پرسپولیس باز هم از همان جایی ضربه خورد که مدتهاست به پاشنه آشیلش تبدیل شده؛ ضربات ایستگاهی و شروعهای مجدد. شکست مقابل خیبر فقط یک باخت دیگر نبود، بلکه تکرار یک سناریوی آشنا بود؛ سناریویی که حالا دیگر برای رقبا کاملاً لو رفته است.
گل اول خیبر روی یک ضربه ایستگاهی به ثمر رسید؛ جایی که احسان حسینی، مدافع جلوکشیده حریف، بدون هیچ مزاحمتی در فضای خالی محوطه جریمه حاضر شد و دروازه پیام نیازمند را باز کرد. نه یارگیری دقیقی وجود داشت، نه پوشش مناسب، و نه واکنش بهموقع. صحنهای که به شکل عجیبی تکراری به نظر میرسید.
این اولین بار نیست که پرسپولیس روی کرنرها و ضربات ایستگاهی تنبیه میشود. فصل گذشته هم بارها دروازه این تیم با همین سناریو باز شد و حالا در این فصل هم همان ضعفها ادامه دارد. مشکل فقط یک اشتباه فردی نیست؛ ساختار دفاعی تیم در این موقعیتها دچار ایراد است. فاصلهها تنظیم نمیشود، مسئولیتها مشخص نیست و تمرکز در لحظه ضربه به شکل محسوسی افت میکند.
حالا دیگر تقریباً همه تیمها میدانند یکی از سادهترین راههای گلزدن به پرسپولیس، استفاده از ضربات ایستگاهی است. حتی تیمهای پایینجدولی هم با همین نسخه به سراغ دروازه سرخها میروند و نتیجه میگیرند. این یعنی ضعف از حالت اتفاقی خارج شده و به یک بحران ساختاری تبدیل شده است.
سؤال جدی اینجاست؛ چرا این مشکل حل نمیشود؟ وقتی یک ایراد بارها و بارها تکرار میشود، دیگر نمیتوان آن را به بدشانسی یا اتفاق نسبت داد. ضربات ایستگاهی حالا به بحرانی تبدیل شده که هر بازی میتواند هزینهاش یک گل و حتی یک شکست باشد؛ بحرانی که اگر فکری اساسی برایش نشود، همچنان پاشنه آشیل پرسپولیس باقی خواهد ماند.
بیشتربخوانید: خارجیهای پرسپولیس محروم شدند