زخم جام جهانی برای برزیل بار دیگر سرباز کرده است و از نگاه کافو، درمان آن تنها در تاکتیکها، سیستمهای بازی یا جستوجوی موشکافانه برای یافتن مقصر خلاصه نمیشود. به باور او، شاید راهحل بسیار سادهتر باشد: اینکه به کودکان اجازه داده شود بدون احساس سنگینی انتظارات یک ملت بر دوششان، آزادانه با توپ فوتبال بازی کنند.
یک روز پس از شکست تلخ ۲ بر ۱ برزیل برابر نروژ در مرحله یکهشتم نهایی جام جهانی در ورزشگاه نیویورک/نیوجرسی؛ دیداری که در آن ارلینگ هالند با به ثمر رساندن دو گل، پرافتخارترین تیم تاریخ جام جهانی را از رقابتها حذف کرد، کافو، کاپیتان تیم قهرمان جهان در سال ۲۰۰۲، تأکید کرد که برزیل باید به کارلو آنچلوتی اعتماد کند و فرصت یک بازسازی واقعی و چهار ساله را در اختیار او بگذارد.
اکنون انتظار برزیل برای کسب ششمین عنوان قهرمانی جهان دستکم به ۲۸ سال خواهد رسید؛ طولانیترین دوره بدون قهرمانی در تاریخ این کشور. کافو که در تیم قهرمان جام جهانی ۱۹۹۴ حضور داشت؛ تیمی که به ۲۴ سال انتظار برای فتح جام پایان داد، بهخوبی میداند چنین فاصلهای چه فشاری بر پیراهن تیم ملی برزیل وارد میکند.
او روز دوشنبه در گفتوگو با رویترز، در پاسخ به این پرسش که نسل آینده با چه میزان فشاری روبهرو خواهد بود، گفت: «حتی بیشتر. اگر در سال ۱۹۹۴ بعد از ۲۴ سال چنین فشاری وجود داشت، تصور کنید در سال ۲۰۳۰ و پس از ۲۸ سال چه فشاری روی بازیکنان خواهد بود.»
کافو که روز دوشنبه در میدان راکفلر، در قلب شهر نیویورک، از مجسمه ۸٫۴۷ متری جام جهانی ساختهشده از بیش از یک میلیون و ۳۶۰ هزار قطعه لگو رونمایی کرد، از بزرگنمایی درباره وضعیت فوتبال برزیل خودداری کرد. او گفت برزیل همچنان همان برزیل است؛ کشوری که با معیار «استعداد و کیفیت فوتبال برزیلی» سنجیده میشود و دقیقاً به همین دلیل، صبوری هم دشوار خواهد بود و هم ضروری.
او افزود: «این پایان دنیا نیست. این آغاز یک چرخه و یک نسل جدید است. باید اعتماد کنیم که کارلو آنچلوتی همان فردی است که میتواند دوباره برزیل را به قهرمانی جهان برساند.»
در این رابطه بخوانید: شورش رسانههای برزیل علیه آنچلوتی؛ تیم را نابود کرد و در آغوش نیمار مُرد!
آنچلوتی تیمی را تحویل نگرفت؛ یک بحران را تحویل گرفت
به اعتقاد کافو، آنچلوتی، که زمانی سرمربی او در میلان بود، پیش از این جام جهانی هرگز فرصت کافی برای ساختن تیم نداشت. روند آشفته استخدام این مربی ایتالیایی، سه سرمربی موقت و بیثباتی مدیریتی باعث شد او نه یک تیم آماده، بلکه یک وضعیت بحرانی را تحویل بگیرد.
کافو گفت: «آنچلوتی در این جام جهانی در واقع برای خاموش کردن آتش آمد. او هدایت کشتیای را بر عهده گرفت که از قبل در حال حرکت بود. تلاش کرد در میانه مسیر جهت آن را اصلاح کند، اما متأسفانه موفق نشد. حالا این فرصت را دارد که کشتی را زمانی تحویل بگیرد که در بندر پهلو گرفته است؛ بنابراین میتواند از همان ابتدا آن را در مسیر درست هدایت کند.»
مشکل اصلی از فوتبال پایه آغاز میشود
اما نگرانی عمیقتر کافو به تیم ملی مربوط نمیشود، بلکه به آکادمیها و فوتبال پایه برمیگردد؛ جایی که به اعتقاد او، روح خلاق فوتبال برزیل زیر فشار نتیجهگرایی در حال نابود شدن است. او گفت: «تیمهای پایه دیگر مدافعان کناری را آنطور که باید پرورش نمیدهند. مدافع کناری باید واقعاً مدافع کناری باشد؛ باید در کنارههای زمین بازی کند و همان وظایف را یاد بگیرد.»
از نگاه او، فوتبال برزیل سالهاست مسیر اشتباهی را در پیش گرفته است: «امروز دیگر بازیکن پرورش نمیدهیم؛ ما فقط رقیب تربیت میکنیم. وقتی در فوتبال پایه همه چیز بر پایه اجبار به پیروزی باشد، محصول آن فقط بازیکنانی است که یاد گرفتهاند نتیجه بگیرند، نه فوتبالیستهایی که آزادی خلاقیت داشته باشند.»
بگذارید کودکان، کودک بمانند
کافو میپذیرد که دوران فوتبال خیابانی دیگر بازنخواهد گشت. خاطرات او متعلق به برزیلی است که کودکان روی آسفالت، با پای برهنه و ناخنهای زخمی فوتبال بازی میکردند. او گفت: «همه چیز تغییر کرده است. آن روزها دیگر برنمیگردند. ما خوششانس بودیم که آن دوران را زندگی کردیم.»
اما از نظر او، قرار نیست گذشته تکرار شود؛ بلکه باید روح آن دوران در فوتبال مدرن حفظ شود.
او در پایان گفت: «بگذارید بچهها، بچه باشند. یک کودک هشتساله باید فقط با توپ بازی کند، بخندد و از فوتبال لذت ببرد.»
و سپس با مثالی ساده، فلسفه خود را توضیح داد: «فوتبال مثل ساختن با لگو است. قطعهها را یکییکی کنار هم میگذاری و از این کار لذت میبری، بیآنکه حتی متوجه شوی در حال یاد گرفتن و ساختن یک مهارت هستی.»
بیشتر بخوانید: آنچلوتی پس از ناکامی برزیل: فوتبال همین است، گاهی باید طعم شکست را چشید
