تساوی ۳-۳ تیم های اتریش و الجزایر، ما را از جام جهانی حذف کرد تا بحث بر سر احتمال تبانی داغ شود. ما قبلا این زخم را خورده ایم، ۳۴ سال قبل، تبانی امارات و قطر یک نسل فوتبال ما را سال ها پشت دروازه تیم ملی، نگه داشت. ما که بعد از کسب مدال طلای بازیهای آسیایی ۱۹۹۰ و قهرمانی جام باشگاه های آسیا توسط استقلال، با امیدواری پای به مسابقات مقدماتی المپیک ۱۹۹۲ گذاشتیم.
حسن حبیبی با پشتوانه بازیکنانی چون: علیرضا دلیخون، هادی طباطبایی، رضا رضایی منش، افشین پیروانی، یحیی گلمحمدی، ژورس غازاریان، علیرضا پورمند، رضا شاهرودی، میرشاد ماجدی، امیر فرهاد یعقوبی، بهزاد داداش زاده، جواد منافی، حسین خطیبی و خداداد عزیزی، با این که در دوره رفت با باخت به قطر، تساوی مقابل امارات و یمن و تنها یک برد برابر پاکستان، در آستانه حذف قرار گرفته بود، در دور برگشت همه تیمها را شکست داد تا به صدر جدول برسد.
تنها ماند بازی قطر و امارات، قطر در صورت کسب امتیاز کامل بازی آخر می توانست صعود کند. بردن امارات، آن هم در خانه اش، کار ساده ای نبود، تیم المپیک امارات در آن دوره از دو ستاره سود می برد که در تیم ملی بزرگسالان این کشور هم حضور داشتند؛ بخیت سعد و خمیس سعد؛ اما مشکل قطری ها را والری لوبانفسکی؛ مربی اوکراینی امارات حل کرد.
سرمربی امارات نه تنها بخیت و خمیس را بازی نداد؛ بلکه تمام بازیکنان ثابتش را کنار گذاشت و با تیمی جوان تر پای به میدان گذاشت تا بازی را ببازد. در حالی که جوانان فوتبال ما خواب شب های بارسلون را می دیدند، کنفدراسیون فوتبال آسیا با برگزار نکردن هم زمان بازی های روز آخر، رویای آن ها را بر باد داد.
قطر با صعود به المپیک بارسلون، بازیکنانی مانند: عادل ملا، مبارک مصطفی و محمود صوفی را به فوتبال آسیا معرفی کرد تا سالیان سال برای فوتبال این کشور، افتخار آفرینی کنند. شاید اگر در آن دوره تیم امید ما به المپیک صعود می کرد و ستاره ای مانند خداداد عزیزی، چهار سال زودتر به فوتبال ما معرفی می شد، حتی این امکان وجود داشت که تیم ملی فوتبال ایران به جام جهانی ۱۹۹۴ صعود کرده و خیلی از فوتبالیست های ما، وارد گروه بازیکنان نسل سوخته نمی شدند.
عبدالقادر پوزیده| باشگاه خبرنگاران آزاد
شما همراهان دستبهقلم خبرورزشی هم میتوانید برای ارتباط با باشگاه خبرنگاران و ارسال یادداشت، روی این لینک کلیک فرمایید.
