دارد. تشویقها اگر انگیزهای برای تلاش مضاعف باشد، مفید است در غیر این صورت اثر مخربی دارد.

دوم) امیر قلعهنویی در گفتوگوی امروزش با روزنامه خبرورزشی لابهلای حرفها و گلایههایش طرحهای جالبی برای نجات فوتبال از بنبست فعلی ارائه کرده است. قلعهنویی جدا از بحث بودجه در بودجه (اختصاص ۲ درصد از بودجه تیمهای لیگ برتری به فوتبال پایه) از صندوقی حرف میزند که میتواند پیشکسوتان فوتبال را از گرفتاریهای مالی نجات بدهد. صندوقی که فوتبالیستهای امروز بخش اندکی از درآمدشان را در آن پسانداز کنند تا سود این پسانداز خرج پیشکسوتان فوتبال شود و اصل پول برای روزهای پیری و بازنشستگی خودشان بماند.

آیا این روحیه در ستارههای فوتبال ما وجود دارد که امروز و در اوج، به فکر ستارههای غروب کرده فوتبال باشند؟ آیا آنها باور دارند از هر دست بدهند، از همان دست میگیرند؟ آیا آنها میدانند که سرنوشت امروز ستارههای قدیم در آیندهای دور یا نزدیک برایشان رقم میخورد؟ فوتبال را خود فوتبالیها باید درست کنند. هیچ دستی از غیب به کمک اهالی فوتبال نمیآید. خودشان باید دست هم را بگیرند.