نکتهای که از ابتدای فصل کارشناسان در مورد استقلال -و در وهله بعدی سپاهان- مدام تکرار میکردند، این هفته در جدالهای حساس صدر نشینان کار دست این تیم داد و دیدیم که برای اولین بار ساپینتو در کنفرانس بعد از بازی به این نقطه ضعف اعتراف و البته سعی کرد خود را مبرا از این اشتباه نشان دهد.
استقلال و سپاهان در هفته حساس نوزدهم به ترتیب به پیکان و تراکتور باختند تا در همان امتیاز ۳۲ بمانند و حالا، منتظر پیروزی احتمالی گل گهر برابر ملوان و پرسپولیس برابر چادرملو نشستهاند تا در صورت وقوع این اتفاق، شاهد عبور این دو تیم از خود باشند. در آن صورت پرسپولیس و گل گهر دوم و سوم خواهند بود و استقلال و سپاهان، چهارم و پنجم، دو تیمی که در مهمترین بزنگاه فصل به خاطر نداشتن مهاجم گلزن آسیب دیدند.
نکته دردآور آنجا بود که هم استقلال و هم سپاهان، موقعیتهای فراوانی روی دروازه رقیب داشتند. استقلال در طول بازی با پیکان، بارها از خط دفاعی عبور و مقابل قفس توری خودروسازان جولان داد اما به گل نرسید! مقابل یک دروازهبان جوان که تازه دور برگشت، برای نخستین بار گام به چمن لیگ برتر گذاشته و کیست که نداند تجربه برای گلرها چه المان مهمی است. اصلاً به همین دلیل گلرها تا ۴۰ سالگی بازی میکنند، چون تجربه در این پست از نیروی جوانی مهمتر است.
اما در عمل، هیچ کدام از مهاجمان گران قیمت ایرانی و خارجی، جوان و با تجربه، آبیها موفق به گشودن دروازه این گلر جوان نشدند. دور رفت، یاسر آسانی دوبار گلهای کسرا طاهری را جواب داد تا استقلال بازنده از زمین خارج نشود، آن روز هم مهاجمان آبی گل نزدند!
دور برگشت در بازی برابر پیکان، محمدرضا آزادی مهاجم ثابت و هدف بود. سحرخیزان و نازون و سپس با فاصله ۱۵ دقیقهای اسماعیل قلیزاده، نیمه دوم به میدان آمدند تا آبیها با احتساب وقتهای تلف شده لااقل ۲۰ دقیقه با سه مهاجم به دروازه پیکان حمله کنند. آن هم نه برای پیروزی، بلکه برای فرار از شکست، چون پیکان در دقیقه ۷۲ به گل اول بازی رسید، دوباره مثل دور رفت!
هر فرصتی که روی دروازه حریف به مهاجمان آبی میرسید، سرنوشتی بهتر از در و دیوار یا همان بلوکه شدن -با برخورد به مدافعان حریف- یا فضای بالا و اطراف دروازه، پیدا نمیکرد. ساپینتو از ابتدای این فصل انواع و اقسام سیستمها را با مهاجمان هدف مختلف، امتحان کرد و برابر پیکان در هفته نوزدهم، بار دیگر به او ثابت شد از این جمع برای استقلال گلزن ۶ دانگ در نمیآید.
پنجره نقل و انتقالاتی آبیها در نیم فصل بسته بود، اما ساپینتو که تجربه کار در ایران را دارد، میتوانست در تابستان به جای حفظ آزادی و خرید نازون، یک مهاجم شش دانگ از باشگاه طلب کند. به این ترتیب حالا توجیه او که «در نیم فصل بازیکن میخواستم و نشد»، کاربردی ندارد و او نمی تواند پشت آن مخفی و خودش را از این نتایج مبرا کند.
مرد پرتغالی در کنفرانس بعد از بازی گفت به تمام مهاجمانش به اندازه کافی فرصت برای درخشش و گلزنی داده، اما این هم صرفاً یک توجیه بود. ما ایرانیها مثلی داریم که آزموده را آزمودن خطاست، شما نمیتوانید از کسی که شم گلزنی ندارد، انتظار معجزه داشته باشید! و هر چه به او فرصت بدهید، فایده ای ندارد. ساپینتو مسئول این تیم است و نمی تواند با انداختن توپ به زمین بازیکن، از زیربار مسئولیت شانه خالی کند.
ساپینتو در تمام طول این فصل به لطف اعتبار استقلال و درخشش آسانی، همین نتایج فعلی را گرفت تا نقطه ضعف این تیم پوشیده باقی بماند. اما این نقطه ضعف هرگز درمان نشده بود. هر چه به پایان لیگ هم نزدیک تر شویم، بازی ها سخت تر و مشکل آبی ها بیشتر می شود.
ساپینتو از شروع فصل آماده سازی، تیمش را در اختیار داشت. او یک مربی باتجربه است و در همان اردوی ترکیه فهمید از این نفرات گلزن درنمی آید، پس در همان تابستان میتوانست با رد کردن این مهاجمان و به جای خرید امثال نازون یا جنپو، یک گلزن شش دانگ بیاورد. فراموش نکنیم که همین دو نفر چیزی حدود ۸ میلیون دلار هزینه روی دست استقلال در تابستان گذاشتند که با آن پول میشد مهاجمی در سطح جهانی خرید!
اینجا را بخوانید: چرا استقلال، بازی مرگ و زندگی را با وجود دوپینگ اطلاعاتی باخت؟
