در رابطه با طراحی پیراهن و مقوله خوشسلیقگی در این زمینهها، باید صادقانه اعتراف کنیم که دیگر از طراحان داخلی توقعی بیش از این نداریم. گویی هر بار که عزممان را جزم کردهایم تا طرحی نو دراندازیم، پیش از هر چیز به درِ بسته خوردهایم.
از طراحی لباسِ کاروانهای المپیک بگیرید تا کیتهای جام جهانی، شقالقمرهای ما همیشه شهره خاص و عام بوده و در نتیجه، خروجی کار چنان است که گویی هیچ ملالی نیست جز دوری خلاقیت!
با رونمایی از پیراهن اصلی تیم ملی فوتبال ایران در جام جهانی ۲۰۲۶، کاربران شبکههای اجتماعی بهدرستی تأکید کردند که این پیراهن، تنها یک نسخه کپیبرداری شده از لباس جام جهانی ۲۰۱۴ برزیل است. در این طراحی که دوباره به نماد «یوز ایرانی» پناه برده، شاهد کوچکترین نوآوری یا ظرافت بصری نیستیم؛ ایدهای کاملاً تکراری و فاقد خلاقیت که نشان میدهد طراحان آن، تنها به رفع تکلیف و تحویل کار در کمترین زمان ممکن اندیشیدهاند.
این در حالی است که میشد با اندکی مکث، خویشتنداری و البته کجسلیقه نبودن، نمونههای بسیار زیباتری را برای پیراهن تیم ملی طراحی کرد؛ بهویژه اگر نیمنگاهی به وقایع و تغییرات این مدت میشد، شاید امروز شاهد طرحی بودیم که به جای تکرار، حرفی برای گفتن داشت.
بیشتر بخوانید: برنامه نهایی دیدارهای تدارکاتی تیم ملی در مسیر آمریکا
