صبح پس از شبی تاریخی برای فوتبال آمریکا فرا رسید؛ شبی که تیم ملی این کشور برای نخستینبار در تاریخ خود در یک مسابقه جام جهانی چهار گل به ثمر رساند و برای نخستینبار از سال ۱۹۳۰ یک بازیکن آمریکایی موفق شد بیش از یک گل در یک دیدار جام جهانی بزند.
جمعه شب در لسآنجلس، فولارین بالوگان با نمایشی درخشان هر دو رکورد را جابهجا کرد و آمریکا را به پیروزی قاطع ۴ بر ۱ مقابل پاراگوئه در دیدار افتتاحیه جام جهانی رساند.
با این حال، تا ساعتها پس از پایان مسابقه خبری از واکنش دونالد ترامپ در شبکه اجتماعی «تروث سوشال» نبود. رئیسجمهور آمریکا که معمولاً درباره رویدادهای ورزشی نیز اظهار نظر میکند، تا نزدیک ساعت ۱۱ صبح به وقت واشنگتن سرگرم انتشار مطالبی درباره مذاکرات با ایران، مسابقات UFC و پرونده اعدام یک قاچاقچی مواد مخدر ونزوئلایی بود. سرانجام پیامی کوتاه منتشر کرد: «پیروزی بزرگ ۴-۱ تیم آمریکا مقابل پاراگوئه را تبریک میگویم. همین روند را ادامه دهید.»
اما این بار دیگران بودند که سیاست و فوتبال را به هم پیوند زدند. از لحظه پایان مسابقه، شبکههای اجتماعی مملو از بحثهایی درباره بالوگان و داستان زندگی او شد؛ داستانی که بسیاری آن را نمادی از مفهوم آمریکایی بودن میدانند.
بالوگان در جولای ۲۰۰۱ در نیویورک به دنیا آمد؛ اتفاقی که بیش از هر چیز حاصل یک تصمیم پزشکی و محدودیت سفر بود. مادرش در مراحل پایانی بارداری قرار داشت و به همین دلیل اجازه پرواز به بریتانیا را پیدا نکرد. چند هفته بعد خانواده به لندن بازگشتند و بالوگان در همان شهر بزرگ شد و فوتبال را آغاز کرد.
با این حال، همان تولد در خاک آمریکا باعث شد او واجد شرایط بازی برای تیم ملی این کشور باشد. سه سال پیش نیز تصمیم گرفت آمریکا را به انگلیس و نیجریه (کشور زادگاه والدینش) ترجیح دهد.
پس از درخشش او در لسآنجلس، بسیاری به این نکته اشاره کردند که موفقیت بالوگان در شرایطی رقم خورده که بحثهای سیاسی پیرامون تابعیت بر اساس محل تولد بار دیگر در آمریکا داغ شده است. با این حال، واقعیت این است که قوانین تابعیت و مقررات مربوط به انتخاب تیم ملی در فوتبال دو موضوع متفاوتاند؛ تفاوتی که در بسیاری از این بحثها نادیده گرفته شد.
ترامپ هرگز به طور مشخص به پرونده بالوگان یا مسیر رسیدنش به تیم ملی آمریکا اشاره نکرده است. خود این مهاجم نیز نشانهای از علاقه به ورود به این جنجالهای سیاسی نشان نداده است.
پس از مسابقه، از او پرسیدند چگونه نخستین شب رویایی خود در جام جهانی را جشن خواهد گرفت. پاسخ او ساده بود. ابتدا باید آزمایش دوپینگ را پشت سر میگذاشت و پس از آن؟ «احتمالاً فقط کمی نتفلیکس تماشا میکنم.»
شاید چند ساعت آرامش فرصت مناسبی بود تا آنچه در ورزشگاه سوفای لسآنجلس رخ داده بود را هضم کند. بالوگان گفت: «همهچیز شبیه رویاست. هنوز کاملاً متوجه نشدهام چه اتفاقی افتاده است. وقتی به هتل برگردم و کمی آرام شوم، احتمالاً بهتر میتوانم ارزش این شب را درک کنم. قبل از بازی تصور میکردم بتوانم در اولین مسابقه جام جهانیام گل بزنم، اما واقعیت حتی از تصورم هم فراتر رفت. دو گل زدم و گل دوم واقعاً خاص بود. شبی فراموشنشدنی بود.»
این مهاجم در میانه جام جهانی ۲۵ ساله خواهد شد؛ بازیکنی که تاکنون مسیر پرپیچوخمی را از نیویورک به لندن، از لندن به موناکو و حالا به لسآنجلس پیموده است.
بالوگان در هشتسالگی به آکادمی آرسنال پیوست و در آنجا رشد کرد، پیش از آنکه تصمیمی جسورانه بگیرد و راهی موناکو در لیگ فرانسه شود. اما مهمترین تصمیم دوران حرفهای او شاید انتخاب تیم ملی آمریکا بود؛ تصمیمی که در حالی گرفته شد که بیشتر دوران ملی پایه خود را با پیراهن انگلیس سپری کرده بود.
مادرش، فلورنس، پیشتر در گفتوگو با ESPN گفته بود: «من باور ندارم اتفاقات مهم زندگی تصادفی رخ میدهند. همیشه احساس میکردم اینکه برای تولد او در آمریکا حضور داشتم، معنای خاصی دارد. حتی پیش از آنکه خودش به انتخاب تیم ملی فکر کند، در ذهن من مشخص بود که روزی برای آمریکا بازی خواهد کرد.»
در آن زمان، آمریکا مدتها بود که به دنبال مهاجمی با ویژگیهای بالوگان میگشت. به همین دلیل فدراسیون فوتبال این کشور در سال ۲۰۲۳ تلاش گستردهای برای متقاعد کردن او انجام داد؛ از دیدارهای خصوصی و شامهای مشترک گرفته تا حضور در تمرینات تیم بیسبال نیویورک یانکیز، تماشای مسابقات NBA از نزدیک و برنامههای ویژه تفریحی.
این تلاشها نتیجه داد.
نخستین بازی بالوگان برای آمریکا تقریباً سه سال پیش از شبی انجام شد که او را به یکی از چهرههای اصلی جام جهانی تبدیل کرد.
کریستین پولیسیچ درباره او میگوید: «این پسر فوقالعاده است. واقعاً خوششانس هستیم که او را در اختیار داریم و امیدواریم همین روند را ادامه دهد.»
بیشتر بخوانید: حمله ستاره فوتبال آمریکا به سرمربی کانادا؛ ما برای این کشور جان میدهیم
پس از این پیروزی، رویاپردازی میان هواداران آمریکایی آغاز شده است. بسیاری حالا به این فکر میکنند که شاید تیم مائوریسیو پوچتینو واقعاً توانایی خلق یک شگفتی بزرگ را داشته باشد.
اما خود بالوگان ترجیح میدهد محتاط بماند: «باید هر مسابقه را جداگانه ببینیم. با این حال، پوچ همیشه یک سوال مطرح میکند؛ چرا ما نه؟ باید به خودمان ایمان داشته باشیم. بدون باور، هیچ موفقیتی به دست نمیآید.»
او در ورزشگاه سوفای تنها نبود. بیش از ۷۰ هزار تماشاگر در ورزشگاه حضور داشتند و بسیاری از اعضای خانوادهاش نیز از نزدیک شاهد این شب تاریخی بودند.
وقتی از او درباره تعداد بستگان حاضر در ورزشگاه سوال شد، با خنده پاسخ داد: «خیلی زیاد بودند. مجبور شدم بلیتهای زیادی تهیه کنم، اما ارزشش را داشت. چنین لحظهای شاید فقط یکبار در زندگی اتفاق بیافتد و دوست داشتم همه آن را تجربه کنند. علاوه بر کسانی که در ورزشگاه بودند، اعضای خانوادهام در نقاط مختلف آمریکا و لندن هم بازی را دنبال میکردند.»
او نیز با نمایشی بهیادماندنی پاسخ محبت آنها را داد؛ نمایشی که حتی میتوانست با هتتریک همراه شود، اگر یکی از گلهایش به دلیل آفساید مردود اعلام نمیشد.
با این حال، داستان هنوز به پایان نرسیده است. آمریکا با پیروزی برابر پاراگوئه گام بلندی به سوی مرحله حذفی برداشت، اما دیدارهای دشوار دیگری در پیش دارد و فرصتهای بیشتری نیز برای تاریخسازی بالوگان وجود خواهد داشت.
او در پایان گفت: «هواداران همیشه حمایت فوقالعادهای از من داشتهاند. مهمترین هدفم این است که این محبت را جبران کنم. میخواهم نشان دهم انتخاب درستی انجام دادهام. از پوشیدن پیراهن آمریکا افتخار میکنم و امیدوارم همچنان باعث افتخار هواداران باشم.»
همچنین بخوانید: جام جهانی ۲۰۲۶ با ۴۸ تیم و ۱۲۴۸ بازیکن؛ مسی، رونالدو و کیروش در آستانه رکوردی بیسابقه/ آمارهایی خواندنی از لیست تیمها