آبیهای پایتخت ایران در دور رفت مرحله یک هشتم نهایی لیگ قهرمانان آسیا میزبان الحسین اردن بودند. حریفی که سپاهان را در بازی نخست همین فصل در دور مقدماتی، با یک گل برده بود. نتیجهای که متاسفانه در دبی تکرار شد.
در این باخت دلایل زیادی وجود داشت؛ از تقویم afc و فاصله طولانی بین دور مقدماتی و حذفی تا نحوه آماده سازی تیمها برای این مرحله حساس، از از دست رفتن امتیاز میزبانی برای نماینده کشورمان تا نتایج داخلی تیمها در لیگهای خود، استقلال در این مسابقه تیم برتر میدان بود اما نتوانست از فرصتهای خود استفاده کند و بدشانس هم بود که کمک داور ویدیویی در این مرحله حضور داشت!
اما نتیجه را در فوتبال به پای سرمربی مینویسند و بس! اوست که تیم را برای یک مسابقه تمرین میدهد، ترکیب انتخاب میکند و امتیازی به نام بازی خوانی و سلاحی به نام تعویض دارد. ساپینتو نتوانست در این مسابقه از نیمکت خود استفاده کند.
در تنها گل این مسابقه سهم مدافعان و هافبک دفاعی روی موج دوم حملات بسیار زیاد بود ولی خیلی قبلتر از آن، همه منتظر تعویض در تیم ساپینتو بودند. سعید سحرخیزان به عنوان تنها مهاجم تیم، آشکارا خسته شده بود و در لیگ داخلی، بارها دیده بودیم ساپینتو همزمان دو مهاجم را به میدان میفرستد.
او به جای آنکه بعد از دقیقه ۶۰ خون تازه به تیمش تزریق کند، ترجیح داد دقیقه ۷۵ نازون را که یک مهاجم درون باکس و ضربه زن است، نه دونده و جنگنده را به میدان بفرستد. در حالی که شاید قلیزاده جوان با قدرت دوندگی میتوانست مدافعان حریف اردنی را عقب نگه دارد.
و البته زمانی که مسابقه بدون گل پیش میرود، بازیکنان تازه وارد به میدان از روی نیمکت، با انگیزه و روحیه بیشتری بازی میکنند تا وقتی که تیم -آن هم به عنوان میزبان و در مرحله حذفی تورنمنت مهم- گل عقب بیفتد. در آن صورت فشار توقعات و استرس، ساقهای بازیکنان را از کار میاندازد.
دیدیم که در دقایق بسیار حیاتی بعد از گل الحسین، استقلال رو به بازی احساسی آورد که برای تیم عقب افتاده اجتناب ناپذیر است. فقط ساپینتو میتوانست مانع این اتفاق شود که نتوانست!
خلاصه این بازی را از دست ندهید: استقلال ۰ - الحسین ۱/ چشم آبیها به بازی برگشت