انتخاب آخر امیر قلعه نویی برای خط حمله و حضور در جام جهانی، درست مثل شمشیر دو لبه عمل کرد. یعنی همانطور که تیم ملی ما را صاحب یک رکورد در این جام جهانی و کل ادوار تاریخ می کند، امکان یک رکورد دیگر را هم از ما گرفت!
تا این لحظه هنوز کسی دنیس اکرت -که برای حضور در جام جهانی و تیم ملی نام فامیلی درگاهی را انتخاب کرد- را در پیراهن تیم ملی درون زمین ندیده است. مهاجمی که در بن آلمان متولد و در حال حاضر پیراهن استاندارد لیژ بلژیک را بر تن دارد که شناخت او از اصلیترین مدعی گروه ما میتواند به تیم ملی کمک کند.
با دعوت دنیس به تیم ملی و حضور او در جام جهانی، برای اولین بار در تاریخ فوتبال ما -و چه بسا حتی دنیا- یک بازیکن بدون آنکه ثانیهای پیراهن یک تیم ملی را بر تن کرده باشد، این شانس را دارد که در اولین بازی ملی، در جام جهانی به میدان برود که بالاترین سطح فوتبال در کل دنیاست! جایی که بسیاری بازیکنان در کل تاریخ فوتبال، تلاش کرده و میکنند و هرگز به آن نمیرسند، یا اگر برسند، بعد از دهها بازی ملی است.
اما همین رکورد -که البته در صورت حضور دنیس درون زمین به ثبت میرسد و میدانیم که او مصدوم است و به همین دلیل در بازیهای دوستانه او را در زمین ندیدیم- خود به خود باعث از بین رفتن یک رکورد دیگر برای تیم ملی ما شد. در دو دهه اخیر که حتی بزرگترین مدعیان فوتبال جهان مثل آلمان، انگلستان یا فرانسه، به سراغ استفاده از بازیکنان دو تابعیتی رفته و در همین تورنومنت تعداد زیادی بازیکن متولد سایر کشورها را در ترکیب دارند، ایران میتوانست با تیمی صددرصد بومی در جام حاضر باشد.
ما قبلاً فریدون زندی، اشکان دژاگه یا در همین سه دوره اخیر سامان قدوس را داشتیم که صرفاً دو تابعیتی بوده و یا از پدر و مادر، هر دو ایرانی و یا متولد ایران بودند. از همه مهمتر اینکه آنها قبل از حضور در جام جهانی برای ایران به میدان رفته بودند!
ما در این دوره با مربی و کادر فنی ایرانی به جام جهانی صعود کردیم. حضور دستیاران خارجی قلعه نویی -مانیکونه و گالیاردی که به شکل جالب هر دو ایتالیایی و نام کوچک شان آنتونیو بود! - هم بیشتر جنبه ویترینی داشت تا کمک به تیم! که آن هم کلا در آستانه جام جهانی کنسل شد.
در لیست ۲۶ نفره بازیکنان ما نیز ۲۴ بازیکن متولد ایران هستند و علاوه بر سامان در مالمو از ولدین ایرانی مهاجر، تنها دنیس در آلمان، از پدر ایرانی که برادر آناهیتا درگاهی، ستاره سینمای ایران است، متولد و بزرگ شده است. جالب تر اینکه ما علاوه بر کادرفنی و بازیکنان، حتی در بازیهای تدارکاتی و دوستانه نیز کاملاً بومی عمل کردیم. رکوردی که هیچکدام دیگر از ۴۷ تیم جام جهانی ندارند.
ما در ایران سه بار بازی درون اردویی گذاشتیم و بازی آخر ما قبل شروع جام -که ابتدا قرار بود در آریزونا با پورتوریکو باشد و سپس گفته شد در تیخووانا با پاناما بازی خواهیم کرد- نیز لغو شد تا تیم کشورمان به مصاف تیم زیر ۲۱ سالههای شهر مکزیکی برود.
بیشتر بخوانید: خارک را میگیرم! چشم ترامپ به خاک ایران، چشم بعضیها به گدایی ویزای آمریکا!