جام جهانی ۲۰۰۶ در حالی برای ما آغاز شد که اختلافات میان محمد دادکان، رئیس وقت فدراسیون فوتبال و محمد علیآبادی، ریاست وقت سازمان تربیت بدنی کاملا علنی شده بود. اختلافاتی که به درون تیم نیز سرایت کرده و موجب چندپاره شدن بازیکنان شده بود.
ایران در حالی به آلمان رسید که برانکو ایوانکوویچ، سرمربی وقت تیم ملی کشورمان با صراحت اعتراف کرده بود تا قبل از فرود هواپیما در فرودگاه فرانکفورت باورش نمیشد سرمربی ایران در جام جهانی خواهد بود چون بسیاری از مدیران وقت سازمان تربیت بدنی تمایلی به ادامه همکاری با او نداشتند و تقریبا همه بازیکنان میدانستند برانکو و البته علی دایی بعد از آلمان ۲۰۰۶ دیگر در تیم ملی ایران نخواهند بود.
در چنین وضعیتی ملیپوشان کشورمان روز ۲۱ خرداد ۱۳۸۵ اولین بازی خود در مرحله گروهی جام جهانی ۲۰۰۶ آلمان را برگزار کرده و به مصاف مکزیک رفتند. دیداری که انصافا همه تیم خوب عمل نکردند و نباید صرفا علی دایی یا ابراهیم میرزاپور و برانکو را عامل ناکامی دانست اما به هر حال بازی با برتری ۳ بر ۱ مکزیکیها تمام شد و یحیی گلمحمدی تکگل ما را زد اما ماجراهای اصلی تازه بعد از پایان مسابقه شروع شد!
اختلافات پنهان در تیم ملی بلافاصله بعد از پایان این بازی مانند آتشفشان فوران کرد و درگیری میان بازیکنان جنبه علنی به خود گرفت. کار تا جایی بالا رفت که برانکو مدعی شد علی دایی به خاطر مصدومیت نتوانست کیفیت خوبی ارائه کند و به همین دلیل نمیتواند در بازی دوم تیم ملی برابر پرتغال حاضر باشد! برانکو در مسابقه با پرتغال به دایی بازی نداد ولی شهریار هرگز مصدومیت خود را تایید نکرد و به نظر میرسد بابت آن اتفاق از سرمربی وقت تیم ملی به شدت دلخور شد.
دایی بعدتر پیرامون مسابقه با مکزیک دست به یک افشاگری تاریخی زد و گفت: در جام جهانی ۲۰۰۶ هنگامی که با مکزیک و آنگولا بازی میکردیم، بهویژه در زمان تقابل با مکزیکیها، چند بازیکن تیم ملی علنا داخل چشمانم نگاه میکردند ولی به من پاس نمیدادند! تعمدا به من پاس نمیدادند تا در موقعیت گل قرار نگیرم!
بیشتر بخوانید: علی دایی گزینه سرمربیگری هرتا برلین شد/ قهرمان جام جهانی و مربی بایرن مونیخ، دستیاران دایی در آلمان
