نام وریا غفوری برای بسیاری از هواداران فوتبال، فقط یادآور یک دفاع راست دونده و شوتزن نیست؛ او در سالهای اخیر به نمادی از بازیکنی تبدیل شد که هزینه ایستادن بر موضع خود را پرداخت میکند. کاپیتان سابق استقلال، چه در زمین فوتبال و چه بیرون از آن، نشان داد میتوان هم محبوب بود و هم مستقل ماند؛ حتی اگر بهایش خطخوردن از تیم ملی یا سانسورشدن در رسانهای باشد که خود را «ملی» مینامد.
خط خوردن وریا غفوری از جام جهانی ۲۰۱۸
وقتی فهرست نهایی تیم ملی برای حضور در جام جهانی فوتبال ۲۰۱۸ اعلام شد، نام وریا غفوری در میان دعوتشدگان نبود؛ تصمیمی که بسیاری از کارشناسان و هواداران آن را غیرمنتظره دانستند.
وریا در آن مقطع یکی از آمادهترین مدافعان راست فوتبال ایران بود. کنار گذاشتهشدن همزمان او و سیدجلال حسینی، این شائبه را تقویت کرد که صرفا مسائل فنی در میان نبوده است. هرچند هیچگاه توضیح شفافی ارائه نشد، اما برای بخشی از افکار عمومی این پرسش باقی ماند که آیا صراحت لهجه و مواضع اجتماعی، در این تصمیم بیتأثیر بوده است؟
تقابل با صداوسیما و دشمنی علنی در خندوانه
ماجرا زمانی جدیتر شد که وریا غفوری در اعتراض به رویکردهای جهتدار رسانه رسمی، از گفتوگو با خبرنگار صداوسیما امتناع کرد. این تصمیم آغازی بر دورهای از بیمهریها بود؛ رسانهای که باید متعلق به همه مردم باشد، در قبال یکی از محبوبترین بازیکنان استقلال رویکردی حذفی در پیش گرفت.
اوج این تقابل را در سانسور نام او در برنامه خندوانه دیدیم؛ جایی که حتی در یک مسابقه سرگرمکننده، استفاده از اسم «وریا» تاب آورده نشد و به نامی دیگر تغییر یافت.
وقتی در رسانهای، تحمل یک نام نیز دشوار است، حذف تصویر و خبر یک چهره ورزشی دور از انتظار نیست.
شاهکار تازه؛ سانسور سرمربی موقت استقلال
تازهترین نمونه، پس از برکناری ریکاردو ساپینتو از هدایت استقلال تهران رخ داد؛ زمانی که وریا غفوری بهطور موقت هدایت تیم را برعهده گرفت.
استقلال در شرایطی بحرانی به مصاف مس رفسنجان رفت؛ دیداری که میتوانست مسیر فصل را تغییر دهد. پیروزی، آبیها را به صدر نزدیک میکرد و شکست، بحران را عمیقتر.
وریا غفوری در نخستین تجربه جدی مربیگری، تیم را با آرامش و انضباط هدایت کرد و از زمین برنده بیرون آمد. با این حال، تلویزیون رسمی و مدعی ملی، ترجیح داد این اتفاق را نادیده بگیرد؛ نه تصویری پررنگ، نه تحلیلی جدی و نه حتی بازتابی متناسب با اهمیت ماجرا. گویی سرمربی یکی از پرطرفدارترین تیمهای ایران و آسیا اصلا وجود ندارد!
صداوسیمای «ملی» نه، تریبون یک طیف خاص!
وقتی از «رسانه ملی» سخن میگوییم، انتظار میرود صدای همه مردم در آن بازتاب یابد. اما در سالهای اخیر و در دوره مدیریت پیمان جبلی و نقشآفرینی وحید جلیلی، انتقادهای فراوانی نسبت به جهتگیریهای سیاسی این سازمان مطرح شده است. منتقدان معتقدند صداوسیما بهجای آنکه آیینه تنوع دیدگاههای جامعه باشد، به تریبون یک طیف محدود تبدیل شده و تحمل صدای متفاوت را ندارد.
سانسور وریا غفوری، در این چارچوب، صرفا حذف یک چهره ورزشی نیست؛ نشانهای از رویکردی است که مرزهای «خودی» و «غیرخودی» را حتی به زمین فوتبال کشانده. طبیعی است در چنین فضایی، رسانه رسمی نتواند مرجع خبری اکثریت جامعه بماند یا انتظار اعتماد عمومی داشته باشد.
محبوبیت فراتر از رنگها
با وجود همه این فشارها، وریا غفوری نهتنها میان هواداران استقلال که حتی نزد بسیاری از هواداران پرسپولیس نیز جایگاه ویژهای پیدا کرد. منش حرفهای، رفتار محترمانه و ایستادن کنار مردم، او را از مرز رقابتهای باشگاهی عبور داد. او نشان داد میتوان هم جنتلمن بود و هم منتقد.
امروز، بسیاری از هواداران استقلال، در کنار خوشحالی از عبور موفق تیم از یک مقطع حساس، به ظهور یک سرمربی باشخصیت امیدوارند؛ مربیای که همانطور که در دوران بازی یکی از بهترین دفاعراستهای ایران بود، در عرصه مربیگری نیز میتواند آیندهای روشن داشته باشد.
در نهایت، برنده اصلی دیدار استقلال و مس رفسنجان، فقط تیم پیروز نبود؛ وریا غفوری هم بیآنکه به حاشیه برود، با احترام و حرفهای پاسخ منتقدان و سانسورکنندگان را داد.
رسانهها میتوانند تصویر کسی را حذف کنند، اما نمیتوانند اثر او را از ذهن مردم پاک کنند.
در همین ارتباط ببینید: ویدیو| حمله وریا غفوری به محمد تقوی و شبکه اینترنشنال
همچنین شاید ندیده باشید: بیانیه فوری استقلال؛ چرا وریا غفوری حذف شد؟