کلوپ صد تاییها در فوتبال برای همه شناخته شده است. بازیکنانی که تعداد بازیهای ملی آنها سه رقمی میشود، به افتخاری میرسند که نامشان تا ابد -حتی بعد از فوت آنها- در تاریخ میماند و باعث افتخار کشورشان است.
در فوتبال، سوای فشار هر بازی و انرژی که می گیرد و موانعی چون مصدومیت و محرومیت بر سر تداوم، تا همین نیم قرن قبل به خاطر وسعت قارهها و کمبود امکانات سفر، بسیاری از کشورها از جمله ایران در طول سال کمتر فرصت بازی رسمی ملی پیدا میکردند. نمونههای فراوانی داریم که بیش از یک دهه عضو تیم ملی بودند اما تعداد بازیهای آنها حتی به ۵۰ هم نمیرسد. حتی در تورنومنتها نیز به خاطر زمان کم ریکاوری بین دو بازی، خیلی از ابر اسطورهها نمیتوانستند در تمام بازیهای تیمشان حضور یابند.
اما با پیشرفت علم و تکنولوژی، هم امکان ریکاوری و بازگشت انرژی بیشتر شد و هم تعداد بازیهای ملی هر کشور در سال، دو رقمی که همین موضوع باعث شد تا طی این نیم قرن، در هر کشور اعضای کلوپ صد تاییها بیشتر شوند. حالا مشکل اصلی، تعداد زیاد بازیهای باشگاهی در هر سال است که اجازه نمی دهد یک بازیکن در تمام بازی های ملی و باشگاهی حاضر باشد.
در ایران، این کلوب ۹ عضو دارد ک به ترتیب؛ نکونام، دایی، حاج صفی، کریمی، مهدوی کیا، سید جلال، آندو، کریم انصاریفر و مهدی طارمی که البته اگر مصدومیتها نبود، سردار آزمون حتی بدون مشکل فعلی یا علیرضا جهانبخش نیز دیگر اعضای این کلوب بودند.
این مطلب را هم بخوانید: جهان در انتظار دویستمین بازی ملی لیونل مسی؛ جام جهانی زیر سایه خدای فوتبال
در روزگاری که رسیدن به مرز صد بازی ملی رویای بزرگ برای تمام ستارههای فوتبال بود، عبور از مرز ۱۰۰ گل ملی در تصور کسی نمی گنجید تا اینکه علی دایی ما ظهور کرد و بار دیگر بشر فهمید، خواستن توانستن است. دایی که زمان اولین بازی ملی ۲۳ سال و ۸ ماه سن داشت، اگر هر جای دیگر دنیا متولد و از ۱۷ سالگی ملی پوش میشد.
اما بعداً دو ابر ستاره فوتبال جهان به رکورد علی دایی رسیدند. مسی و رونالدو که فوتبال دنیا در این دو دهه مدیون رقابت آنهاست. این دو نفر که حالا رکورد حصور در ششمین جام جهانی و آخرین لحظات بازی برای تیم ملی کشورشان را تجربه میکنند، در کنار تمام رکوردهای بزرگی که دارند به یک دلیل استثناهای ابدی فوتبال هستند.
هنوز هم خیلیها هیچ کدام این دو نفر را بزرگترین فوتبالیست تاریخ نمیدانند، اما هیچکس نمیتواند در تداوم این دو در سطح ایدهآل شک کند. بازی در ۶ جام جهانی فقط از عهده این دو بر میآمد.
روزی که کریستیانو رونالدو به عنوان اولین انسان تمام تاریخ از مرز ۲۰۰ بازی ملی برای پرتغال عبور کرد، کمتر کسی فکر میکرد این رکورد دیگر تکرار شود. برای سالها کشورهایی عربی مثل مصر یا عربستان به رکورد بازیهای ملی حسام حسن یا ماجد عبدالله افتخار میکردند. وقتی که دعوا بر سر یک بازی رسمی یا دوستانه بود!
اما رونالدو آمد و حالا به نزدیکی ۲۵۰ بازی ملی رسیده است و تا ساعاتی دیگر که آرژانتین برای دفاع از عنوان قهرمانی دوره قبل به مصاف الجزایر خواهد رفت، رقیب دیرینه او به دومین انسان تاریخ تبدیل خواهد شد که از این مرز بزرگ عبور میکند. لیونل مسی تا امروز ۱۹۹ بار پیراهن آرژانتین را پوشیده و چنانچه مصدوم نباشد، قطعاً پیشاپیش سایر ستارههای آلبی سلسته بامداد چهارشنبه وارد زمین خواهد شد و با سوت داور، دویستمین بازی ملی خود را تجربه میکند.
تا پایان این جام مسی به این عدد خواهد افزود و شاید حالا دیگر مثل سابق نتوان با قاطعیت گفت، دیگر هرگز هیچ انسانی به این رکورد نخواهد رسید. اما بدون شک این دو ابر ستاره با گشودن این راه تا ابد در تاریخ جاودانه میمانند.
بیشتر بخوانید: آمادگی ۹۸ درصدی کریستیانو رونالدو در ۴۱ سالگی؛ دادهها چه میگویند؟