پس از وقوع انقلاب و آغاز جنگ تحمیلی، چیزی تحت عنوان لیگ سراسری فوتبال در ایران میان باشگاهها برگزار نمیشد و همه چیز در قالب رقابتهای استانی یا لیگ قدس که با استفاده از تیمهای منتخب استانها برگزار میشد، خلاصه شده بود اما از اواسط سال ۱۳۶۸ نخستین دوره رقابتهای لیگ باشگاهی بعد از انقلاب در دو گروه مجزا استارت خورد.
این مسابقات در بهار سال ۶۹ به مرحله فینال رسید و چهارم خرداد سال ۱۳۶۹ ورزشگاه آزادی میزبان دو تیم فینالیست لیگ اول یعنی استقلال و پرسپولیس شد.
قهرمانی استقلال با شکست طلسم ۷ ساله
آن دیدار صرفنظر از نتیجه که قطعا باید برنده میداشت و شرایط هواداران دو تیم در پایان مسابقه کاملا متضاد با یکدیگر میشد، انصافا یکی از زیباترین دربیهای فوتبال ایران طی ۴۰ سال اخیر قلمداد میشود. اگرچه نادر میراحمدیان در همان دقایق ابتدایی دروازه استقلال را گشود و موجب شد احمدرضا عابدزاده نخستین گل تاریخ ورزشی خود درون قفس توری آبیپوشان پایتخت را بخورد ولی با گلهایی که عباس سرخاب و صمد مرفاوی به ثمر رساندند، در نهایت برتری ۲ بر یک استقلال رقم خورد تا آبیپوشان ضمن کسب عنوان قهرمانی نخستین دوره پیکارهای لیگ باشگاهی بعد از انقلاب، طلسم ۷ سال پیروز نشدن مقابل پرسپولیس را هم بشکنند.
لقب ماندگار ۳۰ ثانیه برای عباس سرخاب
در مسابقه فوق لقبی به عباس سرخاب داده شد که برایش تا ابد ماندگار است. این مهاجم اهل میناب که فروردین سال ۱۳۶۹ به استقلال پیوست، دربی چهارم خرداد آن سال را از روی نیمکت آغاز کرد ولی در بین دو نیمه هنگامی که استقلال با یک گل عقب بود و منصور پورحیدری میخواست بازی را به آسمان بکشاند، جانشین امیر هاشمیمقدم شد. سرخاب به میدان رفت و در دقیقه ۴۶ هنگامی که تازه ۳۰ ثانیه از آغاز نیمه دوم گذشته بود، روی یک ضربه کاشته و با ارسال امیر قلعهنویی دروازه پرسپولیس را باز کرد تا مسابقه مساوی شود و هواداران استقلال نیز به او لقب ماندگار «عباس ۳۰ ثانیه» را بدهند.
بیشتر بخوانید: پرونده سرمربی استقلال بسته شد/ سپاهان بُرد تا قلعهنویی برگردد