در فوتبال مدرن امروزی دیگر دروازهبان صرفاً نباید از چهارچوب و قفس توری مراقبت کند. در تمام تاکتیکهای فوتبال مدرن، دروازهبان یکی از بازیکنان است که باید در بازی سازی شرکت و لازمه این کار هم داشتند امکان بازی با پا است. حالا دیگر یک تیم، همه با هم دفاع و حمله میکنند.
فوتبال ایران از قدیم دروازهبانانی داشته که در بازی با پا فاجعه بودند. در میان گلرهایی با بیش از ۷۰ بازی ملی، ابراهیم میرزاپور در جام جهانی ۲۰۰۶ به خاطر همین ضعف، عامل شکست کمرشکن ایران در بازی اول مقابل مکزیک شد. اما در مقابل، ما امثال عابدزاده را هم داشتیم که بسیار از زمانه خود جلوتر بود.
با ظهور علیرضا بیرانوند فوتبال ایران صاحب یک دروازهبان شش دانگ شد. بیرانوند خیلی زود به لطف آپشنهایش -از جمله مهار پنالتی یا پرتابهای بلند دست و ضربات محکم پا- به شهرت جهانی رسید و نامش وارد کتاب گینس شد. چنین دروازهبانانی میتوانند با ضربات بلند، تیمشان را از دفاع و تحت فشار به موقعیت حمله و گلزنی برسانند.
در مرحله یک هشتم نهایی جام جهانی ۲۰۲۶ دو دروازهبان دقیقاً با همین ویژگی به چشم آمده و تیمهایشان را به سمت پیروزی رهنمون کردند. اونای سیمون سنگربان اسپانیا که با ۵ کلین شیت رکورددار این دوره است، در بازی مقابل پرتغال بارها با ضربات بلند تیمش را بلافاصله به حمله میفرستاد و روز قبل از آن، نیلاند سنگربان موفق نروژ، به لطف آن قدرت بدنی خیره کننده همین کار را برابر برزیل میکرد.
حالا دیگر بیرانوند ما از بابت داشتن قدرت ضربات بلند، تنها نیست. ما زمانی به لطف همین استعداد عابدزاده با یک دراپ، در دقیقه ۸۹ با گل کریم باوی کویت را بردیم که آن زمان، نوبرانه بود. علیرضا بیرانوند بارها در مسابقات باشگاهی و ملی، با این استعداد تیمش را به حالت حمله فرستاده و دیدیم که نیلاند و سیمون در این جام جهانی از این توان چطور در راستای منافع تیم استفاده کردند.
اما چرا ما در همین جام جهانی، نتوانستیم از موهبت بیرانوند و توانمندیاش استفاده کنیم؟ چون امیر قلعه نویی با آن ترس و احتیاط ذاتی، اصولا برای برد به زمین نمیرفت و اصلاً کسی را آن جلو نمی گذاشت که بیرانوند بخواهد برایش پاس گل بفرستد!