نمیدانیم باید ممنون مسئولان فدراسیون جهانی والیبال باشیم یا مدیون مسئولان فوتبال خودمان که کوچکترین اطلاع و تخصصی از هیچ چیز ندارند! نه فوتبال و مدیریت و نه حتی ریاضی در حد دو دوتا چهارتا که اگر چنین بود، با یک نگاه به تقویم روی میز متوجه میشدند که از ماهها قبل برنامه لیگ جهانی مشخص و معلوم بود که امشب تیم ملی والیبال باید به مصاف ژاپن برود!
شبکه ۳ تلویزیون اساساً کانال ورزش را به عنوان زیر مجموعه خود راه انداخت تا به شکل تخصصی به پوشش مسابقات ورزشی بپردازد. اما خیلی زود مسئولان این شبکه و تلویزیون متوجه شدند که تنها برگ برنده آنها برای کشاندن تماشاگر پای تلویزیون، همان مسابقات ورزشی است! آن هم نه همه رشتهها؛ فوتبال، کشتی و والیبال، آن هم نه همیشه، فقط در موارد خاص!
به این ترتیب مدیران تلویزیون و به خصوص شبکه ۳ با وجود هزینه فراوان برای راهاندازی شبکه ورزش، در تمام این سالها ثابت کردهاند حاضر نیستند چیزی را به رقیب واگذار و با دست خود، جایگاه خود را تضعیف کنند. به این ترتیب از روش پخش دو قاب پرده برداری شد!
این روش در تلویزیونهای قدیمی مانع از دید تماشاگر میشود. حتی اگر مثل دهه ۶۰ فقط دو شبکه داشتیم، باز منطق مدیریت حکم میکرد به احترام بیننده، در مسابقاتی به این اهمیت، یکی از آنها والیبال و دیگری فوتبال را پخش کند تا علاقمندان هر دو راضی شوند. اما با داشتن دهها شبکه تلویزیونی، باز هم تلویزیون حاضر به این کار نیست!
اما فکر نکنید تمام نکات مربوط به پخش دو قاب منفی و به ضرر بیننده است. بزرگترین حسن این روش آن است که از شنیدن صدای گزارشگران فوتبال معاف میشویم! اگرچه به صورت همزمان مجبور به تحمل گزارشگران والیبال شدیم، اما تجربه نشان داده که گزارشگران سایر رشتهها به اندازه فوتبال پدیده و نخبه نیستند!
صد البته به محض اتمام بازی والیبال و از دقیقه ۴۰ دوباره به همان فرمان قدیمی برگشتیم اما همین که برای مدتی گزارشگران روی اعصابمان راه نروند، خود برد بزرگی است. نفع بیننده که آن را مدیون جنگ قدرت در تلویزیون هستیم!