سیاست نقلوانتقالاتی تابستانی پرسپولیس حالا بیش از هر زمان دیگری زیر ذرهبین رفته؛ سیاستی که از همان ابتدا هم با انتقادهای زیادی همراه بود. مدیران وقت باشگاه در پنجره تابستانی تمرکز ویژهای روی جذب وینگر گذاشتند و تا جایی که امکان داشت بازیکن در این پست به خدمت گرفتند، اما در مقابل، چند پست کلیدی دیگر با کمبود مهره باکیفیت مواجه ماند. همان زمان بسیاری از کارشناسان هشدار میدادند که این تیم از نظر ترکیب، بالانس لازم را ندارد و این عدم توازن میتواند در طول فصل مشکلساز شود؛ پیشبینیای که حالا اثرش را بهوضوح در نتایج پرسپولیس میبینیم.
نکته مهمتر اینجاست که بیشتر وینگرهای جذبشده هم نتوانستند انتظارات را برآورده کنند. تعدادی از آنها به مرور نیمکتنشین شدند و بعضی دیگر به دلیل مصدومیتهای پیاپی فرصت چندانی برای کمک به تیم پیدا نکردند. حتی بازیکنی مثل مجتبی فخریان که فرصت بازی کمی به دست میآورد، در نهایت در نیمفصل از تیم جدا شد. در عمل، هزینه قابل توجهی صرف جذب وینگرهایی شد که اغلب کیفیت لازم برای حل مشکلات هجومی پرسپولیس را نداشتند.
در این میان، تنها اوستون اورونوف در مقاطعی توانست عملکرد قابل قبولی ارائه دهد و در چند مسابقه به تیم کمک کند، هرچند او هم نتوانست به شکل مستمر ستاره تیم باشد. جالب اینکه در هفتههای اخیر اوسمار ویهرا مجبور شد به یک بازیکن ۱۹ ساله به نام امیرحسین محمودی اعتماد کند؛ جوانی که با وجود قرارداد کمهزینه، نمایشهای امیدوارکنندهای داشته و نشان داده میتوان روی او حساب باز کرد. این اتفاق بهنوعی تناقض بزرگ سیاست نقلوانتقالاتی پرسپولیس را نشان میدهد: میلیاردها تومان برای خرید وینگرهای کماثر هزینه شد، اما در نهایت یک استعداد جوان به یکی از چهرههای مؤثر تیم تبدیل شد.
آمار هم بهخوبی این واقعیت را تأیید میکند. مجموع عملکرد وینگرهای تخصصی پرسپولیس در این فصل تنها ۸ گل و ۵ پاس گل به همراه یک پنالتی گرفته بوده است؛ عددی که برای تیمی با اهداف قهرمانی چندان قابل قبول نیست. امید عالیشاه در ۱۴ بازی یک گل و یک پاس گل ثبت کرده، اورونوف در ۲۰ بازی به ۳ گل و ۲ پاس گل رسیده، محمد عمری در ۱۰ بازی یک گل زده و محمودی در ۴ بازی یک گل به ثمر رسانده است. تیوی بیفوما با ۱۲ بازی، یک گل و ۲ پاس گل داشته، محمدامین کاظمیان در ۱۷ بازی یک گل زده، شکاری هم همین آمار را ثبت کرده و محمدحسین صادقی هم در ۶ بازی بدون گل و پاس گل مانده است.
مجموع این آمار نشان میدهد سرمایهگذاری سنگین روی وینگرها بازدهی لازم را نداشته و حالا تأثیر این خریدهای ناموفق در کیفیت فنی و نتایج پرسپولیس کاملاً مشهود است. تیمی که قرار بود با تعدد گزینههای هجومی دست کادر فنی را باز بگذارد، امروز با کمبود بازیکن مؤثر در پستهای کلیدی و ضعف در بهرهوری خط حمله دستوپنجه نرم میکند؛ مشکلی که ریشه آن را باید در همان سیاست عجیب تابستانی جستوجو کرد.
بیشتر بخوانید: سه پرسپولیسی از لیست جام جهانی خط خوردند؟