تیم ملی عصر پنجشنبه با دو گل مالی را شکست داد تا با روحیه خوب ناشی از دو پیروزی مقابل آفریقاییها به جام جهانی برود. اما مهمتر از این روحیه و عادت کردن تیم به پیروزی، جلوگیری از افشای برنامههای پیشرفته فنی بود!
کادر فنی با یک تصمیم کاملاً حساب شده، بازی را به پشت درهای بسته منتقل کرد تا هیچکس نتواند پیشرفتهترین تاکتیکها و سیستمهای بازی تیم ما را شناسایی کند! جالب اینجاست که ۵۰ سال پیش که این کارها مرسوم بود، باز بالاخره از یک گوشه ورزشگاه تیمهای رقیب بازی تیمی را که میخواستند، زیر نظر میگرفتند، وای به حال این روزگار که از فضا با ماهواره، جزئیترین مسائل روی کره زمین رصد میشود و پنهان نمی ماند!
به هر حال انتخاب مربیان سنتی با باورهای قدیمی این پیامدها را هم دارد. اگر بازگشت به سنتهای دیرینه بد بود، دنیای مد هر چند دهه یک بار به عقب برنمیگشت! از موسیقی و سینما گرفته تا شلوارهای پاچه گشاد و پاچه تنگ! در فوتبال هم بازگشت به ۵۰ سال قبل میتواند خیلیها را غافلگیر کند!
با این تمهید، دیگر تیمهای رقیب ما در جام جهانی نفهمیدند که قرار است در کل مسابقه توپ را به راست و چپ بدهیم و آنها روی دروازه ارسال کنند! در یک سال اخیر که هیچ، در کل دوران تصدی قلعه نویی تیم ملی برنامه دیگری نداشت که حالا بخواهد در آستانه جام جهانی آن را مخفی کند!
اما اگر از تمام این شوخیهای تلخ بگذریم، یک حقیقت بیشتر آزارمان میدهد. فوتبال ملی ما که به خاطر تحریم یا بیپولی یا هر دلیل دیگر امکان بازیهای دوستانه فراوانی را در طول سال از دست میدهد، به فرض محال با استخدام بزرگترین تاکتیسینهای دنیا، در فاصله دو هفته تا اولین بازی جام جهانی، چه تاکتیکی را میتوانست تمرین کند؟
اصلاً فرض کنید که دکتر سعید الهویی به پیشرفتهترین تاکتیک ناشناخته دنیا پی برده و آن را با تیم تمرین و در بازی مقابل مالی اجرایی کرده است، با فقط یک مسابقه، آن هم مقابل مالی در فاصله ۱۱ روز تا بازی اول در جام جهانی، چقدر میتوان به موفقیت این تاکتیک جدید امیدوار بود؟