علیرضا بیرانوند در تلویزیون از مهدی مهدویکیا انتقاد کرد که چطور تا مکزیک بازی افتتاحیه آمد و با اینفانتینو هم عکس گرفت، اما سری به هتل تیم ملی نزد. او از رونالدینیو که در تونل به بازیکنان برزیل روحیه میدهد مثال آورد و اینکه چرا اسطورهها و بزرگان تیم ملی بعد از بازی با بلژیک، یک استوری «دمتون گرم» هم نگذاشتند.
عدهای با توجه به محبوبیت مهدویکیا و جایگاه بیرانوند و تیم فعلی نزد افکار عمومی، از همین بابت که بیرانوند به بزرگتر خود نقد وارد کرده دلخور شده و به او حمله کردند. اگرچه احترام بزرگتر واجب است، اما این به معنی غیرقابلنقد بودن بزرگان نیست. اگر امثال مهدویکیا و دایی به این جایگاه رسیدهاند صرفا به این دلیل بوده که روحیه نقدپذیری داشته و دارند. کسانی که مهدویکیا را از نزدیک میشناسند، خوب میدانند که او چقدر به کلام مسلط و به راحتی قادر است از خود دفاع کند. او اگر ضرورت میدید، حتما پاسخ بیرانوند را میداد و ما قرار نیست سخنگوی او باشیم. صرفا به عنوان یک شنونده نظر خود را درباره این حرفها مینویسیم و اصل عمل که همان انتقاد است را تایید میکنیم.
اما حالا اصل حرف بیرانوند؛ جوری از رفتار مهدویکیا انتقاد کرده که انگار او مثل کاروان پرتعداد تیم ملی با هزینه فدراسیون به مکزیک رفته و این سفر را مدیون آنها است. در حالی که مهدویکیا به اعتبار اسم بزرگ و کارنامه درخشانش مهمان افتخاری فیفا در تمام تورنومنتهای رسمی است و اختیار مهمان هم با خودش است که کجا برود و کجا نرود!
اما اینکه اسطورههای بزرگ برزیل در تمام بازیهای این کشور در ورزشگاه حاضر بودند و حالا رونالدینیو، به تونل ورودی رفته و روحیه داده، به رفتار فدراسیون فوتبال برزیل و ملیپوشان فعلی آن برمیگردد. مسلما اگر فدراسیون فوتبال برزیل آنها را دعوت نمیکرد، آنها هرگز چنین کاری نمیکردند. کما اینکه خیلی از بزرگان همین برزیل و خیلی از کشورها در این جام غایب بودند. اصلا بدون هماهنگی فدراسیون مربوطه با فیفا، هیچکس نمیتواند به تونل ورود و خروج بازیکنان راه پیدا کند!
به رفتار نیمار -به عنوان ستاره بزرگ این برزیل و جایگاه او در تاریخ فوتبال این کشور- با بزرگان برزیل سر تمرین و در کمپ و در ورزشگاههایی که برزیل بازی داشت نگاه کنید که چطور با روی باز و تواضع، به استقبال بزرگان رفته و در عکسها کنارشان با افتخار میایستاد. کدام بازیکن تیم فعلی ما جایگاه نیمار را دارد؟ کدامشان تا امروز چنین به استقبال مهمانان تیم ملی رفتهاند که بزرگان احتمال تکرار این عزت و احترام را بدهند؟ اصلا لحظهای اسم بزرگ مهدی مهدویکیا و جایگاه و شأن او و امثال علی دایی و عابدزاده را کنار بگذارید؛ افراد شاخص و الیت که هیچ، حتی مردم عادی هم برای خود شأن و شخصیت قائلند و بدون دعوت جایی نمیروند! آنهم در فوتبال ما که به کرات مسئولان ارشد ملی و باشگاهی، از شناخت امثال حسن روشن یا مجتبی محرمی عاجز بودند!
در همین ارتباط: حمله بیرانوند به مهدویکیا: از چه چیزی ترسیدی؟ پیش رئیس فیفا رفتی اما...
احتمال تکرار این بی احترامی هم هیچ، آیا خود علیرضا بیرانوند حاضر است بدون دعوت جایی برود؟ کاش بیرانوند در خلوت خودش به این موضوع فکر کند که اگر او جای مهدویکیا بود، حاضر میشد سرش را پایین انداخته و به اردوی تیم ملی رفته و برخوردهای احتمالی لشکر طویل همراهان کنار تیم ملی و دستیاران قلعهنویی -نه خود او که همیشه احترام بزرگان را دارد- را به جان بخرد؟! امثال مهدویکیا با رانت و رابطه به این جایگاه نرسیدهاند که مثل برخی دوستان، برای عکس گرفتن و بودن جلوی دوربین و استفاده از فرصت جام جهانی یا تمرین تیم ملی، تن به هر خفت و برخوردی بدهند و دم هر کس را ببینند!
اما در مورد نگذاشتن استوری؛ اولا که چه کسی گفته هر کس حتما باید همه حرفهایش را در فضای مجازی -آن هم در اینستاگرام- بزند؟ در ثانی قدیمیها گفتند یک سوزن به خودت بزن، بعد یک جوالدوز به دیگران! این احترام است که احترام میآورد، شما آقای بیرانوند و سایر دوستانتان در تیم ملی، به عنوان کوچکتر چقدر تا امروز به مناسبتهای مختلف برای اسطورهها و بزرگترهایتان -مثل مهدویکیا- استوری گذاشتهاید؟ هزار بهانه در سال برای یادکردن از بزرگان وجود دارد. مهدی مهدویکیا امروز مربی است، آکادمی هم دارد و با هر نتیجه میشد یادش کرد. حتی اگر هیچ دلیلی نبود، به مناسبت تولدش بیرانوند یا سایر ملیپوشان میتوانند استوری گذاشته و تبریک بگویند. احترام و ارتباط یک جاده دوطرفه است و قدم اول را باید کوچکتر بردارد!
به یاد داریم سالی که مهدی طارمی و سردار آزمون هر دو در لیگهای پرتغال و روسیه آقای گل شدند، علی دایی پست گذاشت و این افتخار را به هر دو نفر تبریک گفت. جوری که هر دو در برنامه فوتبال ۱۲۰ آن زمان، آن واکنش را نشان دادند. همین یک مثال نشان میدهد که بزرگترها رسم بزرگی کردن را بلدند، اما آیا کوچکترهایی مثل بیرانوند نیز رسم شاگردی را به جا میآورند؟!
و در نهایت اینکه، وقتی یک نسل -از ریز تا درشت- در هر فرصت و هر تریبون، مدام خود را بهترین نسل تاریخ فوتبال میداند و غیرمستقیم، نظر مردم و محبوبیت بزرگان قبلی را زیر سوال میبرد و در سادهترین برداشت، مدام برایشان کری میخواند، چرا و چطور به خود اجازه میدهد از آنها توقع حمایت داشته باشد؟!
بیشتر بخوانید: مجسمه حذفشدگان را کجای شهر نصب کنیم آقای بیرانوند؟!
