میدانیم که دیگر هیچکس از شنیدن جملات قصار و دیدن سوتیهای گزارشگران تلویزیون تعجب نمیکند و خیلیها دیگر حوصله پرداختن به این موارد را ندارند. اما گاهی اوقات دوستان برگ برندهای رو میکنند که نمیتوانی بی خیال شوی!
گزارشگر جوان بازی نروژ و ساحل عاج جوری از داور اهل ونزوئلا حرف میزد و اینکه او بعد از نیمقرن دومین داور این کشور است که در جام جهانی سوت زده، که انگار وضع داوری فوتبال ما خیلی بهتر از آنهاست.
ونزوئلا هرگز به جام جهانی نرسیده، اصلا در سطح ملی مدعی هیچ جامی نیست و از آن مهمتر، اصلا فوتبال حرفهای و بازیکن و مربی حرفهای یا لژیونر اروپایی سطح اول یا جام و افتخار باشگاهی ندارد. با این وجود در دهه ۷۰ میلادی داور در جام جهانی داشته و اکنون هم در جام جهانی ۲۰۲۶ -آن هم در مرحله حذفی- داور دارد.
فوتبال ایران با ۷ دوره حضور و تجربه در جام جهانی، ۳ قهرمانی متوالی جام ملتهای آسیا، ۴ طلای بازیهای آسیایی، با داشتن لیگ حرفهای و بازیکنانی که دستمزدهای میلیوندلاری میگیرند، با لژیونرها در سطح اول اروپا، با این همه ادعا به جام جهانی رفت که صعود کند و حذف شد! اما جالبتر اینکه در داوری، ونزوئلا نماینده داشت و ما نه!
اولین داور ایرانی که توانست در جام جهانی قضاوت کند، جعفر نامدار بود که در همان دهه ۷۰ میلادی، در ۱۹۷۴ و ۱۹۷۸ به لطف توان خود و اعتبار فوتبال ایران در آن روزگار قضاوت کرد. پس از نامدار ما حسن کامرانیفر را به عنوان کمک داور در جام جهانی ۲۰۱۰ داشتیم و با ظهور علیرضا فغانی در ۲۰۱۴ برای اولینبار صاحب نماینده در داوری جام جهانی شدیم.
علیرضا فغانی در همین دوره حضور دارد و کاندیدای اصلی قضاوت فینال است؛ تنها افتخاری که در کارنامه داوری او وجود ندارد؛ چهارمین جام جهانی که او را استثنای داوری جهان -و نه فقط ایران و آسیا- کرده؛ مردی که تمام فینالهای ملی و باشگاهی دنیا را سوت زده و با خوشسلیقگی محض مدیران (!) در دو دوره اخیر به عنوان نماینده استرالیا در جام جهانی حاضر است.
اگر علیرضا فغانی را فاکتور بگیریم -که دیگر زیر پرچم ما سوت نمیزند- داوری ما هم مثل ونزوئلا بیش از نیمقرن نمایندهای در جام جهانی نداشته و هنوز هم ندارد. و بدتر از آن، امیدی هم نداریم که با داوران فعلی، این طلسم در آینده بشکند...
در همین ارتباط: ویدیو| ملاقات دوباره فغانی و رونالدو؛ این بار در آمریکا
