از همان روزی که امیر قلعهنویی جانشین کی روش شد تا خون تازه آورده و تغییر نسل بدهد، بزرگترین مشکلات تیم ملی ما آشفتگی دفاعی بود که هنوز هم بعد چند سال، به همان شکل وجود دارد. در قلب دفاع انواع بازیکنان کنار شجاع تست شدند، در راست و چپ همه را محک و درنهایت رامین و حاج صفی را برگرداند، اما گلهایی که تیم ما می خورد نیز مثل ترکیب ما تکراری و همان همیشگی است.
نگاه کنید به همین بازی امشب با گامبیا، در دو نیمه سیستم و تاکتیک بازی ما کاملا فرق کرد و نفرات مختلفی هم محک خوردند اما نقاط ضعف درست مثل تکرار یک سریال، تکرار شد. برابر تیمی با رنک ۳ رقمی که به جام جهانی نرسیده و نفرات اصلی خود را هم نیاورده بود، تیم ما همان مشکلات را داشت که در آستانه جام جهانی بسیار زنگ خطر بزرگی است.
باز هم در دقایق تلف شده نیمه ها غافلگیر و ضربه خوردیم، باز هم مشکل توپهای سوم و ریباند به ما لطمه زد، بازهم از سمت راست مثل آب خوردن تو رفتند و به راحتی پاس در عرض داده شد که میدانیم حتی احتمال گل به خودی را بالا میبرد و در نهایت، روی تیر دو هیچکس مراقب گلزن حریف "عمر کولی" نبود.
بیرانوند از دروازه خارج نشد، در حالی که محوطه شش قدم محدوده اوست و همه اینها به دلیل به هم ریختگی دفاع تیمی بود باز هم مثل همیشه تکرار شد. وقتی برابر گامبیا به این راحتی گل میخوریم، وای به حال جام جهانی و تیمهای بزرگ!
دیدیم که نیمه دوم با وجود برتری ایران و زدن ۳ گل، بار دیگر این مشکلات تکرار شد که مهاجم حریف را با دروازهبان ما تک به تک کرد. این بار خوش شانس بودیم که بیرانوند دروازه را نجات داد اما تا کی و کجا میتوان روی توان فردی او و خوش شانسی حساب کرد؟
بیشتر بخوانید: حرفهای تازه با ترکیب تازه؛ تیم ملی واقعا دو نیمه متفاوت داشت!