وقتی به لبنان با یک گل در بزرگسالان باختیم، همه کارشناسان از وقوع یک فاجعه حرف می زدند. حالا تیم ملی امید هم با داشتن چند لژیونر و ملی پوش بزرگسال، به لبنان باخته و بدتر از باخت، حذف هم شد! آن شکست یک اتفاق قلمداد شد و تیم ملی در نهایت به جام جهانی رسید اما این بار تیم امید از گروهش هم بالا نرفت!
اما بدتر هم هست! لبنان با دو باخت حذف شده و هیچ شانسی برای صعود نداشت! ولی ما با یک برد -با هر نتیجه- براحتی صعود می کردیم! چون دیدار همزمان این گروه را ازبکستان با دو گل از کره جنوبی برد و راه را برای ما هموار کرد ولی خودمان نتوانستیم لبنان را ببریم. تیمی که قعرنشین را نمی تواند ببرد، شایسته صعود بود؟!
از دیرباز مشکل ورزش ایران که ریشه در شخصیت ما دارد، این بوده که در هر رشته تیمی یا انفرادی، برابر تیم ها و قدرت های بزرگ عالی ظاهر شده و نتیجه گرفته ایم اما با دست کم گرفتن تیم ها و رقبای کوچکتر یا ضعیف تر -حداقل خودمان این جور فکر کرده ایم- باخته و ناکام مانده ایم. اما انصافا با شرایط فعلی فوتبال ایران دیگر می شود چنین نتیجه ای گرفت؟
لبنان تشت رسوایی ما را به زمین انداخت و صدایش را دنیا شنید! ما چیزی نکاشته ایم که توقع درو داشته باشیم. دور هم جمع می شویم و می رویم و برمی گردیم و بعد هم هیچ! بقیه حرف ها را رها کنید، اصل ماجرا همین است و بس...
اینجا را بخوانید: با روانخواه امیدی به تیم امید نیست؛ فاجعه قابل پیش بینی در عربستان
