کریستیانو رونالدو شاید دیگر همان سرعت خیرهکننده سالهای جوانی را نداشته باشد، اما به باور ریکاردو، دروازهبان سابق تیم ملی پرتغال و همتیمی قدیمی او، این فوقستاره پرتغالی همچنان یکی از مرگبارترین مهاجمان فوتبال جهان به شمار میرود؛ بازیکنی که با گذشت زمان نهتنها از تأثیرگذاریاش کاسته نشده، بلکه توانسته با تغییر سبک بازی خود، همچنان در بالاترین سطح فوتبال رقابت کند.
ریکاردو که این روزها به عنوان مربی دروازهبانهای تیم ملی پرتغال فعالیت میکند، در گفتوگو با روزنامه پرتغالی ابولا درباره تحول چشمگیر رونالدو در طول دوران حرفهایاش صحبت کرد. این دو سابقه سالها همبازی بودن در تیم ملی را دارند و در جام جهانی ۲۰۰۶ نیز در کنار یکدیگر حضور داشتند؛ تورنمنتی که پرتغال در آن تا مرحله نیمهنهایی پیش رفت.
او در این مصاحبه به تفاوتهای رونالدوی نوجوانی که با پیراهن شماره ۱۷ برای تیم ملی به میدان میرفت و رونالدوی امروزی که در ۴۱ سالگی همچنان رهبر پرتغال است، اشاره کرد. ریکاردو معتقد است که هرچند افزایش سن باعث کاهش جزئی برخی تواناییهای فیزیکی او شده، اما رونالدو با هوشمندی کامل خود را با شرایط جدید تطبیق داده و از یک وینگر سرعتی و دریبلزن به یک گلزن تمامعیار و فوقالعاده مؤثر تبدیل شده است.
او با لحنی طنزآمیز درباره سرعت رونالدو گفت: «شاید سرعتش دیگر مثل گذشته نباشد. قبلاً با ۲۰۰ کیلومتر در ساعت حرکت میکرد و حالا با ۱۹۵ کیلومتر در ساعت!»
با این حال، ریکاردو تأکید کرد که آنچه رونالدو را از دیگران متمایز میکند، صرفاً ویژگیهای فیزیکی او نیست، بلکه ذهنیت، انضباط و اشتیاق بیپایانش برای موفقیت است؛ ویژگیهایی که پس از بیش از دو دهه حضور در بالاترین سطح فوتبال همچنان بدون تغییر باقی ماندهاند.
مربی دروازهبانهای تیم ملی پرتغال در ادامه گفت: «وقتی آن بازیکنی را که با شماره ۱۷ بازی میکرد با رونالدوی امروزی که در ۴۱ سالگی شماره ۷ را بر تن دارد مقایسه میکنم، همان فداکاری، همان تعهد، همان توجه به دیگران و نگرانی برای حال خوب همتیمیهایش و همان اشتیاق را میبینم. تا زمانی که کیفیتهای بدنی، فنی و ذهنی او حفظ شود، کریس یک ماشین ویرانگر است و وقتی او در زمین حضور دارد، خطر همیشه در کمین است. دیگر واقعاً کلمات کافی برای توصیف او وجود ندارد، چون او فردی منحصربهفرد است؛ شخصیتی که تکرار شدنش بسیار دشوار خواهد بود.»
ریکاردو که اکنون از جایگاه یک همبازی قدیمی به عضوی از کادر فنی تیم ملی تبدیل شده، درباره رابطه فعلی خود با رونالدو نیز صحبت کرد و توضیح داد که با وجود تغییر نقشها، صمیمیت میان آنها همچنان پابرجاست.
او گفت: «ما زمان زیادی را در کنار هم سپری میکنیم و مرتب با یکدیگر صحبت داریم. هنوز هم با او مثل یک همکار رفتار میکنم، هرچند هر دو میدانیم که امروز من در جایگاه مربی قرار دارم. بین ما هیچ نقابی وجود ندارد. همان درک متقابل و صمیمیتی که همیشه وجود داشت، هنوز هم برقرار است و چیزی نیست که بتوان آن را ساختگی جلوه داد. ما در تمرینات، استراحت و تغذیه از خودمان توقعات بسیار بالایی داریم، اما کریس حتی از همه ما هم سختگیرتر است.»
به گفته ریکاردو، همین ذهنیت متفاوت و استانداردهای فوقالعاده بالا باعث شده رونالدو در سن ۴۱ سالگی همچنان یکی از مهرههای کلیدی تیم ملی پرتغال باشد و در سطح اول فوتبال جهان بدرخشد.
با وجود آنکه کاپیتان پرتغال تقریباً تمامی افتخارات ممکن در فوتبال باشگاهی و ملی را به دست آورده است، هنوز یک هدف بزرگ و تحققنیافته در کارنامه او باقی مانده؛ قهرمانی در جام جهانی و ثبت نام خود به عنوان رهبر نسلی که برای نخستین بار این جام را به پرتغال میآورد.
تیم ملی پرتغال در ادامه برنامه آمادهسازی خود دو دیدار دوستانه مقابل شیلی در تاریخ ۶ ژوئن و نیجریه در ۱۰ ژوئن برگزار خواهد کرد. شاگردان روبرتو مارتینس پس از این مسابقات، رقابتهای خود در گروه K جام جهانی را آغاز میکنند.
پرتغال در نخستین دیدار مرحله گروهی روز ۱۷ ژوئن به مصاف جمهوری دموکراتیک کنگو خواهد رفت. سپس در ۲۳ ژوئن برابر ازبکستان قرار میگیرد و در نهایت روز ۲۷ ژوئن مقابل کلمبیا به میدان خواهد رفت تا برای رسیدن به رویای فتح جام جهانی و کسب افتخاری تاریخی برای فوتبال پرتغال تلاش کند.
بیشتر بخوانید: جام جهانی ۲۰۲۶ و معمای رونالدو؛ آیا او هنوز برگ برنده پرتغال است؟