جام جهانی جام شگفتیهاست. اساساً کشورهای کوچک و کم نام و نشان در فوتبال همیشه از فرصت حضور در جام جهانی استفاده و امکان رویارویی با ستارهها و تیمهایی را دارند که در حالت عادی، دیدن آنها هم برایشان آرزوست. در چنین شرایطی، هر چقدر کفه ترازو از نظر تجربه افتخارات یا قیمت ستارهها به سود تیمهای بزرگ سنگینی کند، همین انگیزه درخشش مقابل بزرگان و رسیدن به شهرت و متعاقب آن، تیمهای بزرگ و ثروت، به عنوان اسلحهای قوی در دست همین تیمهای کوچک است تا یک شب رای صد ساله رفته و بزرگی کنند.
با افزایش تعداد تیمها در این جام جهانی کشورهای فرصت حضور در این فستیوال بزرگ بشری را پیدا کردند. آنها که تا چند سال پیش حتی خواب این موفقیت را هم نمیدیدند و دیدیم که قانون شگفتی آفرینی در این تورنومنت هم رعایت، و از اسپانیا تا پرتغال مقابل تیمهای گمنام افریقایی مثل کیپ ورد یا جمهوری کنگو در قدم اول متوقف شدند. برزیل هم برابر یک آفریقایی متوقف شد اما مراکش از هر نظر با این دو تیم قابل مقایسه نیست. تیمهای آسیایی نیز نسبتا خوب نتیجه گرفتند تا همه چیز مطابق روال همیشه پیش برود.
اما همان روال همیشگی، گواهی میدهد که در نهایت، تیمهای به مراحل پایانی جام رسیده و شانس قهرمانی دارند که همان قدرتهای سنتی و مدعیان همیشگی هستند. آنها که تجربه و اعتبار چنین میادینی دارند و به خوبی میتوانند از پس شوکهای احتمالی در قدمهای اول برآیند. همان کاری که اسپانیا در جام جهانی ۲۰۱۰ و آرژانتین در دوره قبلی کرد. امشب با به میدان رفتن انگلیس، از تمام مدعیان قهرمانی رونمایی شده تا گمانه زنیها بر سر شانس اصلی قهرمانی پررنگتر شود.
به شکل سنتی برزیل، آرژانتین، آلمان، فرانسه، انگلیس و اسپانیا در هر تورنومنتی مدعی قهرمانی هستند. در یک سطح پایینتر و برای همین جام جهانی از هلند و پرتغال نیز به عنوان مدعی یاد میشد و از امثال نروژ، به عنوان شگفتی ساز که میتواند مثل کرواسی ۲۰۱۸ یا مراکش ۲۰۲۲ تا مراحل پایانی صعود کند. اما حالا که همه تیمها حداقل یک بار به زمین آمدهاند، میتوان کاملاً فنی آنها را آنالیز کرد.
بعد از درخشش لیونل مسی در بازی اول مقابل الجزایر و با توجه به رقابت شخصی او در این دو دهه با کریستیانو رونالدو و انتظاری که تمام هواداران این دو ابر ستاره از آنها در ششمین جام جهانی عمر دارند و در نهایت، با توجه به سن بالای این ۲ که مطمئناً آخرین تورنومنت آنهاست، خیلیها انتظار داشتند رونالدو نیز در بازی اول مقابل جمهوری کنگو به رکورد هزار گل نزدیکتر و لااقل در جدول گلزنان جام جهانی از مسی عقب نماند.
اما چیزی که در زمین دیدیم، همان حقیقت همیشگی فوتبال بود. فوتبال متعلق به جوانان است و در زمین چمن، اسم و رسم و کارنامه هیچ کمکی نمیکند. این قانون طبیعت است که با بالا رفتن سن، توانایی فیزیکی انسان کم شده و فوتبال به عنوان برشی کامل از خود زندگی، تمام این قوانین را به عینه مقابل چشم همه میگذارد. حتی اگر اسمی به بزرگی کریس رونالدو باشید، در ۴۱ سالگی کار چندانی مقابل مشتی جوان پرانگیزه از شما بر نمیآید!
در جام جهانی قبل به دلیل همین سن بالا و کندی که خیلی از کارشناسان میگفتند پرتغال با رونالدو ۱۰ نفره به زمین میرود، باعث شد او برای اولین و آخرین بار نیمکت نشین شود. حالا رونالدو ۴۱ ساله ۴ سال پیرتر و دوباره ۹۰ دقیقه کامل بازی کرد و دوباره در بهترین و محترمانهترین تعریف، پرتغال ۱۰ نفره بود!
در تمام این دو دهه سوال مسی بهتر است یا رونالدو سوژه جذاب هواداران و رسانه ها بوده و هر میدان، به این مقایسه دامن می زند. و آقای رکورد، در قدم اول جام دو نمایش کاملا متفاوت داشتند، مسی هتریک کرد و کربس، اصلا نبود! کیست که در توانمندی فردی آنها سک داشته باشد، پس تفاوت نتیجهگیری آرژانتین و ناکامی پرتغال در قدم اول مقابل دو تیم آفریقایی، باز دوباره به قانون فوتبال -که یک بازی گروهی است- برمیگردد.
آرژانتین ۴ سال قبل به این دلیل قهرمان شد که ۱۰ بازیکن به خاطر مسی میدویدند، دعوا میکردند و تا آخرین ذره انرژی میجنگیدند تا ابر ستاره، در یک لحظه کارش را بکند. مسی هم بارها نشان داد تنها به تیم فکر میکند نه به رکوردهای شخصی، یک نفر برای همه و همه برای یک نفر، بهترین تعریف از آرژانتینی بود که در قطر قهرمان شد.
چیزی که پرتغال نه در آن دوره داشت و نه در این دوره! دیدیم که اختلافات رونالدو با برونو فرناندز از رختکن اولدترافورد تا استادیومهای دوحه ادامه داشت و هنوز هم آشکارا در این تیم اروپایی، هیچکس به خاطر رونالدو، حاضر نیست بیشتر از وظایفی که دارد، در زمین ارائه کند!
و نتیجه اینکه در فوتبال، تیم موفق میشود نه بازیکن و حتی بازیکنی به عظمت رونالدو نیز زورش به گذشت زمان و جبر زمانه نمیرسد!
بیشتر بخوانید: رونالدو مثل مسی؛ «نشان افتخار» روی بازوی CR7 هم آمد +عکس