جام جهانی ۲۰۲۶ تا همین جا کلی رکورد جابجا کرده که برای همیشه در تاریخ میماند. جامی که حتی قبل از شروع، جام اولینها بود. از حضور ۴۸ کشور تا ۳ میزبان و برگزاری عمده بازیها در آمریکا و در ساعات اوج گرمای روز، در کشوری که فوتبال هرگز جز سه رشته اول محبوب بین مردم نبوده و نیست!
اما رکوردها و اولینهای این جام تنها محدود به این موارد نشد. به دلیل همان ساعت بازیها و به خاطر بینندگان سرتاسر جهان، فیفا تایم جدیدی را به اسم هیدریشن برک به مسابقات افزود. زمانی در هر دو نیمه که بازیکنان بتوانند لب خط آمده و آبی بنوشند، ولی این تایم فقط برای بازیکنان یا مربیان نیست که از این فرصت استفاده و آنالیز و بازی خوانی خود را به بازیکنانشان گوشزد کنند.
در جریان بازی برزیل و نروژ، زمانی که بازیکنان برای نوشیدن آب لب خط رفتند، بلافاصله مراکز آبپاش از دل زمین بیرون آمده و شروع به آبرسانی به چمن کردند. قبلاً در ورزشگاههای مدرن و پیشرفته دنیا سیستم حفاظتی از چمن طبیعی را دیده بودیم که چطور بعد هر بازی قطعه قطعه جمع و در انبار نگهداری میشود. اما اینکه از یک دقیقه زمان بازی در جریان، برای آب رسانی و حفظ طراوت چمن -و در نتیجه کیفیت بازی- استفاده شود، تازگی داشت.
ورزشگاههای بزرگ دنیا به لطف تکنولوژی و علم، قابلیت تبدیل شدن به سالن کنسرت را دارند، بدون آنکه به چمن آسیبی برسد. ناخودآگاه این حقایق ذهن ما را به سمت مقایسه برد، ما که اوج تکنولوژی و پیشرفت مان برای حفظ چمن -جایی که حتی در استانهای پربارانش نیز ۹۰ درصد چمنها مصنوعی شده تا ثابت شود مدیریت علمی برای حفظ چمن نداریم- این است که پلاستیکی بزرگ در سرتاسر زمین بکشیم که آن هم هزار جا سوراخ دارد!
دیدن این تصاویر تنها بر افسوس و حسرت ما افزود. آمریکا تا امروز جایی در میان تیمهای پیشرفته در فوتبال نداشته و اساساً مردم این کشور به اندازه بسکتبال، بوکس، دومیدانی، کشتی یا حتی هاکی، به فوتبال توجه ندارند. اما همین آمریکا چنین ورزشگاههای مدرن و با کیفیتی ساخته و آن وقت ما صرفا برای بازسازی بهترین ورزشگاهمان -که ۵۲ سال قبل به بهره برداری رسید- سه سال کل مجموعه را تعطیل کردهایم!