جام جهانی فقط روایت شاهکار تیمهای بزرگ، قهرمانان و نامآوران فوتبال نیست. این تورنمنت فقط به تیمهایی تعلق ندارد که ویترین افتخاراتشان پر از جامهای رنگارنگ است. گاهی مهمترین داستان جام جهانی را تیمهای گمنام مینویسند؛ تیمهایی که کمتر کسی حتی روی امتیاز گرفتنشان حساب باز میکند.
نمونهاش جمهوری کنگو؛ تیمی که برابر پرتغال و کریستیانو رونالدو قرار گرفت؛ نه ترسید، نه تسلیم شد و نه خودش را از پیش بازنده دانست. کنگو با یک ساختار دفاعی منظم، دوندگی بیامان و ضدحملههای هدفمند، پرتغال را متوقف کرد و با تساوی یک بر یک، یکی از شگفتیهای جام جهانی ۲۰۲۶ را رقم زد. حتی رونالدو هم در بخش زیادی از مسابقه، در میان جنگندگی و انسجام مدافعان کنگو، محو شده بود.
شاید پیش از آغاز مسابقه، خوشبینترین هواداران کنگو هم چنین نتیجهای را پیشبینی نمیکردند؛ اما جام جهانی بار دیگر ثابت کرد فاصله میان تیمهای بزرگ و کوچک، همیشه به اندازه اختلاف نامها نیست. این همان درسی است که فوتبال ایران باید پیش از دیدار سرنوشتساز مقابل بلژیک به آن فکر کند. البته این حرف برای فوتبال ایران هم تازگی ندارد.
تیم ملی بارها نشان داده است که میتوان مقابل بزرگان ایستاد. تساوی ارزشمند برابر پرتغالِ کریستیانو رونالدو در جام جهانی ۲۰۱۸ و نمایش فراموشنشدنی مقابل آرژانتینِ لیونل مسی در جام جهانی ۲۰۱۴، هنوز از بهترین خاطرات فوتبال ایران در ادوار جام جهانی محسوب میشوند. در هر دو مسابقه، ایران با انضباط تاکتیکی، ساختار دفاعی منظم و جنگندگی مثالزدنی، حریفان پرستاره خود را تا آخرین لحظه به زحمت انداخت و ثابت کرد اختلاف نامها، همیشه تعیینکننده نتیجه نیست.
هیچکس از ایران انتظار ندارد بلژیک را زیر فشار بگذارد و ۹۰ دقیقه تمام حمله کند اما همه انتظار دارند تیم ملی شخصیت رقابتی داشته باشد. تیمی که منظم دفاع کند، در میانه میدان بجنگد و در ضدحملهها از فرصتهایش بهترین استفاده را ببرد.
کنگو نشان داد برای گرفتن نتیجه مقابل یک مدعی، لازم نیست پر از ستاره باشی؛ کافی است ساختار داشته باشی، تمرکزت را حفظ کنی و تا آخرین دقیقه به خودت ایمان داشته باشی. ایران هم هنوز شانس ادامه حضور در جام جهانی را از دست نداده است؛ اما رسیدن به این هدف فقط با یک شرط ممکن است؛ اینکه تیم ملی هیچ شباهتی به نمایش نگرانکنندهاش برابر نیوزیلند نداشته باشد.
جام جهانی بارها ثابت کرده است که شگفتیها اتفاقی نیستند؛ آنها نصیب تیمهایی میشوند که پیش از سوت آغاز مسابقه، خودشان را بازنده اعلام نکردهاند.
بیشتر بخوانید: وقتی دفاع اتوبوسی در تیم ملی تبدیل به فحش شد!
