امیرقلعه نویی هم مثل خیلی دیگر از مربیان باشگاهی و ملی خط فکری خاص خودش را دارد و معمولا تحت هیچ شرایطی آن را عوض نمیکند. او از یکسری بازیکنها خوشش میآید و معمولا آنها پای ثابت اردوهای تیم ملی هستند. وقتی هر دفعه به لیست تیم ملی نگاه میکنیم، بعضی از بازیکنان حتی در بدترین شرایط هم به تیم ملی دعوت میشوند. همین حالا با نگاهی به آخرین لیست تیم ملی، متوجه میشویم آمادگی و درخشش در بازیهای ملی خیلی ملاکی برای قلعه نویی نیست و او کار خودش را میکند.
مثلا در خط دفاعی باز هم شاهد دعوت شدن علی نعمتی هستیم که در این فصل انواع و اقسام سوتیها را در فولاد داد و روی گلهای زیادی مقصر بود. حسین ابرقویی با عملکردی کاملا معمولی از خط دفاعی فاجعه بار پرسپولیس به خصوص در نیم فصل دوم به تیم ملی دعوت شد. امید نورافکن، نیمکت نشین مطلق سپاهان با وجود افت شدید در تیم ملی حضور دارد. علی علیپور بیشتر از ۱۰ هفته گلی در جریان بازی نزده ولی همچنان در تیم ملی حضور دارد. علیرضا جهانبخش هم خودش آمادگی مطلوبی ندارد؛ تیمش هم در حال دست و پا زدن برای نیفتادن است. هادی حبیبی نژاد با آماری کاملا معمولی در لیگ که البته شانس زیادی برای رفتن به جام جهانی نخواهد داشت.
حال این وسط سوالی که پیش میآید، این است که اصلا قلعه نویی و کادرش به لیگ و سایر بازیهای باشگاهی نگاه میکنند. اگر نگاه میکنند، دلیل دعوت از این بازیکنان با آماری ضعیف چیست. چطور شده که رسیدن به پیراهن تیم ملی تا این حد راحت شده و به نظر میرسد بعضی از بازیکنان خیالشان از حضور در تیم ملی کاملا راحت است و آمادگی و داشتن کیفیت خوب در تیم باشگاهی اصلا برای دعوت شدن به تیم ملی ملاک نیست.
بیشتر بخوانید: حمله حاجصفی به رکورد خاص یک استقلالی در تیم ملی
