مایکل کریک بعد از کنارهگیری روبن آموریم بهعنوان سرمربی موقت منچستریونایتد منصوب شد و در آن زمان، مالکان اولدترافورد یک خواسته ساده از او داشتند: کسب سهمیه لیگ قهرمانان اروپا؛ که پیش از حتی به میدان رفتن، حدود ۴۵ میلیون پوند برای یونایتد ارزش دارد.
از زمان انتصاب کریک در ژانویه، یونایتد ۳۲ امتیاز کسب کرده؛ بیش از هر تیم دیگری در لیگ برتر. این تیم تنها دو شکست در ۱۴ مسابقه متحمل شده و مقابل منچسترسیتی، آرسنال، تاتنهام، چلسی و حالا لیورپول به پیروزی ارزشمندی دست پیدا کرد.
با این حال، یونایتد قبلاً هم چنین شرایطی را تجربه کرده است؛ سپردن دائمی کار به سرمربی موقت پس از چند ماه موفقیت و سپس پشیمانی در ماههای بعد.
نگرانی برخی در باشگاه این است که کریک به اولهگنار سولشائر بعدی تبدیل شود؛ کسی که در کوتاهمدت تعادل و اعتمادبهنفس را بازمیگرداند اما قادر به برداشتن گام بعدی نیست و پس از تثبیت در سمت دائمی دچار رکود میشود.
اما بدون تردید، کریک کارتهایش را به بهترین شکل بازی کرده است. و این یعنی فهرست گزینههای جایگزین کاهش یافته است.
مهم نیست آندونی ایرائولا و الیور گلاسنر که هر دو در تابستان در دسترس هستند، چقدر در بورنموث و کریستال پالاس خوب کار کردهاند؛ هیچکدام با فشاری مشابه آنچه کریک بهخوبی از پسش برآمده روبهرو نشدهاند. در حال حاضر، انتخاب یکی از آنها حتی ریسک بیشتری نسبت به ادامه دادن با کریک به نظر میرسد، و یونایتد ممکن است درباره آوردن مربیای از تیمهای کوچکتر به عمق چالشهای اولدترافورد، ناتوانی توماس فرانک در انتقال موفقیت برنتفورد به تاتنهام را بهعنوان هشداری جدی در نظر بگیرد.
بنابراین تنها در صورتی کنار گذاشتن کریک منطقی است که یک سرمربی واقعاً «در سطح جهانی» در دسترس باشد.
با توجه به اینکه نه پپ گواردیولا و نه یورگن کلوپ به دلایل واضح گزینه یونایتد نیستند، پنج یا شاید شش گزینه باقی میماند، که چهار نفر از آنها تابستان امسال درگیر تعهدات خود هستند. با این حال، اگر یونایتد گزینهای غیر از کریک را مدنظر دارد، باید دستکم تماسهای غیررسمی برقرار کند؛ حتی اگر اعلام رسمی تا اوایل جولای به تعویق بیفتد.
لوئیس انریکه
انریکه در پاریسنژرمن تقریباً غیرممکن را ممکن کرده: کنار گذاشتن سه فوقستاره جهانی، تغییر فرهنگ تیم و ساختن یکی از هیجانانگیزترین تیمهای فوتبال جهان. او تجربه فشار در باشگاههای بزرگ را هم دارد؛ با دو قهرمانی لالیگا و فتح لیگ قهرمانان ۲۰۱۵ در بارسلونا. مهمتر اینکه، انریکه سبک هجومی را که در DNA یونایتد ریشه دارد، به همراه میآورد. بهسختی میتوان بازیکنی را تصور کرد که تحت هدایت او انگیزه نگیرد. ضمن اینکه انگلیسی را هم عالی صحبت میکند.
او تقریباً هیچ نقصی ندارد، جز اینکه پاریسنژرمن تمام تلاشش را برای حفظ او خواهد کرد و به نظر میرسد بر سر تمدید قرارداد تا ۲۰۳۰ به توافق رسیده است.
توماس توخل
مثل انریکه، به نظر میرسد او هم با «دستبندهای طلایی» بسته شده؛ توسط اتحادیه فوتبال انگلیس که قراردادی تا ۲۰۲۸ با او دارد.
با این حال، یکربع قرن پیش هم قرارداد تیم ملی انگلیس مانع از توافق یونایتد با اسون گوران اریکسون نشد؛ توافقی که در نهایت با تغییر نظر سر الکس فرگوسن منتفی شد.
توخل در دوران حضورش در چلسی، با قهرمانی در لیگ قهرمانان، تواناییاش در لیگ برتر را ثابت کرده است. او حتی پیش از انتخاب روبن آموریم، برای هدایت یونایتد مصاحبه کرده بود اما پیشنهاد را رد کرد. همچنین یکی از گزینههای اصلی جایگزینی آموریم بود پیش از اینکه قرارداد بلندمدتش با اتحادیه فوتبال انگلیس نهایی شود.
با این وجود، عاقلانه نیست که یونایتد دوباره شانس خود را امتحان نکند.
کارلو آنچلوتی
آنچلوتی احتمالاً بهترین مربی بازیکنان در فوتبال است. مهارت بزرگ او این است که بازیکنان را متقاعد میکند که کنترل اوضاع در دست خودشان است، در حالی که در زمین تمرین و رختکن دقیقاً آنها را در مسیر درست نگه میدارد. او پرافتخارترین مربی تاریخ لیگ قهرمانان است (با پنج قهرمانی) و تنها مربیای که در ایتالیا، انگلیس، فرانسه، اسپانیا و آلمان قهرمان لیگ شده است.
اما در ۶۶ سالگی، این سوال مطرح است که آیا واقعاً میخواهد آرامش نسبی مربیگری تیم ملی برزیل را با فشار طاقتفرسای فوتبال باشگاهی عوض کند؟
با این حال، پس از دبل قهرمانی با چلسی در اولین فصلش، هیچکس نمیتواند بگوید که او از کریک بهتر نیست.
مائوریسیو پوچتینو
سرمربی سابق تاتنهام قرار بود پس از جام جهانی با تیم ملی آمریکا به شمال لندن بازگردد، اما بحران سقوط تاتنهام باعث شد باشگاه بهسرعت روبرتو دیزربی را منصوب کند. انگلستان، بهویژه لندن، همچنان پایگاه اصلی این مربی آرژانتینی است و او هرگز علاقهاش به بازگشت به لیگ برتر را پنهان نکرده.
پذیرفتن هدایت چلسی نشان داد که از واکنش هواداران تاتنهام واهمهای ندارد و حتی در زمان حضورش در اسپرز، مورد توجه فرگوسن هم قرار داشت.
اما بهعنوان سرمربی یکی از میزبانان اصلی جام جهانی، به هیچ وجه نمیتواند اجازه دهد حتی شایعه مذاکره با یونایتد در طول تورنمنت یا قبل از آن مطرح شود. تصور کنید اگر چنین شود و آمریکا نتیجه نگیرد چه اتفاقی میافتد و چه طوفانی در شبکههای اجتماعی به راه میافتد!
یولیان ناگلزمن
سرمربی آلمان پیشتر هم با پیشنهادهای لیگ برتری در ارتباط بوده، اما تجربه مربیگریاش فقط در آلمان بوده: هوفنهایم، لایپزیش، بایرن مونیخ و حالا تیم ملی.
او در ۳۸ سالگی، شش سال از کریک جوانتر است اما تجربه بیشتری دارد. قرارداد فعلیاش تا ۲۰۲۸ ادامه دارد، هرچند گفته میشود بند فسخ ۶ میلیون پوندی از تابستان آینده فعال میشود. فدراسیون فوتبال آلمان احتمالاً در صورت اقدام یونایتد، با تمام قدرت مقابل آن خواهد ایستاد؛ هرچند انتقال او میتواند راه را برای حضور یورگن کلوپ در تیم ملی باز کند.
اما در حال حاضر، تمرکز ناگلزمن روی هدایت آلمان و عبور از مرحله گروهی است، پس از دو حذف پیاپی در ۲۰۱۸ و ۲۰۲۲. و اینکه آیا واقعاً گزینه بهتری از کریک است یا نه، محل تردید است.
دیگو سیمئونه
گزینهای غیرمنتظره؛ اما از نظر کاریزما بیرقیب.
تقریباً هر تابستان شایعه جدایی او از اتلتیکو مادرید مطرح میشود و شاید پس از ۱۵ سال، هدایت یک باشگاه بزرگ جهانی بتواند او را به تغییر ترغیب کند. قرارداد فعلیاش تنها ۱۲ ماه دیگر اعتبار دارد، بنابراین اگر یونایتد بخواهد، دسترسی به او ممکن است.
اگرچه تیمهای اولیه او بر پایه دفاع مستحکم بودند، اما در سالهای اخیر به مربی منعطفتر و تهاجمیتری تبدیل شده است؛ ترکیبی که شاید با فلسفه یونایتد همخوانی داشته باشد. اینکه حضور او در اولدترافورد با استقبال دیوید بکام، رقیب قدیمیاش، مواجه شود یا نه، موضوع دیگری است.
اگر یونایتد بتواند لوئیس انریکه را جذب کند، برد کرده. در غیر این صورت، کریک این شغل را بهدست آورده، و واقعا شایسته این فرصت است.
همچنین بخوانید: آقای خاص به رئال مادرید «نه» نمیگوید
