در جام جهانی ۲۰۲۲ بازی اول ما برابر انگلیس بود، اصلیترین مدعی صعود از این گروه و بیرانوند در همان دقیقه ۵ مصدوم و از بازی خارج شد. او با مجید حسینی، مدافع خودمان برخورد کرد و دیدیم که کیروش چطور بر سرش کوبید. چرا که تمام نقشههای او برای دفاع در نیمه اول، روی حضور بیرانوند استوار بود و دیدیم که در غیاب او ایران نتوانست دفاع کند و شش گل خورد.
در این جام جهانی و در بازی با بلژیک -که مثل انگلیس مدعی اصلی صعود از این گروه است- این بار در دقیقه ۷ همان اتفاق تکرار شد. با این تفاوت که این بار در بازی دوم و بیرانوند با لوکاکو -مهاجم حریف- برخورد کرد. قلعه نویی هم تا مرز سکته رفت، چرا که بیرانوند انتخاب اول و بدون جانشین تمام مربیان ملی و باشگاهی در دهه اخیر بوده است.
خوشبختانه این بار سنگربان تیم ملی به بازی برگشت و ادامه داد تا تاریخ تکرار نشود. دیدیم که او در پایان مسابقه از سایتهای معتبر نمره ۱۰ کامل گرفت و به نشانه لیاقت، جایزه بهترین بازیکن مسابقه را به خانه برد. اگر بیرانوند در آن صحنه مصدوم شده بود، قطعاً تیم ملی نمیتوانست به این امتیاز با ارزش برسد.
اما با این اتفاق، از یک نظر هم تاریخ تکرار شد. اینکه حسین حسینی بلند شد و گرم کرد تا مشخص شود نفر دوم تیم ملی اوست. اتفاقی که در جام جهانی قبل هم افتاد و در حضور عابدزاده -گلر فیکس ما در مقدماتی-و نیازمند -کاپیتان وقت سپاهان- این حسینی بود که دروازهبان تیم ما شد و در جام جهانی دو بازی کرد.
همین بلند شدن و گرم کردن حسینی نشان داد که او بعد رفتن از استقلال به سپاهان برای جانشینی نیازمند که پرسپولیسی شد، جایگاه خود را به عنوان ذخیره اصلی بیرانوند در تیم قلعه نویی حفظ کرده است.
بیشتر بخوانید: پیشبینی علی پروین از بازی ایران و مصر/ واکنش به تعویضهای قلعهنویی و درخشش بیرانوند و طارمی