کارنامه حرفهای شجاع خلیلزاده سرشار از اوج و فرود و پر است از حسرت های بزرگ در فوتبال. مدافعی که در ۱۸ سالگی نوید یک آینده درخشان را میداد، در آستانه جام جهانی ۲۰۱۴ به خاطر مسئلهای که اصلا به او مربوط نبود با دخالت بیجا حذف شد و در اوج دوران فوتبالی خود، دو دوره جام جهانی را از دست داد.
وقتی با رفتن کیروش شجاع بعد از ۷ سال به تیم ملی برگشت، بازیکنان بازوبند کاپیتانی را به او دادند تا بخشی از حسرت او جبران شود. شجاع که حالا در ۳۸ سالگی هنوز به ۶۰ بازی ملی نرسیده، اگر به خاطر خصلتهای اخلاقیاش نبود حالا بیش از ۱۵۰ بازی ملی داشت.
در طول مسیر رسیدن به جام جهانی ۲۰۲۲ مهره بیجانشین اسکوچیچ بود اما از بخت بدش، سه ماه مانده به جام کیروش برگشت و اگرچه او را به قطر برد، اما بازی نداد و با بدترین برخوردها او را مقصر ناکامی ایران معرفی کرد تا جام جهانی برایش کابوس شود.
در دوران باشگاهی هم شجاع با سپاهان، پرسپولیس و تراکتور حسرتهای زیادی را تجربه کرد اما حسرت بازی نکردن در جام جهانی، بزرگترین آنها بود. او آنقدر ایستاد و دوام آورد و هر کار لازم بود کرد تا بتواند در این جام جهانی بازی کند. زمانی که فیکس میدان رفت، گمان میکرد دیگر دوران حسرتهایش تمام شده اما فوتبال همیشه شگفتی در آستین دارد!
دقیقه ۵+۹۰ از ۶ دقیقه وقت تلفشده در بازی آخر گروهی برابر مصر، شجاع که در این سه سال نقطه ضعف خط دفاعی ما بود و در این دو بازی مقابل بلژیک و مصر ستاره ما شد، جلو کشید و گل صعود و برتری مسابقه را زد. شادی بعد از گل او دیدنی شد اما آفساید سانتیمتری باعث رد این گل و در نتیجه پیروزی ایران شد تا حالا حتی سرنوشت صعود نیز نامشخص باشد.
شجاع در آن لحظات خود را در عرش میدید، اما بعد از سوت پایان بازی روی چمن افتاد، سرش را میان دو دست گرفت و تازه فهمید که بزرگترین حسرت کارنامه ورزشی او همینجا و این گل پرپرشده بوده است!