پرسپولیس در سیرجان همه چیز را با هم یکجا باخت؛ هم شانس صدرنشینی و هم خواباندن مچ یک مدعی، آنها نه نتیجه خوبی گرفتند و نه نمایش خوبی داشتند و در تمام طول مسابقه، این گل گهر بود که خواستههای تمرین شدهاش را به پرسپولیس دیکته میکرد.
این مسابقه از آن بازیها بود که اگر به اصطلاح عامیانه تا صبح هم ادامه داشت، محال بود نتیجه جز این باشد. بازیکنان گل گهر در این مسابقه اشتباه داشتند اما پرسپولیس نتوانست حتی از اشتباهات آنها هم استفاده کند.
هواداران چشم انتظار پیروزی پرسپولیس پای این مسابقه نشستند اما از همان شروع بازی مشخص شد تیم آنها برنامه موفقی برای گشودن دروازه حریف ندارد. در عوض گل گهر آنالیز دقیقی از پرسپولیس داشت و به خوبی روی موج دوم حمله و توپهای سوم سرگردان دروازه حریف را باز کرد.
بازیکنان ایرانی طبق عادت و فرهنگ، اگر عقب بیفتند در ۱۵ دقیقه آخر رو به بازی احساسی آورده و فوتبال کلاسیک و سنتی را دنبال میکنند. اینکه هر کس از هر کجا گرفت، روی دروازه حریف بلند ارسال کند تا شاید آنجا در شلوغی مدافع اشتباه کند یا مهاجمی گل بزند. در ۲۰ دقیقه آخر بازی سیرجان و زمانی که گل گهر ۳-۱ پیش بود، همین اتفاق افتاد.
پرسپولیس تا آخر بازی اقدام به ارسال از کنارهها میکرد که آرزوی دو دفاع بلند قامت مرکزی گل گهر به کمک پویا پورعلی -هافبک دفاعی ۱۹۵ سانتی متری- بود! آنها که رو به توپ داشتند -مثل کسی که در جنگ، روی بلندی موضع دارد- مثل آب خوردن همه توپهای اول را زدند و ضمن بالا بردن روحیه تیم خود، روحیه حریف را هم پایین آوردند.
مربیان در همه جای دنیا برای هر مسابقه، بسته به شرایط حریف و بازی، پلن بی و سی و یا حتی دی را تمرین میکنند. اما در عمل دیدیم در سیرجان، مرد برزیلی پرسپولیس هیچ پلن بی برای این بازی نداشت. کیفیت اجرای نفراتش نیز برای همان روش اولیه هم مناسب نبود، چه رسد به ارسالهای احساسی که نه سانتر کننده خوبی داشت و نه حتی بیش از دو نفر درون محوطه جریمه که بتوانند از احتمالات استفاده کنند.
یکی از مهمترین سلاحهای هر سرمربی، تعویض است که اوسمار ویرا از آن هم خوب استفاده نکرد. مرد برزیلی کسانی را آورد که هیچ کمکی به او در شرایط بازی نکردند و اینجاست که همه بینندگان این بازی هم عقیده شدند که این پرسپولیس تا صبح هم نمیتوانست دروازه گل گهر را باز کند.
اینجا را بخوانید: چرا پرسپولیس باخت؟ فقط رنگ ثابت نشانه یک تیم نیست!