تیم امید کشورمان دست خالی از جام ملتهای آسیا به کشور برمی گردد. تیمی که با ۳ برد و اقتدار به جام رسیده بود، با مصدومیت آقای گلش در همان تورنمنت (کسری طاهری) نتوانست در این ۳ بازی گلی به ثمر برساند.
ایران با کره و ازبکستان بدون گل مساوی کرد و در بازی آخر به لبنان باخت تا با یک گل، پرونده ما بسته شود. بازیکنان لبنان در حالی به ما گل زدند که هیچکدام از تیم های لیگ برتری را نمی توانید وادار کنید از این تیم، بازیکن بخرند! انصافا کدام یک از بازیکنان لبنان می توانند در لیگ برتر ما بازی کنند؟
اما ما در تیم خود لژیونر هم داشتیم! دو نفر در لیگ روسیه و یکی در امارات! البته که بود و نبود این ۳ نیز خیلی فرقی با بقیه نکرد! کاش امید روانخواه به همین یک سوال جواب بدهد که زارع و حسین نژاد را برای چه با خود به عربستان برد؟ اگر آنها مصدوم بودند، چرا اعزام شدند و اگر سالم، چرا بازی نکردند؟
زارع در ۳ بازی نبود، حسین نژاد در بازی حساس آخر که گل و برد می خواستیم، روی نیمکت! غندی پور هم که می گفتند مصدوم است اما بود و کاری نکرد تا معلوم شود مشکل از جای دیگری است. عسکری هم که خیلی روی مصدومیتش مانور داده شد، در بازی اول که سالم بود ۲۰ دقیقه آخر به میدان رفت!
واقعیت این بود که ما درون زمین، برنامه ای برای گلزنی مشاهده نکردیم که البته با توجه به کمبود وقت، قابل پیش بینی هم بود. بازیکنان تنها ۱۰ روز به مسابقات در اختیار مربیان قرار گرفتند و این داستانی است که همیشه تکرار می شود. فقط سوال اینجاست که حضور سرمربی محترم تیم ملی بزرگسالان چرا نتوانست کمکی به روانخواه و همکاران جوانش کند؟
امیر قلعه نویی سهم بزرگی در انتخاب روانخواه به این سمت داشت و البته که مربی تیم امید باید با مربی بزرگسالان هماهنگ باشد. حضور او در عربستان انگیزه بزرگی برای بازیکنان بود و قبل از بازی اول، او در جمع بازیکنان و مربیان کمک فکری و روحی خوبی داد. در بازی با لبنان نیز قلعه نویی در ورزشگاه بود و باید دید مشاوره های او به روانخواه چرا نتوانسته کمکی به صعود ما کند؟
اینجا را بخوانید: با روانخواه امیدی به تیم امید نیست؛ فاجعه قابل پیش بینی در عربستان
