در دو چیز هیچکس از مردم ایران شکی ندارد؛ اول اینکه شعار جدایی سیاست از ورزش که توسط نهادهای بینالمللی ورزشی از جمله فیفا داده میشود، صرفاً یک شعار توخالی است و دوم اینکه، هر وقت پای ایران وسط باشد -در هر پرونده و هر کجای جهان، حتی اگر تمام شواهد و ادله به نفع ما باشد- باز بازنده خواهیم شد.
در شروع دیدار ایران و نیجریه در آنتالیا، یعنی جایی که به خاطر جنگ تحمیل شده از سوی آمریکا و اسرائیل به کشورمان ملی پوشان حتی نمیتوانستند با پرواز خود را به این مکان برسانند و با وجود تحریمهایی که این سالها مانع از تدارک بازیهای تدارکاتی مناسب و دلخواه برای کشورمان شده -که نمونه آخرش لغو بازی با اسپانیا با وجود تقبل پرداخت هزینه سنگین به این کشور اروپایی بود- دیدیم که بار دیگر سیاسی و کاری روی انسانیت را پوشاند.
در شروع مسابقه ملی پوشان کشورمان برای گرامی داشت یاد شهدای مدرسه میناب، با کوله پشتی کودکانه به میدان آمدند و دیدیم که محمدرضا احمدی روی آنتن زنده گفت: شاید حتی نگذارند نیمه دوم برگزار شود!
دشمنی با ایران و ایرانی که بر کسی پوشیده نیست، حتی در کشوری همسایه و در بازی دوستانه! در همه جای جهان وقتی تیمی -چه ملی چه باشگاهی- برای همدردی با جانباختگان یک حادثه و بدون توجه به ملیت و نوع و دلیل اتفاق، صرفا برای انسانیت بازوبند مشکی میبندد و به زمین میآید، دنیا هم همدردی کرده و میبینیم که یک دقیقه سکوت در شروع مسابقه برگزار میشود.
اما در تقابل تیم کشورمان با نیجریه و در شروع نیمه دوم، دیدیم که دستور رسیده بود حتی بازوبندهای مشکی هم باز شود. گاهی وقتها یک تصویر یا یک اتفاق، هیچ نیازی به شرح و تفصیل یا توضیح ندارد. تصاویر مخابره شده از نیمه دوم بازی ایران و نیجریه، از این جمله بود...
بیشتر بخوانید: از رده باشگاهی تا ملی؛ سوتیهای مدافع مورد علاقه قلعهنویی ادامه دارد!