اسپانیا - فرانسه، دو نام بزرگ و دو مدعی این جام جهانی با سابقه قهرمانی جهان، در نیمه نهایی به هم رسیدند و همه منتظر یک فوتبال ناب و غیرقابل پیشبینی در هر لحظه بودند. اما بازی که شروع شد، انگار یک تیم از محلات مقابل قهرمان اروپا ایستاده بود! لشکر ستارههای بزرگ فرانسه نه به لحاظ انفرادی و نه تیمی، قادر به رویارویی با اسپانیا نبودند.
اسپانیا تیم برتر هر دو نیمه بود، چه در آمار و چه در نتیجه، در حالی که در بررسی نفر به نفر وزن کیفیت بازیکنان فرانسه سنگینتر بود. در حالی که ستارههایی همچون امباپه یا دمبله یا حتی دزیره دوئه، در بازیهای قبل با جادوی انفرادی فرانسه را از مراحل مختلف عبور داده بودند تا این باور ایجاد شود که ستارهها تفاوت را رقم میزنند. این بار و مقابل یک تیم یک دست و کامل، هیچ کاری از پیش نبردند تا ثابت شود فوتبال کماکان یک ورزش تیمی است!
لاروخا قبل از مسابقه هرگز شعار نداد، کری نخواند و ادعا نکرد. حتی نوشته و اظهارات ماریانا راخوی -نخست وزیر سابق اسپانیا- که میتوانست باعث برتری روحی و انگیزه فرانسویها شود، با موضعگیری درست اسپانیاییها -حتی ستاره جوانی مثل یامال- در نطفه خفه و اسپانیا اجازه نداد هیچ ابزاری علیه تیمش وارد عمل شود.
فرانسه تیم کوچکی نیست. فینالیست دو دوره قبلی جام جهانی با کاپیتانی که ۸ گل زده و دو گل ساخته و هنوز تا قبل از شروع بازی آرژانتین آقای گل است. عنوانی که در جام جهانی قبل داشت، با دمبله که در همین جام ۵ گل زده و برنده توپ طلای اروپاست. با جوانی که دو فصل پیاپی psg را قهرمان لیگ قهرمانان کرد، با اولیسه و.... اما همین تیم مقابل دارودسته یامال و رودری، هیچ حرفی برای گفتن نداشت!
در فینال جام جهانی قبل، آرژانتین تیم برتر زمین بود اما فرانسه ناگهان مثل جادو شدهها به خود آمد و با هت تریک امباپه به بازی برگشت. او بعد از ۶ دهه به رکورد هرست رسید و مهمتر از آن که خود نیز آقای گل شد، تیمش را به بازی برگرداند، اگرچه در وقتهای اضافه جادوی مسی و آن سیو عجیب و غریب امیلیانو مارتینز در دقیقه ۱۲۰ کار را تمام کرد.
به شکلی عجیب خیلی از فوتبال دوستان در ۲۰ دقیقه آخر منتظر تکرار آن اتفاق بودند. ذهنیتی که خود دشان نیز بعد از بازی اعتراف کرد، داشته و خوشبین بوده که لشکر ستارههایش یک تنه ورق را برگردانده و فرانسه به بازی برگردد. خود امباپه نیز برای رسیدن به رکورد ۵۶ ساله گلزنی دور رقمی در جام جهانی انگیزه بسیاری داشت اما....
وقتی میگوییم اسپانیا یک تیم کامل بود یعنی به همان اندازه که در حمله فرصت طلب و گلهایش را زد، در دفاع نیز کامل و هیچ فضایی به ستارههای درخشان فرانسه نداد. به این ترتیب اتفاقات فینال قبل برابر آرژانتین تکرار نشد تا فرانسه از رسیدن به سومین فینال پیاپی محروم شود.
بیشتر بخوانید: روزهای پرهیاهوی فرانسه؛ از دشان به زیدان/ پایان میراث یک قهرمان، آغاز رویای یک اسطوره