بابک نگاهداری، رئیس مرکز پژوهشهای مجلس در صفحه شخصی خود به برخوردهای اخیر با علی دایی واکنش نشان داد و نوشت:
در روزهای دشوار تاریخ، لحظههایی پدید میآیند که از سالها مهمترند؛ لحظههایی که همه ما را - از هنرمند و ورزشکار تا معلم و کارگر - با پرسشی ساده روبهرو میکنند «نسبت من با سرزمینم چیست؟» امروز یکی از همان لحظههاست؛ زمانی که بیش از هر چیز به آرامش درونی و همدلی نیاز داریم.
در چنین فضایی، سخنان تند و حملههای بیمحابا به چهرههایی مانند علی دایی نهتنها کمکی به انسجام نمیکند، بلکه دل میلیونها ایرانی را میآزارد.
من علی دایی را همان ملیپوشی میدانم که در بازی ایران - بحرین با طحال پاره برای سربلندی ایران جنگید؛ همان قهرمانی که با رکورد گلهای ملیاش سالها نام کشور را در میادین بینالمللی بلند نگه داشت؛ همان انسانی که با شخصیت آرام و شرافتمندانهاش همیشه کوشیده است به مردمش خیر برساند.
واقعیت این است که مردم نمیخواهند چهرهای چون او در کنار ویرانطلبانی قرار گیرد که نام ایران را وسیله پول گرفتن از بیگانگان کردهاند و طبیعی است که علی دایی نیز هرگز در آن سمت نایستاده و نخواهد ایستاد. با این حال، حقیقت دیگری نیز هست. هنرمندان و ورزشکاران بهسبب محبوبیتی که دارند، بخشی از سرمایه اجتماعی این سرزمیناند. سخنشان شنیده میشود و حتی سکوتشان نیز معنا دارد. طبیعی است که مردم در روزهای حساس، انتظار دارند صدای چهرههای محبوبشان را در کنار خود بشنوند. اما همراهیِ واقعی با فشار و تخریب بهدست نمیآید. همراهی، تنها از دل و از مسیر احترام میجوشد.
باید به چهرههای فرهنگی و ورزشی گفت تاریخ همیشه یکنواخت نیست. گاهی لحظههایی کوتاه فرا میرسد که میتوان آنها را «دروازههای میدان شرافت» نامید؛ لحظههایی که هرکس میتواند جایگاه خود را در روایت آینده مشخص کند. نسلهای آینده وقتی به این روزها نگاه میکنند، خواهند پرسید در آن روزهای سخت، چه کسانی کنار مردم ایستادند و چه کسانی با اعمال و حتی سکوتشان در جبهه نتانیاهو، ترامپ و اپستین ایستادند؟ چه کسانی امید دادند و چه کسانی گرد یأس پاشیدند؟
مردم ایران سالها به هنرمندان و قهرمانان خود عشق ورزیدهاند، برای پیروزیهایشان شادی کردهاند و با آثارشان زیستهاند. طبیعی است که در چنین روزهایی نیز دوست داشته باشند این چهرههای محبوب را در کنار خود ببینند.
علی دایی سالها در زمین فوتبال نشان داده که دروازهها را خوب میشناسد؛ مهاجمی که میدانست چه زمانی باید حرکت کند و چگونه راه رسیدن به گل را پیدا کند. امروز هم در برابر او و بسیاری از چهرههای اثرگذار این سرزمین، دروازهای دیگر گشوده شده است. دروازهای که عبور از آن میتواند دلهای بسیاری را روشن کند. من باور دارم اگر پاسِ صادقانه و همراهیای از دل به علی داییها داده شود، آنها باز هم دل مردم را شاد و چشمانشان را امیدوار میکنند.
مردم این سرزمین با مهر و احترام، چشمانتظار قهرمانان خود هستند. چشمان بسیاری هنوز چشم به حرکات شما دارند. دروازههای میدان شرافت را باز هم باز کنید. مردم را خوشحال کنید، علیآقا.
در همین ارتباط بخوانید: آقای نماینده، آقای سخنگوی شورای شهر! حواستان هست وسط جنگ هستیم؟
