از ابتدای این فصل پیروز قربانی بارها ثابت کرده چه توانایی هایی در عرصه مربیگری دارد و آینده از آن اوست.
قربانی هرگز در باد اسم و رسم زمان بازی نخوابید. حاضر به کار زیردست کسی نشد و منتظز بخت و اقبال هم نماند. به لیگ های پایین رفت و نردبان را پله پله بالا آمد تا سرانجام با تیمی که خودش به لیگ برتر آورده بود، برای اولین بار سطح اول حرفه ای را به عنوان سرمربی تجربه کند. پیروز در این مسیر آنقدر تجربه کسب کرد که از پس بحران های فجر بر بیاید.
او فصل را خوب شروع کرد اما بعد باخت سنگین خانگی برابر استقلال هم توانست تیمش را جمع کند. پیروز در هفته شانزدهم و پیروزی برابر پرسپولیس در شیراز ثابت کرد یک جرقه نیست و در آینده او را روی نیمکت استقلال خواهیم دید. در این مسابقه اتفاقاتی افتاد که این وعده را به فوتبال دوستان می دهد.
پیروز با این برد، باخت خانگی برابر استقلال را پاک و برای کارنامه مربیگری خود اعتبار خرید. با شکست پرسپولیس، این فرصت را به استقلال داد تا بتواند فاصله ۳ امتیازی با رقیب را کاهش دهد و به جوانان تیم خودش هم اعتماد به نفس و روحیه بالایی بخشید. یک تیر و سه نشان که قربانی با لیاقت زد!
اما اوج کار او نه در تعویض ها که کمر پرسپولیس را شکست، بلکه در درسی بود که او از بازی رفت با همین پرسپولیس گرفته و روی آن کار کرده بود. اگر بیاد داشته باشید، ۲۷ مرداد در شروع فصل تیم جوان و تازه وارد فجر یقه پرسپولیس را در تهران گرفت و نیمه اول برنده به رختکن رفت. در نیمه دوم و هر چه به پایان نزدیک تر می شدیم، پرسپولیس احساسی تر حمله و فجر لااقل دو بار فرصت داشت گل های بعدی را بزند.
پس از این دو تک به تک، در یک دبل سیو دقیقه ۹۰ سه بازیکن فجر نتوانستند از پس یک دفاع و گلر پرسپولیس برآیند و همین بازی از روی شکم سیری، قانون مشهور فوتبال را احیا کرد. فجر آنقدر نزد که خورد! در بازی برگشت سناریو عینا دوباره تکرار و این بار پرسپولیس زود به گل مساوی رسید اما پیروز روی ذهن جوانانش کار کرده و دیدیم دیگر به آن سادگی فرصت ها را از دست ندادند و از گل دوم به خوبی محافظت کردند تا سرانجام فجر به سه امتیاز که لیاقتش را داشت، برسد.
اینجا را بخوانید: سوغات شیراز برای اصفهان؛ پرسپولیس - سپاهان فینال لیگ نشد!