پنجشنبه ۱۹ اردیبهشت ۱۳۹۸ - ۱۰:۱۵
۰ |
۰

حرف آخر| سهم صلاح در کام‌بک آنفیلد

زمان مطالعه: ۲ دقیقه

از قدیم گفته‌اند حرمت امام‌زاده با متولی است. البته که هر مجموعه‌ای شبیه مدیرش می‌شود و افسوس که باید در این دنیا و هر کاری، اول چیزی بکاری و زحمت بکشی تا بعد به درو محصول برسد!

 محمد صلاح، ستاره آنفیلد به دلیل مصدومیت بازی برگشت مقابل بارسا را از دست داده بود، اما به جای این‌که بنشیند در خانه یا برود دنبال کارهای شخصی با یک تی‌شرت که رویش نوشته بود: «هرگز تسلیم نشو» آمد. آن شب در آنفیلد سهم صلاح کمتر از هیچ‌کدام بازیکنان درون زمین نبود...

۱۸ سال پیش مرحوم ناصر حجازی در شروع لیگ برتر «حرفه‌ای» گفت «فقط شماره‌های‌مان انگلیسی شده» و رفتار و فرهنگ حاکم بر فوتبال ما همان آماتوریسم سابق است که بود.

امروز بعد از ۱۸ سال چه کسی می‌تواند ادعای حجازی را رد کند؟ کجای فوتبال‌مان حرفه‌ای شده؟ بازیکنان؟ مربیان؟ مدیران؟ ورزشگاه‌ها؟ داوران، تماشاگران، یا حتی رسانه‌هایمان؟! هیچ‌کدام.

متأسفیم که حتی اندک مزایای «آماتوریسم» و روح لطیف حاکم بر ورزش را هم به پای «پز حرفه‌ای» ذبح کردیم و حالا پا در هوا هیچ نداریم. نه آن ماندیم و نه این شدیم...

سه‌شنبه‌شب چشم همه دنیا به آنفیلد بود و کام‌بک فوق‌العاده لیورپول برابر بارسا را همه دیدند. کسی هست که از این نمایش لذت نبرده باشد؟ یکی مثل «کنی دالگلیش» که اسطوره لیورپولی‌هاست و جایگاه به نامش دارند و مجسمه‌اش را ساخته‌اند نیز رفته بود وسط مردم عادی تا لذت خواندن سرود موفقیت را از دست ندهد. تماشاگر و بازیکن و مربی و مدیر، همه دست در گردن هم یک‌جا و یک‌اندازه از فوتبال لذت بردند و از آن طرف آخر حرفه‌ای‌گری هم روی دیگر سکه بود. محمد صلاح، ستاره آنفیلد به دلیل مصدومیت بازی را از دست داده بود، اما به جای اینکه بنشیند در خانه یا برود دنبال کارهای شخصی با یک تی‌شرت که رویش نوشته بود: «هرگز تسلیم نشو» آمد. آن شب در آنفیلد سهم صلاح کمتر از هیچ‌کدام بازیکنان درون زمین نبود...

او قبل از بازی آمد وسط چمن و دور زد. مردم را تهییج کرد و بعد به رختکن رفت تا همین کار را برای همبازیانش تکرار کند. بعد در نزدیک‌ترین صندلی به نیمکت نشست و پس از بازی وسط چمن، کنار کلوپ، یکی از کسانی بود که همه را در آغوش می‌گرفت. صلاح از کشوری می‌آید که بیشترین شباهت را به فرهنگ ما دارند، ولی در قالب فوتبال حرفه‌ای از او یکی می‌سازند شبیه رونالدو. همان کریس که به کارهای تجاری و تبلیغی می‌پردازد، اما مراقب بدن خودش هم هست. درون و بیرون زمین تمرکزش تنها روی فوتبال است و بس.

سه‌شنبه‌شب در آنفیلد سهم صلاح کمتر از «اوریگی» و «واینالدوم» نبود. جانشنیان او هر کدام دبل کردند. اگر صلاح بود مگر فرصت به واینالدوم می‌رسید؟ اگر صلاح بازی می‌کرد مگر کسی از اوریگی حرفی می‌زد؟

از قدیم گفته‌اند حرمت امام‌زاده با متولی است. البته که هر مجموعه‌ای شبیه مدیرش می‌شود و افسوس که باید در این دنیا و هر کاری، اول چیزی بکاری و زحمت بکشی تا بعد به درو محصول برسد!

فوتبال حرفه‌ای محمد صلاح را از جهان سوم می‌آورد و مثل رونالدو تا آخرین دلار هزینه‌اش را درمی‌آورد و از او حتی بیرون زمین و در روز مصدومیت هم به بهترین شکل استفاده می‌برد، اما ما اینجا حتی درون زمین هم قادر نیستیم از استعدادهایی که کم از «صلاح مصر» (و نه این صلاح امروز) ندارند و نداشتند، استفاده کنیم! و در نتیجه طرف، اختیار به توفان حوادث سپرده، خود را غوره نشده مویز می‌بیند و جرقه درخشش او به یک سال نرسیده به خاکستر مبدل و... در هزارتوی خاطره می‌پیوندد به هزاران نفر قبلی.

وب‌گردی و دیدنی‌های ورزش

برچسب‌ها

نظر شما

شما در حال پاسخ به نظر «» هستید.
captcha

پربازدید

پربحث هفته

منهای ورزش

بازرگانی

آخرین خبرها