همین ابتدا دو نکته را با تاکید مشخص کنیم؛ اول اینکه با هر متر و معیاری، آرژانتین لیونل اسکالونی را نمیتوان یک تیم ناکام و شکست خورده دانست. آلبی سلسته با این مرد، قهرمان جام جهانی و دو دوره متوالی قهرمان کوپا آمریکا شد و با همان اسکلت در این دوره نیز تا فینال جام جهانی بالا آمد. دوم اینکه حقیقت غیر قابل انکار، رسیدن حق به حقدار در فینال بود. هیچ عقل سلیمی نمیتواند قهرمانی اسپانیا را زیر سوال ببرد. تیمی که در ۸ بازی تورنومنت فقط یک گل خورد و مدعیان بزرگی از پرتغال و بلژیک تا فرانسه و آرژانتین را در همان ۹۰ دقیقه بازی برد.
حالا چرا آرژانتین تا این حد حریفی دست و پا بسته بود و مسی نتوانست در آخرین و مهمترین بازی عمرش معجزه کند؟ مسلماً دلایل بسیاری در این نتیجه و نمایش سهیم بود. از خستگی تیم مسنتر -یعنی آرژانتین- که در مراحل حذفی دو بار مجبور شد ۱۲۰ دقیقه در زمین بجنگد، تا طراوت و جوانی و انگیزه تیم یک دست دلافوئنته، از تاکتیکهای دو مربی که از همان شروع مسابقه مشخص شد به دنبال چه هدفی هستند، تا اتفاقات در جریان بازی مثل تعویض زود هنگام برای آرژانتین و سپس ۱۰ نفره شدن.
آرژانتین از ابتدا تیم ضعیفتر میدان بود و نتوانست روی دروازه اونای سیمون بیاید. اما زمانی که ۱۰ نفره شد، کم نبودند کسانی که به سبک و سیاق همیشه آرژانتین، گمان کردند این تیم معجزهگر حالا به خاطر انزو فرناندز فداکاری خواهد کرد. کاری که بارها و بارها به خاطر مسی انجام داده بود. آرژانتین که در مقابل مصر و انگلیس بعد از عقب افتادن از حریف، در ۱۵ دقیقه پایانی مسابقه طوفان به پا کرده بود، در این مسابقه نتوانست آن گونه فشار بیاورد. چرا؟
از ابتدا مشخص بود که برنامه آرژانتین، کشاندن بازی به دقایق آخر و استفاده از ضد حمله و هنر مسی و لائوتارو بود که به خاطر تعویضهای دفاعی و اجباری، اصلاً فرصت به زمین آمدن پیدا نکرد! از بعد ۱۰ نفره شدن، مشخصاً آرژانتین به دنبال ضربات پنالتی رفت و روند مسابقه نیز آلبی سلسته را به این سمت هول داد. اما اگر مثل بازیهای قبل، اتفاقات بازی به نفع آرژانتین و در نهایت، معجزه فداکاری و مسی نشد، به این دلیل بود که آرژانتین، حتی زمانی که ۱۱ نفره بود نیز حریف این اسپانیا نمیشد.
تیمی که در هر منطقه از زمین، ابزار استفاده از انواع تاکتیکها را برای بازی به سمت دروازه حریف، در اختیار داشت و برایش تمرین کرده و آماده شده بود. مشکلی با تعویض ستارههای اثرگذار -حتی در حد رودری- نداشت و با اعتماد به نفس، قدرت خود را از اول تا آخر به حریف دیکته کرد. تیمی که دیدیم در پایان بازی علاوه بر جام و پاداش تیمی، تمام جوایز انفرادی -منهای آقای گل- را هم بخود اختصاص داد. از بهترین بازیکن جام تا بهترین مدافع و گلر.
اسپانیا در فینال و با محک آرژانتین، تفاوتهایش با سایر تیمها را به رخ کشید. در کنار تمام دلایل و آنچه تا الان گفته شد، بزرگترین تفاوت اسپانیا با تیمهایی مثل مصر و انگلیس که مقابل آرژانتین کامبک خوردند، نوع بازی آنها بود. انگلیس و مصر با تبحر در بازی هوایی مقابل آرژانتین زانو زدند، اما اسپانیا مثل آنها روی هوا بازی نمیکرد. اگرچه که در این زمینه هم نقطه ضعفی نداشت.
بیشتر بخوانید: حمله تندوتیز برانکو به آرژانتینیها: از بیشرمیشان عصبانی شدم؛ نمیدانند چگونه شکست را بپذیرند