اسامی ۲۶ مسافر ایران در جام جهانی ۲۰۲۶ اعلام و ساعاتی قبل شماره پیراهن این ۲۶ بازیکن نیز منتشر شد. به همین بهانه سراغ کسانی رفتیم که در شش حضور قبلی ایران در ادوار جام جهانی -به عنوان بزرگترین میدان فوتبال جهان و آرزوی هر بازیکن- این شماره پیراهنها را به تن داشتند. در همه جای دنیا این سنت مرسوم است تا بازیکنان جوان بدانند جانشین چه بزرگانی شدهاند.
در همین ارتباط: فیفا رسما اعلام کرد؛ شماره پیراهن ملیپوشان ایران در جام جهانی ۲۰۲۶
از ۲۲ تا ۲۶
ایران تاکنون در ۶ دوره جام جهانی حضور داشته که در دو دوره اول به فاصله ۲۰ سال -یعنی از ۱۹۷۸ آرژانتین تا ۱۹۹۸ فرانسه- هر کشور اجازه داشت ۲۲ بازیکن را برای حضور در جام جهانی معرفی کند. از جام جهانی ۲۰۰۶ آلمان تا همین دوره قبل، این لیست به ۲۳ بازیکن افزایش یافت و در جام جهانی ۲۰۲۲ قطر -مثل جام جهانی ۲۰۲۶ آمریکا- هر کشور اجازه دارد ۲۶ نام برای حضور در جام جهانی معرفی کند.
و حالا این شما و این هم فهرست بازیکنانی که به ترتیب شماره پیراهن برای ایران در ادوار جام جهانی حضور داشتهاند؛
شماره ۱: تاریخسازی بیرانوند
در جام جهانی ۱۹۷۸ شماره پیراهن دروازهبان اصلی بر تن زندهنام ناصر حجازی بود. او در هر سه بازی ایران از دروازه تیم کشورمان دفاع کرد.
در ۱۹۹۸ احمدرضا عابدزاده این پیراهن را به تن داشت که بازی اول به دلیل مصدومیت، جای خود را به نکیسا داد و در دو بازی بعد برابر آمریکا و آلمان بازی کرد. در ۲۰۰۶ ابراهیم میرزاپور گلر اصلی ما بود که در هر سه بازی ایران بازی کرد.
اما در جام جهانی ۲۰۱۴ کیروش این پیراهن را به رحمان احمدی داد که در سه بازی حیاتی آخر برای صعود از دروازه ما دفاع کرده بود. رحمان فرصت بازی در جام را پیدا نکرد.
با ظهور علیرضا بیرانوند، او در دو جام جهانی ۲۰۱۸ و ۲۰۲۲ شماره ۱ ما بود و حالا بر اساس لیست، در سومین جام جهانی عمر خود پیراهنش را حفظ کرده است. بیرو علاوه بر اینکه تنها دروازهبان تاریخ است که سه جام جهانی را دیده، تا همین جا تنها گلر تاریخ ماست که در دو جام جهانی بازی و اگر مصدوم یا محروم نشود، این عدد به ۳ افزایش مییابد. بیرانوند یکی از کاپیتانهای حاضر در اردو نیز هست که در همین بازی با گامبیا، بعد از حاجصفی و طارمی بازوبند بست و میتواند به رکورد عابدزاده برسد. او تاکنون در ۵ بازی جام جهانی حضور داشته و تنها گلری است که از حریفان در این تورنمنت پنالتی گرفته است.
شماره ۲: تساوی قرمز و آبی در گلهای تاریخی
در جام جهانی ۱۹۷۸ ایرج داناییفر شماره ۲ تیم ما بود که زننده اولین گل تاریخ فوتبال ما در ادوار جام جهانی است. او در بازی دوم، گل مساوی را به اسکاتلند زد که منجر به تنها امتیاز ما شد. در ۱۹۹۸ و ۲۰۰۶ این شماره بر تن مهدی مهدویکیا بود. نخستین بازیکن ایرانی که در ۶ بازی جام جهانی حاضر بوده و البته که زننده گل برتری در اولین و تاریخیترین پیروزی ایران در ادوار جام جهانی مقابل آمریکا است. در ۲۰۱۴ دوباره این پیراهن به یک استقلالی یعنی خسرو حیدری رسید. در ۲۰۱۸ مهدی ترابی صاحب این شماره بود و در ۲۰۲۲ صادق محرمی آن را به تن داشت. حالا در جام جهانی آمریکا این شماره پیراهن صالح حردانی خواهد بود. او هم مثل ایرج داناییفر و خسرو حیدری از استقلال به جام جهانی میآید، سه آبی برابر سه قرمز!
شماره ۳: کاپیتان، یگانه تاریخ
در نخستین حضور ایران در جام جهانی بهتاش فریبا این شماره را بر تن داشت که یک مهاجم بود! این بدعت در ۱۹۹۸ ادامه داشت و نعیم سعداوی به عنوان دفاع راست، شماره مربوط به مدافعان چپ سنتی را برداشت. در ۲۰۰۶ سهراب بختیاریزاده به عنوان دفاع میانی شماره ۳ ما بود که گل هم زد.
اما از ۲۰۱۴ تا ۲۰۲۶ این شماره بر تن احسان حاجصفی باقی مانده است. کاپیتان فعلی تیم ملی صاحب انواع و اقسام رکوردها در این دوره میشود. در کنار جهانبخش، تنها بازیکنان تاریخ که ۴ دوره جام جهانی بودند و به تنهایی، تنها بازیکن تاریخ که در چهار جام جهانی صاحب یک شماره ثابت بوده است. حاجصفی در ۲۰۱۸ و ۲۰۲۲ بازوبند کاپیتانی را بر بازو میبست که حالا سومین جام جهانی با این عنوان را تجربه میکند. البته در روسیه مسعود شجاعی کاپیتان اول ما بود اما بعد از دقیقه ۶۸ بازی اول، این بازوبند به حاجصفی رسید.
او رکوردهای دیگری هم دارد؛ تنها بازیکن تاریخ فوتبال ایران که در ۹ بازی جام جهانی حضور داشته و در ۶ بازی بازوبند کاپیتانی را بسته است. علیرضا جهانبخش به دلیل محرومیت، بازی مقابل آمریکا در دوره قبل را از دست داد تا با ۸ بازی، پشت سر حاجصفی بماند.
شماره ۴: شجاع تاریخساز
در جام جهانی ۱۹۷۸ مجید بشکار شماره ۴ ما بود. در ۱۹۹۸ محمد خاکپور و در ۲۰۰۶ یحیی گلمحمدی این پیراهن را به تن داشتند که برخلاف بشکار، کاپیتانهای دوم تیم ملی بودند. روندی که در ۲۰۱۴ با حضور سیدجلال حسینی در زمین ادامه داشت، مدافعان میانی که رهبر خط دفاعی بودند.
در ۲۰۱۸ روزبه چشمی سورپرایز کیروش بود که بازی هم کرد. او در این دوره هم در فهرست است تا به جمع بازیکنانی که سه جام جهانی دیدهاند، اضافه شود. روزبه که دوره قبل به ولز گل هم زد، یک هافبک دفاعی است که به ضرورت، گاه در تیم ملی و باشگاه دفاع نیز بازی کرده.
اما در ۲۰۲۲ قطر و ۲۰۲۶ آمریکا این شماره متعلق به شجاع خلیلزاده بوده که در هر دو دوره عنوان پیرترین بازیکن تیم ملی را به خود اختصاص داد! شجاع که یکی از خطخوردههای غیرفنی در جام جهانی ۲۰۱۴ پای پلکان هواپیما بود، میتوانست چهارمین جام جهانی خود را تجربه کند، اما حالا اگر در آمریکا بازی کند اولین بازی او در جام جهانی خواهد بود! شجاع در دوران اسکوچیچ -مثل دوران قلعهنویی- تمام بازیها فیکس تیم ملی بود اما در دوره قبل کیروش برای جام جهانی آمد و خاطرات قدیمی داستان با شجاع زنده شد!
در همین ارتباط: پیشرفت به سبک ژنرال؛ ایران با پیرترین تیم تاریخش، دو پله پایین آمد!
شماره ۵: پرسپولیسیهای تاریخساز
در جام جهانی ۷۸ جواد اللهوردی شماره ۵ ما بود. مقصر مشهور اردوی آبی در دربی معروف ششتایی در سال ۵۲ که راهی تیم رقیب شد و با لباس پرسپولیس جام جهانی را تجربه کرد.
در ۱۹۹۸ افشین پیروانی کاپیتان باتجربه پرسپولیس شماره ۵ ما بود. در ۲۰۰۶ رحمان رضایی که او هم بعد از سالها بازی در ایتالیا به پرسپولیس آمد، شماره ۵ بود که مثل پیروانی بازیکن اصلی بود و حالا به عنوان مربی هم جام جهانی را تجربه می کند.
در ۲۰۱۴ امیرحسین صادقی به عنوان یک استقلالی نوار پرسپولیسیها را در شماره ۵ پاره کرد و دوباره در سه دوره اخیر -یعنی ۲۰۱۸، ۲۰۲۲ و ۲۰۲۶- این شماره بر تن یک پرسپولیسی دیگر یعنی میلاد محمدی بوده است. میلاد دو بازی در روسیه به عنوان تعویضی به زمین آمد و هر سه بازی جام قبل در قطر بازیکن فیکس در دفاع چپ بود.
شماره ۶: ژنرالهای بزرگ
در آرژانتین حسن نایبآقا هافبک دفاعی و شماره ۶ تیم ما بود. در فرانسه کریم باقری به عنوان یکی از استثناهای تاریخ، تنها حضور خود در جام جهانی را تجربه کرد. او که میتوانست در ادوار بعدی هم باشد اما خودش در ۲۷ سالگی از تیم ملی خداحافظی کرد.
در ۲۰۰۶ جواد نکونام وارث شماره پیراهن باقری شد. بعد از یک وقفه و نرسیدن ایران به جام، در ۲۰۱۴ نکونام اینبار با بازوبند کاپیتانی ژنرال اصلی خط میانی ما بود تا اولین شماره ۶ حاضر در دو جام جهانی باشد. و بالاخره در ۲۰۱۸، ۲۰۲۲ و ۲۰۲۶ این پیراهن متعلق به سعید عزتاللهی بوده است.
جوانترین بازیکن ۲۰۱۸ بدشانس بود که گل او به اسپانیا مردود اعلام شد تا ایران شانس صعود به مرحله حذفی را از دست بدهد. سعید در هر دو دوره قبل، بازی اول روی نیمکت بود و دو بازی بعدی فیکس و یک بار نیز به عنوان ذخیره به زمین آمد تا سابقه ۵ بازی در جام جهانی را داشته باشد. او در کنار بیرانوند، شجاع و طارمی، ستون فقرات غیرقابلتغییر تیم ملی در جام جهانی را میسازد.
شماره ۷: نشانه بزرگان
در مهد فوتبال یعنی انگلیس، شماره ۷ باارزشترین شماره و معمولا بر تن ستارههاست. در فوتبال ایران نیز در ادوار جام جهانی، این پیراهن بر تن بزرگانی بوده که گاه بازوبند کاپیتانی را نیز بر بازو داشتهاند.
علی پروین در ۱۹۷۸ کاپیتان فیکس ما در هر سه بازی بود. در ۱۹۹۸ علیرضا منصوریان با همان جایگاه و کارنامه پروین در تیم رقیب، شماره ۷ ما شد. در ۲۰۰۶ فریدون زندی به عنوان اولین تجربه خوشآمدگویی تیم ملی به ایرانیهایی که در اروپا متولد یا بزرگ شدهاند، شماره ۷ را برداشت.
در دو دوره متوالی ۲۰۱۴ و ۲۰۱۸ مسعود شجاعی شماره ۷ بود. او که سابقه حضور در تیم ۲۰۰۶ را هم داشت، تبدیل به اولین بازیکن ایرانی حاضر در سه جام جهانی شد. البته شجاعی در ۲۰۰۶ بازی نکرد و در ۲۰۱۸ نیز کاپیتان اول تیم بود که فقط بازی اول فرصت حضور در زمین پیدا کرد.
و بالاخره در ۲۰۲۲ علیرضا جهانبخش این پیراهن را به تن داشت. او که در هر سه بازی ۲۰۱۴ به عنوان تعویضی به زمین آمد، در ۲۰۱۸ فیکس و در ۲۰۲۲ نیز میتوانست به رکورد حاجصفی در ۹ بازی جام جهانی برسد که به دلیل دواخطارهشدن بازی آخر را از دست داد. جهانبخش در این سالهای غیبت حاجصفی، کاپیتان اول تیم ملی و در جام جهانی بعد او کاپیتان دوم ما خواهد بود.
شماره ۸: از تکنیک ناب تا صخره دفاعی
در نخستین تجربه ایران در جام جهانی ۱۹۷۸ جوانترین بازیکن وقت، یعنی ابراهیم قاسمپور با آن تکنیک ناب آبادانی، در سمت چپ خط میانی صاحب این پیراهن بود که فیکس بازی کرد. قاسمپور میتوانست در چند جام جهانی بازی کند.
در ۱۹۹۸ این پیراهن به سیروس دینمحمدی رسید. هافبک چپپا با آن شوتهای بهیادماندنی که پشت سر اسمهای بزرگ نیمکتنشین شد. در ۲۰۰۶ علی کریمی به عنوان بازیکن بایرن مونیخ، ستاره تیم ملی با این شماره بود که به دلیل مصدومیت آن درخشش همیشگی را نداشت.
در ۲۰۱۴ کیروش این پیراهن را به رضا حقیقی داد، یک هافبک دفاعی که با سرعت نور در فوتبال ایران مطرح شد و به جام جهانی هم رفت و با همان سرعت از سطح اول فوتبال ایران محو شد! در ۲۰۱۸ و ۲۰۲۲ شماره ۸ بر تن مرتضی پورعلیگنجی، به عنوان مدافع میانی تیم ملی بود. بازیکن موردعلاقه کیروش در این دوره به دلیل مصدومیت شانس حضور را از دست داد تا بازیکن موردعلاقه قلعهنویی -یعنی محمد محبی- جانشین او شود. کسی که در همان منطقه از زمین که قاسمپور بازی میکرد، بازی می کند؛ البته با الزامات فوتبال مدرن.
شماره ۹: گلبزن ستاره!
داستان این شماره هم در ادوار جام جهانی برای ما جالب است. در ۱۹۷۸ محمد صادقی هافبک دونده پرسپولیس این پیراهن را به تن و در هر سه بازی فیکس بازی کرد. در ۱۹۹۸ حمید استیلی که همپستی او بود، وارث این شماره شد و مثل او در هر سه بازی حاضر و گل هم زد. در ۲۰۰۶ وحید هاشمیان به عنوان ستاره بوندسلیگایی، اولین مهاجم کلاسیک در این شماره بود که او هم با مصدومیت بدهنگام، شانس درخشش در جام جهانی را -اگر چه در همه بازیها بود- از دست داد. در ۲۰۱۴ کیروش این پیراهن را به علیرضا جهانبخش جوان داد. در ۲۰۱۸ امید ابراهیمی که همپستی صادقی و استیلی بود، با این شماره بازی کرد و بالاخره در ۲۰۲۲ قطر و همین دوره مهدی طارمی شماره ۹ ماست.
طارمی دوره قبل مقابل انگلستان در بازی اول دبل کرد تا تبدیل به تنها بازیکن تاریخ فوتبال ما در ادوار جام جهانی شود که بیش از یک گل زده و البته که در یک بازی دو گل! کاپیتان سوم تیم ملی در جام جهانی ۲۰۲۶ کماکان بزرگترین امید ما برای گلزنی هست. او که در جام جهانی ۲۰۱۸ نیز حضور داشت و یکی از سهجامههای لیست فعلی ماست.
شماره ۱۰: سنگینی وزن اسطورهها روی دوش الماس بوشهری
کیست که در فوتبال دنیا از جایگاه و اهمیت شماره ۱۰ بیاطلاع باشد؟ در اولین حضور ایران در جام جهانی حسن روشن صاحب شماره ۱۰ بود که به پرو هم گل زد. تنها بازیکن تاریخ که در هر چهار تورنومنت بزرگ ممکن برای آسیاییها -یعنی جام جهانی، بازیهای المپیک، بازیهای آسیایی و جام ملتهای آسیا- گل زده است.
در ۱۹۹۸ و ۲۰۰۶ شماره ۱۰ بر تن علی دایی بود. به جز آن مسابقه دوم پرحرف و حدیث در آلمان، دایی در هر ۵ بازی دیگر فیکس بازی و در ۲۰۰۶ کاپیتان اول ما بود. در سه دوره بعدی یعنی ۲۰۱۴، ۲۰۱۸ و ۲۰۲۲ این پیراهن به کریم انصاریفرد رسید که او نیز یکی از گلزنان ما در ادوار جام جهانی است که در ۲۰۱۸ تکگل ما را به پرتغال زد و به کریس رونالدو آموزش پنالتی زدن داد!
و حالا در ۲۰۲۶ این پیراهن به مهدی قایدی، الماس بوشهری رسیده است. کسی که در تواناییهای تکنیکی او تردیدی وجود ندارد. یکی از اضلاع مثلث بوشهری در خط آتش کنار طارمی و محبی که امیدوار درخشش هستیم.
شماره ۱۱: اسمهای بزرگ روی نیمکت
به شکلی عجیب، در ادوار جام جهانی این شماره کلاسیک برای گوشهای چپ در فوتبال، در تیم ما سرنوشتی متفاوت داشته است.
در ۱۹۷۸ این پیراهن به علیرضا قشقاییان رسید که فرصت بازی نداشت. در ۱۹۹۸ خداداد عزیزی در هر سه بازی فیکس و زوج علی دایی در خط آتش بود. در ۲۰۰۶ صاحب این پیراهن یعنی رسول خطیبی دوباره نیمکتنشین و پشت اسم بزرگ دایی و وحید هاشمیان ماند. در ۲۰۱۴ قاسم حدادیفر، چپپای بازیساز ذوب آهن این پیراهن را به تن داشت که بازی نکرد. در ۲۰۱۸ و ۲۰۲۲ وحید امیری، دیگر چپپای ما و پرسپولیس صاحب این شماره بود که هنوز خاطره لایی او به پیکه برابر اسپانیا در ذهن همه باقی است.
و حالا در آمریکا دوباره این شماره به یک پرسپولیسی در خط آتش رسیده است، علی علیپور که سابقه آقای گلی در لیگ برتر و روزهای درخشان به عنوان زوج طارمی در پرسپولیس را دارد. او در اولین جام جهانی عمر خود با شماره ۱۱ منتظر شانس بازی نشسته است.
شماره ۱۲: نقطه امن
در فوتبال مهمترین پست برای هر تیم دروازهبان است و داشتن یک ذخیره خوب برای دروازهبان اصلی، از مهمترین اولویتهای هر تیم.
در ۶ دوره قبلی جام جهانی شماره ۱۲ همواره به شکل کلاسیک به دروازهبانهای ذخیره ما رسیده؛ از بهرام مودت در ۱۹۷۸، نیما نکیسا در ۱۹۹۸ و حسن رودباریان در ۲۰۰۶، وجه مشترک این گلرهای دوم پرسپولیسیبودن بود. نکیسا با مصدومیت عابدزاده در بازی اول، شانس بازی هم پیدا کرد.
تا اینکه در ۲۰۱۴ کیروش در یک تصمیم عجیب برای همه کارشناسان، صاحب این پیراهن یعنی علیرضا حقیقی را به عنوان سنگربان اصلی در هر سه بازی به میدان فرستاد. در ۲۰۱۸ رشید مظاهری و در ۲۰۲۲ پیام نیازمند صاحب این شماره بودند که پیام جایگاهش را در این دوره نیز حفظ کرده است. رشید بعدها به استقلال رفت و پیام این فصل به پرسپولیس آمده تا کفه ترازو به نفع قرمزها سنگینتر شود، اما او تنها گلر غیراصلی در تاریخ ماست که در دو جام جهانی حاضر شده اما هنوز فرصت بازی نداشته است.
شماره ۱۳: این پرسپولیسیهای عجیب
در فرهنگ عامیانه ما شماره ۱۳ شگون ندارد. در خیلی از تیمها این شماره بر تن هیچ بازیکنی نمیرود اما در جام جهانی، قوانین اجازه خالی ماندن آن را نمیدهد.
در ۱۹۷۸ حمید مجد تیموری ملیپوش ما بود. در ۱۹۹۸ علی لطیفی مهاجم جوان و در ۲۰۰۶ حسین کعبی به عنوان دفاع راست اولین بازیکنی بود که با این شماره در هر سه بازی فیکس بازی کرد. او بعد از جام جهانی پرسپولیسی شد.
در ۲۰۱۴ دفاع راست وقت پرسپولیس، یعنی حسین ماهینی صاحب این شماره شد تا میراث کعبی از جمع قرمزها خارج نشود. در ۲۰۱۸ محمدرضا خانزاده سورپرایز کیروش برای لیست تیم ملی بود و در ۲۰۲۲ محمدحسین کنعانیزادگان -مثل همین دوره ۲۰۲۶- این شماره را به تن دارد.
کنعانیزادگان در دوره قبل مثل شجاع -زوج ثابتش در تمام بازیهای دوستانه و رسمی در دوران اسکوچیچ- مورد غضب کیروش قرار گرفت و فقط نیمه دوم بازی با انگلستان فرصت حضور در زمین را پیدا کرد. حالا در دومین جام جهانی عمرش میخواهد مثل کعبی یک مدافع پرسپولیسی فیکس در هر سه بازی باشد.
شاید ندیده باشید: تیخوانا؛ چهره واقعی شهری که میزبان ایران در جام جهانی ۲۰۲۶ است/ شور زندگی در اوج ناامنی!
شماره ۱۴ : از رکورد آندو تا رکورد سامان
در جام جهانی ۱۹۷۸ حسن نظری به عنوان پدیده وقت فوتبال ایران با لباس استقلال، در دفاع راست صاحب این شماره بود. در ۱۹۹۸ نادر محمدخانی به عنوان مسنترین بازیکن تیم و البته یک پرسپولیسی با این شماره به جام جهانی رفت.
در ۲۰۰۶ و ۲۰۱۴ این شماره بر تن آندرانیک تیموریان بود. کسی که حالا در کنار رحمان رضایی روی نیمکت تیم ملی، جام جهانی را بعد از بازی به عنوان مربی تجربه میکند و البته که آندو در سالهای اوج فوتبال یک استقلالی بود و بعد از مارکار آقاجانیان، دومین ستاره ارمنی که بازوبند کاپیتانی تیم ملی را بر بازو بست. آندو یکی از ۹ بازیکن حاضر در کلوپ ۱۰۰تاییهای تاریخ ماست.
اما در سه دوره اخیر یعنی ۲۰۱۸ روسیه، ۲۰۲۲ قطر و ۲۰۲۶ آمریکا، این شماره بر تن سامان قدوس بوده و مانده است. بازیساز محبوب قلعهنویی که در ۲۰۱۸ هر سه بازی به عنوان ذخیره به میدان رفت اما در ۲۰۲۲ فقط یک بار این اتفاق برایش افتاد، حالا این شانس را دارد تا برای اولین بار حضور در جام جهانی را در ترکیب اصلی تجربه کند.
شماره ۱۵: یادآوران گلبهخودی!
در جام جهانی ۱۹۷۸ اولین بازیکن ایرانی که گل زد و نامش برای همیشه در تاریخ ثبت شد شماره ۱۵ را به تن داشت. آندرانیک اسکندریان دفاع چپ تیم ملی که به اشتباه دروازه خودی را در بازی دوم مقابل اسکاتلند گشود! البته در نیمه دوم همبازی او در تاج آن زمان یعنی داناییفر، اشتباه او را جبران و بازی را به تساوی کشاند.
در جام جهانی ۹۸ این شماره بر تن علیاکبر استاداسدی بود. کسی که همه با شنیدن نامش یاد گلبهخودی مشهور او به عابدزاده مقابل ژاپن میافتند؛ در پلیآف رسیدن به همین جام جهانی و البته با آن توضیح جالبش که گفت میخواسته آمادگی عابدزاده را امتحان کند!
در جام جهانی ۲۰۰۶ این شماره بر تن آرش برهانی بود؛ ستاره گلزن پاس که به استقلال آمد. در جام جهانی ۲۰۱۴ و ۲۰۱۸ این شماره در اردوی استقلال ماند، این بار بر تن پژمان منتظری که یک مدافع چندپسته بود و برای روسیه در لحظه آخر، به جلال حسینی ترجیح داده شد.
و بالاخره در دو دوره اخیر یعنی قطر و آمریکا کماکان این شماره پیراهن در اردوی استقلال باقی و بر تن روزبه چشمی است. روزبه که سومین جام جهانی خود را تجربه میکند و البته که مصدوم است، و در جام جهانی ۲۰۱۸ بازی و در جام جهانی ۲۰۲۲ گل هم زد.
شماره ۱۶: نردبان پلهپله یا سرنوشت عجیب؟
در جام جهانی آرژانتین ناصر نورایی -مهاجم وقت هما- صاحب این شماره بود. در فرانسه رضا شاهرودی بدشانس بود که در آخرین تمرین قبل از بازی اول، در برخورد با علی دایی مصدوم شد و تورنومنت را از دست داد. در ۲۰۰۶ نیمکتنشینی صاحبان این شماره ادامه داشت و رضا عنایتی که مثل نورایی از بهترین گلزنان لیگ داخلی بود روی نیمکت ماند.
در ۲۰۱۴ رضا قوچاننژاد این طلسم را شکست. او مهاجم فیکس ما بود که تکگل ایران در این تورنومنت را برابر بوسنی در بازی آخر زد. قوچاننژاد با آن گل حساس در کره جنوبی، ایران را به جام جهانی رسانده بود. او در ۲۰۱۸ نیز این شماره را برای خود حفظ کرد اما کیروش، سردار آزمون جوان را به گوچی ترجیح داد تا فرصت بازی نداشته باشد.
در ۲۰۲۲ قطر این داستان برای مهدی ترابی تکرار شد که در ۲۰۲۶ نیز صاحب همین شماره است. ترابی یکی از هشت بازیکن حاضر در لیست فعلی ماست که سومین جام جهانی خود را تجربه میکند. جالب اینکه او در هر سه بازی ۲۰۱۸ روی نیمکت ذخیرهها ماند، در هر سه بازی ۲۰۲۲ به عنوان یار جانشین به میدان آمد و اگر قرار به نردبان پلهپله باشد، این بار نوبت حضور او در ترکیب اصلی است!
شماره ۱۷: از صخرههای دفاعی تا تکنیکیهای گلزن
غفور جهانی -گلزن بزرگ ملوان- با گشودن دروازه استرالیا در ورزشگاه آزادی در آذر ماه ۱۳۵۶ ایران را برای اولین بار به جام جهانی رساند. او در آرژانتین صاحب این شماره بود. در ۱۹۹۸ جواد زرینچه به عنوان کاپیتان و مدافع استقلال، این شماره را به تن داشت که پاس گل قرن را به استیلی داد.
در ۲۰۰۶ این شماره برای اولین بار به یک جوان پرسپولیسی رسید. جواد کاظمیان مهاجم سرعتی و کاشتهزن قرمزها نیمکتنشین ما در این دوره بود. در ۲۰۱۴ احمد آل نعمه مدافع مستحکم فولاد به عنوان ذخیره با این شماره روی نیمکت مینشست، تا اینکه در ۲۰۱۸ مهدی طارمی این شماره را به ترکیب اصلی تیم ملی آورد.
طارمی در دو دوره بعدی با شماره ۹ مهاجمان کلاسیک حضور داشته و دارد. در ۲۰۲۲ قطر علی قلیزاده -چپپای تکنیکی- صاحب این شماره بود و البته یار جانشین در بازی اول و یار اصلی در دو بازی بعد و حالا در ۲۰۲۶ قرار است آریا یوسفی پدیده جوان سپاهان این شماره را به تن داشته باشد. آریا در بازیهای اخیر ستاره تیم ملی بوده که شانس بسیاری برای بازی در آمریکا دارد.
شماره ۱۸: کلکسیون تیم ملی
هیچ شمارهای در ادوار جام جهانی به اندازه ۱۸ بر تن بازیکنان با پستهای مختلف نبوده است. در ۱۹۷۸ حسین فرکی -مهاجم جوان پاس- صاحب این شماره بود که بعد از مصدومیت حسن روشن در هر سه مسابقه فرصت بازی داشت.
در ۱۹۹۸ ستار همدانی به عنوان ذخیره مدافعان میانی با این شماره به فرانسه رفت. در ۲۰۰۶ این پیراهن متعلق به ستار زارع، دفاع چپ فیکس تیم ملی بود اما چند روز مانده به مسابقات رباط پاره کرد تا محرم نویدکیا -ژنرال بازیساز سپاهان- با این شماره در لیست تیم قرار گرفته و البته که نیمکتنشین شود.
این سرنوشت در ۲۰۱۴ برای بختیار رحمانی تکرار شد. کاپیتان وقت فولاد که جام قهرمانی لیگ برتر را بالای سر برده بود، به عنوان هافبک راست نیمکتنشین تیم بود. در ۲۰۱۸ علیرضا جهانبخش با این شماره بازیکن اصلی ما بود و در ۲۰۲۲ علی کریمی، هافبک دفاعی قلدر استقلال با این شماره به جام جهانی رفت.
و برای تکمیل این کلکسیون پستها در آمریکا قرار است امیرحسین حسینزاده -ستاره بلامنازع لیگ ایران در دو فصل اخیر - با این شماره بازی کند. آقای گل فصل قبل لیگ برتر که همزمان در لیگ قهرمانان آسیا نیز با مجموع گلزنی و گلسازی، موثرترین بازیکن فوتبال ما بوده و در تیم ملی هرگاه به زمین رفته گل زده یا ساخته است.
این مطلب را هم از دست ندهید: به بهانه انتشار لیست ۲۶ نفره/ از مدرسه پیرمردها تا همان همیشگی؛ شوخیهایی بر پایه حقیقت!
شماره ۱۹: مدافعان گردنکلفت
در آرژانتین علی شجاعی صاحب این شماره بود. در فرانسه این شماره به بهنام سراج، مهاجم نیمکتنشین رسید که مثل شجاعی از یک تیم شهرستانی به جام جهانی رفت. در ۲۰۰۶ امیرحسین صادقی، جوان وقت استقلال در خط دفاعی صاحب این شماره بود. در ۲۰۱۴ هاشم بیکزاده دافع کناری آبیها با این شماره به جام جهانی رفت و در ۲۰۱۸ و دوره قبل ۲۰۲۲، مجید حسینی با این شماره در ترکیب اصلی تیم ملی خودنمایی میکرد.
همه میدانند که اگر مجید حسینی مصدوم نبود، به جمع بازیکنانی که در سه دوره جام جهانی با یک شماره به میدان رفتهاند اضافه میشد. اما حالا در غیاب او این پیراهن به علی نعمتی رسیده است. مدافع میانی و کشف رضا مهاجری در مشهد که با یحیی گلمحمدی به پرسپولیس آمد و حالا این دو فصل در فولاد میدرخشد.
نعمتی که به گواه فوتبالیها اگر در پست اصلی خود بازی میکرد فیکس تیم ملی در جام جهانی بود، به خاطر نیاز پرسپولیس به دفاع چپ رفت و بعد از آن دربی معروف و دادن پنالتی، روحیهاش را از دست داد. تابستان سال قبل به فولاد رفت و آنجا در پست اصلی یعنی دفاع میانی ملیپوش و فیکس شد اما در بازیهای اخیر دوباره قلعهنویی او را در دفاع چپ نیز محک زده است!
شماره ۲۰: سورپرایزهای تیم ملی
در ادوار گذشته شگفتانههای تیم ملی این شماره را به تن داشتند. در ۱۹۷۸ نصرالله عبداللهی که مدافع میانی فیکس ما بود، برخلاف روال مدافعان هر سه مسابقه با این شماره رهبری دفاع ایران را بر عهده داشت.
در ۱۹۹۸ مهدی پاشازاده با این شماره هر سه بازی را بازی کرد. او که تا قبل از پلیآف جام جهانی اصلا به تیم ملی دعوت نمیشد، با رفتن مایلیکهن طلسمش شکست و مقابل استرالیا نمایشی ارائه داد که به تیم منتخب جهان دعوت شد و در ادامه در جام جهانی نیز فیکس بازی کرد و لژیونر شد.
در ۲۰۰۶ محمد نصرتی این شماره را به تن داشت. او که در فوتبال ایران به عنوان مدافع میانی شناخته میشد، بعد از مصدومیت ستار زارع به اجبار به دفاع چپ رفت و در این پست برای تیم ملی در هر ۳ بازی جام جهانی بازی کرد.
سنت شگفتانههای این شماره در ۲۰۱۴ ادامه داشت، کارلوس کیروش استیون بیتآشور را قبل از جام جهانی به تیم ملی فراخواند و با خود برد اما به او بازی نرسید!
و بالاخره در ۲۰۱۸ و ۲۰۲۲ سردار آزمون با این شماره ستاره تیم ملی در خط حمله و با رکوردشکنیهای مختلف در سن پایین، شگفتانه فوتبال ما بود. اگر سردار به دلایلی که همه میدانیم از تیم ملی حذف نمیشد، او هم مثل علیرضا بیرانوند، میلاد محمدی، سعید عزتاللهی، سامان قدوس و رامین رضاییان، کنار کریم انصاریفر سومین جام جهانی متوالی را با یک شماره ثابت تجربه میکرد، پشت سر حاجصفی با ۴ جام.
و حالا در آمریکا، شهریار مغانلو صاحب این شماره است. مهاجم قلدر و فیزیکی سابق سپاهان و پرسپولیس که بعد از مصدومیت روزبه چشمی در اردوی اخیر، از امارات به تیم ملی فراخوانده و در کمال تعجب هم او در فهرست نهایی هست و هم خود روزبه!
شماره ۲۱: یادشان جاوید
در جام جهانی ۱۹۷۸ حسین کازرانی به عنوان زوج عمو نصی در قلب خط دفاعی، مثل خود او با یک شماره عجیب هر سه مسابقه را بازی کرد. کسی که سالهاست فراموش شده و کسی سراغی از او نمیگیرد. در ۱۹۹۸ مهرداد میناوند صاحب این شماره و فیکس ما در سمت چپ بود. او که اگرچه فیزیکی از جمع ما رفته اما تا ابد فراموش نخواهد شد.
در ۲۰۰۶ و بعد از مصدومیت ستار، همشهری او یعنی مهرزاد معدنچی با این شماره فیکس شد و او هم در سمت چپ بازی کرد. در ۲۰۱۴ و ۲۰۱۸ اشکان دژاگه صاحب این شماره بود. پسر ایران که خیلی تابوها از جمله دبل در بازی اول ملی و تتو را در تیم ملی شکست. او از برلین برای کمک به فوتبال ملی آمد و در روسیه کاپیتان دوم ما بود که به میدان نرفت.
در ۲۰۲۲ قطر احمد نوراللهی این پیراهن را به تن داشت. او بازی هم کرد و اگر خودش از تیم ملی نمیرفت، در این دوره کنار سعید عزتاللهی فیکس تیم ملی در مرکز زمین بود. و حالا جانشین او در این پست، یعنی محمد قربانی صاحب این پیراهن است که مثل خود نوراللهی در ادنوک لیگ امارات بازی میکند.
شماره ۲۲: بزرگانی پشت سر بزرگان
در شش دوره قبل، گلر ذخیره ایران به سنت مرسوم در دنیای فوتبال صاحب این شماره بوده است. رسول کربکندی در آرژانتین، پرویز برومند در فرانسه، وحید طالبلو در آلمان، دانیال داوری در برزیل و امیر عابدزاده -پسر احمدرضای بزرگ- در روسیه و قطر، صاحب این شماره بودند که البته با وجود توانمندی بسیار به دلیل حضور بازیکنانی آمادهتر، شانس بازی در جام جهانی را پیدا نکردند.
در آمریکا این شماره بر تن حسین حسینی خواهد بود. کسی که جام جهانی قبل نیز یکی از چهار گلر ما بود و بعد از مصدومیت بیرانوند در بازی با انگلستان، به میدان رفت.
بیشتر بخوانید: داستان ذخیرههایی که به جام جهانی رفتند؛ شانس درِ خانه آنها را میزند؟
* تصویرسازی چهرهها از پیج اینستاگرامی سلیمی استودیو