بدون تردید یکی از تلخترین اتفاقاتی که در سال ۱۳۷۷ برای ورزش ایران به وقوع پیوست، مرگ دلخراش سیروس قایقران و فرزند دلبندش بود. اتفاقی تلخ که هنوز هم یادآوری آن برایمان آزاردهنده است.
۱۸ فروردین سال ۱۳۷۷ در حالی آغاز شد که جامعه فوتبال ایران از همان زمان شمارش معکوس خود برای حضور در جام جهانی ۱۹۹۸ فرانسه را آغاز کرده و سراسر هیجان و انگیزه بود ولی ناگهان خبری آمد که مثل توپ صدا کرد و همچون آب سردی بر پیکره فوتبال ما نشست. سیروس قایقران، کاپیتان اسبق تیم ملی و اسطوره فوتبال گیلان در جاده شمال تصادف کرد و همراه با پسر عزیزش، راستین قایقران جان به جانآفرین تسلیم کردند!
این خبر آنقدر تلخ بود که وقتی به استان گیلان رسید، رشت و انزلی حالت نیمهتعطیل پیدا کردند و مردم با چشمانی گریان به دنبال ماجرا بودند. سیروس قایقران ۱۸ فروردین ۱۳۷۷ چشم از جهان فرو بست و مسافر آسمان شد تا چند روز بعد تشییع جنازهای باشکوه برایش برگزار شود و پدر و پسر در آرامگاه روستای کلیور برای همیشه آرام گیرند.
در آن روز مردی را از دست دادیم که به معنای واقعی کلمه بامعرفت و خوشاخلاق بود طوری که هنوز هم همبازیانش در تیم ملی و ملوان از او به نیکی یاد میکنند.
سیروس قایقران همراه با تیم ملی فوتبال کشورمان قهرمان بازیهای آسیایی ۱۹۹۰ پکن شد و سابقه حضور در بازیهای آسیایی ۱۹۸۶ سئول و همچنین جام ملتهای آسیا ۱۹۸۸ دوحه و ۱۹۹۲ هیروشیما را هم داشت. روحش شاد و یادش گرامی.
بیشتر بخوانید: کیروش: هیچ تضمینی برای پیروزی نمیدهم/ با فرگوسن؟ نه مشورت نکردم