همه فوتبال دوستان میدانند در جام جهانی، چه شد و میبینند که فدراسیون فوتبال، چطور تمام امکانات و بضاعت خود را بسیج کرده تا از تیم ملی و شخص امیر قلعه نویی یک قهرمان بسازد! روایتی کاملا متضاد، با آنچه فوتبال دوستان از تلویزیون دیدند که حالا تبدیل به قرائتی زشت، از کلمات ارزشمند در فوتبال شده است.
امیر قلعه نویی بخش عمده کارنامه و سوابق فوتبالی خود را مدیون استقلال است. روزی که او در فتوشات جام جهانی، ساعت آبی به دست بست در داخل، بازار شایعات داغ شد که او پس از جام جهانی به استقلال میآید! قلعه نویی قبلاً در دو نوبت هدایت آبیها را داشته و اتفاقاً آخرین جامی که او در فوتبال به دست آورده، ۱۳ سال پیش با همین استقلال و قهرمانی لیگ دوازدهم بود. جایی که امیر در پایان قرارداد سه سالهاش، پس از آن دیگر نتوانست انتظارات را برآورده و به یاد داریم بین چهار مدعی قهرمانی، روز پنجم شد! به اجبار از استقلال رفت!
بیایید همین استقلال را سنگ محک قرار دهیم. فدراسیون فوتبال در بازگشت تیم ملی پوستری از قلعه نویی منتشر و در شرح آن نوشت: "تنها مربی بدون شکست در جام جهانی" و به شکل عجیب وحید شمسایی را هم تگ کرد! اینکه ما در جام جهانی و در ۶ دوره قبلی باخت داشتهایم، با توجه به جایگاه ما و رقبایی که همگروهمان در آن شش دوره بودند، کاملا قابل پیش بینی بود. اما فراموش نکنیم که در این دوره با این گروه آسان -که خود قلعه نویی آرزو داشت در آن باشد- قول صعود از طرف ژنرال، آن هم برای دو سه مرحله! از فرط تکرار، گوش فلک را کر کرده بود!
یعنی همین جا این تیم ملی بازنده در مقابل ۶ دوره قبلی است، چرا که از حشمت مهاجرانی، ایویچ و جلال طالبی، برانکو ایوانکوویچ تا کارلوس کیروش و دراگان اسکوچیچ، هیچ کدام در ادوار قبلی قول صعود نداده بودند! از جنبه دیگر باید به سیستم سه امتیازی اشاره کرد. سیستمی که ارزش برد را در مقابل مساوی در فوتبال دنیا چند برابر کرد. ما در جام های جهانی ۱۹۹۸، ۲۰۱۸ و ۲۰۲۲ پیروزی داشتیم که سه امتیازش به مراتب از سه تساوی با ارزشتر است!
در بازیهای المپیک در طول تاریخ، کشوری که یک مدال طلا داشته باشد بالاتر از کشوری قرار میگیرد که ۱۰۰ مدال، از نوع نقره و برنز دارد. اشتباه نکنید؛ اینجا کسی منکر ارزش مدال نقره و برنز در المپیک یا کسب امتیاز در جام جهانی فوتبال نیست، اینجا صحبت از ادعاها و وارونه نشان دادن حقایق است. همین حالا در لیگهای فوتبال در تمام دنیا اگر امتیازات تیمها با هم برابر شود، تیمی که پیروزی کسب کرده بالاتر قرار میگیرد!
پس اینکه ما از وعده صعود برای دو سه مرحله رسیدیم به افتخار کردن بابت سه مساوی؛ آن هم برابر ضعیفترین تیم جام یعنی نیوزیلند، بلژیک ۱۰ نفره و در نهایت مصر که صعودش مسجل و به مهرههای اصلی خود فشار نمیآورد- باعث تعجب و البته افسوس است. آن هم برای ایران که در حداقل یک دوره -در جام جهانی ۲۰۱۸ روسیه در گروه مرگ با قهرمان جهان (اسپانیا)، قهرمان اروپا (پرتغال) و قهرمان آفریقا (مراکش) همگروه بود- ۴ امتیاز هم گرفت اما صعود نکرد. آن هم در شرایطی که تنها باخت ما با نتیجه ۱-۰ به اسپانیا، در صورت پذیرش گل عزت اللهی دیگر وجود نمیداشت...!
حالا بیایید به همان سنگ محک استقلال نگاه کنیم؛ تیمی که با فرهاد مجیدی در لیگ بیست و یکم بدون شکست قهرمان شد. در فوتبال، این نتیجه است که میماند. اگر فرهاد مجیدی قهرمان نشده بود، آیا کسی از رکورد بدون شکست این تیم حرف میزد؟ فرض کنید فرهاد مجیدی هر سی مسابقه آن فصل را بدون شکست و مثل تیم فعلی قلعه نویی با ۳۰ مساوی تمام کرده بود، با ۳۰ امتیاز نه فقط قهرمان نمیشد، بلکه مثل خیلی از ادوار اخیر لیگ برتر جز تیمهای سقوط کننده بود که ۳۰ امتیاز یا بیشتر داشتند! یعنی به جای افتخار کردن، حالا فرهاد مجیدی باید سرافکنده میبود و جای جام، سقوط در کارنامه اش بود!
فوتبالیهای ایران خیلی خوب بلدند از آپشن، در قرارداد بستن استفاده کنند. اگر شما جام بگیرید، آن وقت نباختن و قهرمانی بدون شکست، به عنوان یک آپشن با ارزش است. اما پز دادن به تیم بدون شکست که در وعده صعود ناکام بوده، حماسه سازی از هیچ است! به قول قدیمیها، بر سر قبری گریه کردن که در آن مرده نیست! یا آب در هاون کوبیدن که هیچ فایده ای ندارد.
اگر به همان حرفها و مصاحبههای قلعه نویی و دم زدن از بدشانسی و توجیه ناکامی بسنده میشد، باز اینقدر دلمان نمیسوخت که حالا فدراسیون فوتبال، با طراحی پوستر و شعار رسمی، به نوعی سعی در تثبیت موفقیت قلعه نویی و قلب این حقیقت دارد که فوتبال دوستان، مردم و کارشناسان، این تیم ملی را ناکام و شکست خورده میدانند. به عبارت ساده، حماسه سازی از شکست مطلق! دکترین موفقیت برای وارونه جلوه دادن ناکام محض!
بیشتر بخوانید: وزیر ورزش: عملکرد تیم ملی بسیار قابل قبول بود/ مسیر ما از جام جهانی به جام ملتها ادامه دارد