فجرسپاسی با لیاقت توانست پرسپولیس را در خانه خود ببرد. تیمی که بازی رفت هم قابل تحسین بازی کرد و در این بازی هرگز برابر رقیب مدعی، پا پس نکشید.
اما یک صحنه که در ۱۵ دقیقه آخر بازی بارها تکرار شد، روی این برد باارزش سایه انداخت. فجر که این فصل را عالی شروع کرده بود، در هفته ۵ در تبریز تراکتور را بدون گل متوقف کرد اما بعد مسابقه، اسکوچیچ لب به انتقاد از بازی بیست دقیقه آخر مهمان باز کرد و واکنش قربانی را به همراه داشت.
وقتی یک اتفاق دوبار یا بیشتر تکرار شود، دیگر اتفاق نیست بلکه پدیده ای است که باید بررسی شود. فجر از نظر فوتبالی آنقدر پتانسیل دارد که بتواند از نتیجه مراقبت و نیازی به وقت کشی -آن هم به بدترین شکل یعنی دراز کشیدن روی زمین و تمارض به مصدومیت- نداشته باشد اما برابر پرسپولیس، در ۱۵ دقیقه آخر و وقت های تلف شده علیرضا رضایی آن قدر این کار را کرد که از جایی به بعد، داور دیگر اجازه ورود پزشک تیم را نداده و به او اخطار هم داد!
اگر کار رضایی را بحساب جوانی او بگذاریم، رفتار ریگی یا موسوی جای توجیه ندارد. دو بازیکن باتجربه در بخش دفاعی که بارها خود را به زمین انداختند و به محض خروج از میدان -که همین لنگ لنگان خارج شدن روی اعصاب بیننده بود- بدون توجه به دوربین های تلویزیونی، ناگهان مثل دقیقه اول سالم و سرحال استارت زده و به سرعت به زمین برمی گشتند!
فجر بازی را برد و قربانی هرگز نیازی به این کارها ندارد که دستورش را بدهد، برعکس همین رفتارها روی پیروزی باارزش تیم سایه می اندازد و ارزش کار فنی، بازی خوانی و تعویض های پیروز قربانی را از بین می برد. او نباید اجازه تکرار چنین اتفاقی را بدهد.
اینجا را بخوانید: فجرسپاسی ۲ - پرسپولیس ۱/ پیروز مچ اوسمار را خواباند؛ فرصت طلایی برای صدرنشینی از دست رفت
