دیدارهای دوستانه در تمام دنیا برای مشخص شدن نقاط ضعف و قوت تیمهاست. مربیان روشها و نفرات مختلف را محک میزنند تا برای مسابقات رسمی، بهترین تصمیم را بگیرند. دیدار ایران مقابل نیجریه در اولین بازی سال ۱۴۰۵ نیز از این قاعده مستثنا نبود.
اگرچه در فوتبال نتیجه مشخص کننده کارنامههاست، اما فوتبالیها میدانند خیلی وقتها نیز بدون نتیجه تکلیف عیان میشود، مثل اتفاقی که در دقیقه ۳۳ این بازی افتاد.
ایران با یک گل از نیجریه عقب بود و پس از این صحنه نیز تابلو نتیجه ثابت باقی ماند، اما اتفاقی که افتاد تکلیف خیلی چیزها را مشخص کرد. در سالهای اخیر روز به روز بر تعداد کارشناسانی که میگویند شجاع خلیلزاده دیگر به لحاظ جسمی و ذهنی آمادگی رهبری خط دفاع را در تیم ملی ندارد، اضافه شده اما کو گوش شنوا!
شجاع خلیلزاده هر روز با یک حاشیه، بیشتر تمرکز خود و تیم را به هم میریزد و با اتکا به همان حواشی، روی ضعفهای جسمانی خود -که ناشی از بالا رفتن سن و ناتوانی در انجام تمرینات سخت است- را میپوشاند، اما در میدان، آن هم عرصههای بینالمللی رقیبان تعارف ندارند. مثل اتفاقی که مهاجم شماره ۹ نیجریه در دقیقه ۳۳ رقم زد.
میدانیم که شماره ۹ نیجریه در سالهای اخیر متعلق به ویکتور اوسیمن بوده است. آقای گل سابق سری آ و یکی از گرانترین و بهترین شماره ۹های جهان در سالهای اخیر که در این مسابقه غایب بود و جانشین او، یعنی آدامز آکور به هیچ عنوان شهرت و توانمندی او را ندارد. اما همین بازیکن وقتی در این صحنه با یک فاصله در عمق و ناتوانی شجاع در پوشش رو به دروازه ما استارت زد، ضعف خلیلزاده را به رخ کشید.
در فوتبال وقتی که توپ صاحب قطعی نداشته باشد، قانون تنه فنی مجاز میشود. معمولاً عادت داریم در کورس بین مدافع و مهاجم بر سر چنین توپهایی، شاهد زمین خوردن مهاجم باشیم و مدافع در حالی که توپ را تا رسیدن به دروازهبان تیم خودی اسکورت میکند، دستش را بالا میبرد که بگوید خطایی نکرده است.
اما در این صحنه بر خلاف تصور و با اینکه شجاع خلیلزاده اقدام به زدن تنه فنی کرد، با وجود قانون فیزیک و اینکه او با دورخیز شانس برتری در لحظه لحظه اصابت داشت، این خود او بود که نقش بر زمین شد و مهاجم حریف با بیرانوند تک به تک، او را هم دریبل کرد و از خوش شانسی ما چیپ او به دروازه خالی ایران راهی نیافت و به تور بغل تیرک خورد، دروازه ایران باز نشد اما حقایق عیان شد.
ما نمیتوانیم همیشه انتظار شانس آوردن داشته باشیم، به خصوص در جام جهانی و برابر تیمهایی که با حداکثر توانمندی و پتانسیل آمادگی جسمی و روحی به میدان میآیند، شجاع خلیلزاده نه در رهبری خط دفاع و پوشش فاصله با دو بازوی خود، با آنکه هر دو پرسپولیسی و با او هماهنگ بودند، توانمندی نشان داد و نه در حرکات انفرادی و آمادگی جسمانی اما شکی نیست که باز هم گوش شنوایی نخواهد بود!
بیشتر بخوانید: حرکت در عرض، پاشنه آشیل دفاع سه نفره با شجاع!
