فرانکو بارزی، یکی از بزرگترین مدافعان تاریخ فوتبال و اسطوره باشگاه میلان، پس از یک دوره بیماری در ۶۶ سالگی چشم از جهان فروبست؛ بازیکنی که ۲۰ سال تمام با پیراهن روسونری درخشید و به نماد دفاع مستحکم فوتبال ایتالیا تبدیل شد.
در دورانی که فوتبال ایتالیا به خاطر سیستمهای دفاعی فوقالعادهاش شناخته میشد، بارزی تجسم کامل ویژگیهایی بود که یک مدافع بزرگ باید داشته باشد؛ آرام، باهوش، تکنیکی، مسلط و رهبری تمامعیار. او تنها برای یک باشگاه بازی کرد؛ میلان، جایی که ۱۵ سال از ۲۰ فصل حضورش را به عنوان کاپیتان سپری کرد.
بارزی در دوران طلایی میلان، کنار ستارههایی چون جانی ریورا، رود گولیت، پائولو مالدینی، مارکو فانباستن، دیان ساویچویچ، کارلو آنچلوتی، ژرژ وهآ و زوونیمیر بوبان، تاریخسازی کرد. او با میلان دو بار قهرمان اروپا شد و ۶ قهرمانی سریآ را جشن گرفت. خط دفاعی افسانهای میلان با حضور او در قلب دفاع، الساندرو کاستاکورتا در کنار او، مائورو تاسوتی در سمت راست و مالدینی در سمت چپ، یکی از بهترین خطوط دفاعی تاریخ فوتبال را ساخت.
برخلاف بسیاری از مدافعان، بارزی در سال ۱۹۸۹ در ردهبندی توپ طلای فرانس فوتبال دوم شد و پشت سر مارکو فانباستن قرار گرفت. رِی ویلکینز، هافبک انگلیسی سابق میلان، درباره او گفته بود: «بهترین بازیکنی بود که تا حالا کنارش بازی کردم.»
هوش بالا در قطع توپ، آرامش در زمان حمل توپ و توانایی ارسال پاسهای دقیق از عقب زمین، از ویژگیهای بارزی بود. او با وجود قد نهچندان بلند (حدود ۱۷۸ سانتیمتر)، به لطف زمانبندی عالی در نبردهای هوایی موفق بود و در فوتبال سختگیرانه ایتالیا در آن دوران، از نظر فیزیکی هم بازیکنی قدرتمند محسوب میشد.
بارزی در تراوالیاتو، شهری نزدیک برشا در شمال ایتالیا، متولد شد و فوتبال را همراه با برادر بزرگترش جوزپه آغاز کرد. زندگی خانوادگی او خیلی زود با اتفاقات تلخی روبهرو شد؛ مادرش رجینا در سال ۱۹۷۳، زمانی که فرانکو تنها ۱۳ سال داشت، به دلیل بیماری درگذشت و چهار سال بعد پدرش ترزو نیز در سانحه رانندگی جان خود را از دست داد.
فوتبال به خانواده بارزی معنا داد. جوزپه، برادر بزرگتر فرانکو که او هم مدافع بود، سال ۱۹۷۱ به اینتر پیوست و ۲۱ سال در این باشگاه ماند. اما وقتی اینتر به فرانکو به دلیل جثه کوچکترش اعتماد نکرد، او راهی میلان شد؛ تیمی که ورزشگاه مشترکی با رقیب همشهری داشت.
سالها بعد در دربی دلا مادونینا، بارها دو برادر در مرکز زمین روبهروی هم ایستادند؛ دو کاپیتان رقیب که پیش از شروع مسابقه دست میدادند و برای تعیین زمین یا آغاز بازی سکه میانداختند.
بارزی در ۲۳ آوریل ۱۹۷۸، تنها دو هفته پیش از تولد ۱۸ سالگیاش، نخستین بازی خود برای میلان را در پیروزی ۲ بر یک مقابل هلاس ورونا انجام داد. فصل بعد، او همراه با میلان و زیر نظر نیلس لیدهولم سوئدی قهرمان سریآ شد و در تمام ۳۰ بازی لیگ به میدان رفت.
اما در سال ۱۹۸۰، میلان به دلیل رسوایی تبانی به سری B سقوط کرد. این تیم در اولین تلاش به لیگ برتر برگشت، اما یک فصل بعد دوباره سقوط کرد. با این حال، بارزی جوان که در ۲۲ سالگی کاپیتان تیم شده بود، رهبری میلان را برای بازگشت دوباره به سریآ برعهده گرفت.
بارزی در کنار برادرش به تیم ملی ایتالیا برای یورو ۱۹۸۰ دعوت شد، اما تمام مسابقات را از روی نیمکت تماشا کرد. شرایط در جام جهانی ۱۹۸۲ نیز مشابه بود؛ تورنمنتی که ایتالیا سومین قهرمانی جهان خود را جشن گرفت. او سرانجام در سال ۱۹۸۴ نخستین بازی ملیاش را انجام داد، اما از سوی انزو بیرزوت، سرمربی وقت ایتالیا، برای جام جهانی ۱۹۸۶ انتخاب نشد.
همان سال، ورود سیلویو برلوسکونی، غول رسانهای ایتالیا، به عنوان مالک و رئیس میلان، آغازگر دورهای طلایی برای این باشگاه شد. برلوسکونی، آریگو ساکی را به عنوان سرمربی انتخاب کرد؛ مربیای خلاق که به تمرینات سخت و سبک پرس شدید برای بازپسگیری توپ شهرت داشت.
در دورانی که باشگاهها تنها اجازه استفاده از سه بازیکن خارجی را داشتند، برلوسکونی سه ستاره هلندی یعنی رود گولیت، مارکو فانباستن و فرانک رایکارد را به میلان آورد. با خط دفاعی مستحکم به رهبری بارزی، میلان در فصل ۸۸-۱۹۸۷ قهرمان سریآ شد و سپس در سال ۱۹۸۹ با پیروزی تاریخی ۴ بر صفر مقابل استوا بخارست در فینال جام باشگاههای اروپا در بارسلونا، قله فوتبال اروپا را فتح کرد.
افتخارات دیگری هم از راه رسید؛ قهرمانی جام بینقارهای در سالهای ۱۹۸۹ و ۱۹۹۰، سوپرجام اروپا در سالهای ۱۹۹۰ و ۱۹۹۴، چهار قهرمانی دیگر سریآ بین سالهای ۱۹۹۱ تا ۱۹۹۶ و یک قهرمانی دیگر در جام باشگاههای اروپا در سال ۱۹۹۰ با پیروزی یک بر صفر مقابل بنفیکا در وین.
در جام جهانی ۱۹۹۰، بارزی یکی از ستونهای اصلی تیم ملی ایتالیا بود. دفاع این تیم ۵۱۸ دقیقه دروازهاش را بسته نگه داشت؛ رکوردی که تا نیمهنهایی و بازی مقابل آرژانتین ادامه داشت. ایتالیا در ضربات پنالتی شکست خورد، اما با پیروزی مقابل انگلیس در بازی ردهبندی سوم شد.
سال ۱۹۹۴، در اوج دوران حرفهای بارزی، دو لحظه تلخ و شیرین برای او رقم خورد. او پس از رساندن میلانِ تحت هدایت فابیو کاپلو به فینال جام باشگاههای اروپا، به دلیل محرومیت فینال مقابل بارسلونا را از دست داد؛ دیداری که میلان با نتیجه ۴ بر صفر پیروز شد.
چند هفته بعد، بارزی کاپیتان ایتالیا در فینال جام جهانی ۱۹۹۴ مقابل برزیل بود. پس از تساوی بدون گل در ۱۲۰ دقیقه، او نخستین پنالتی ایتالیا را از دست داد و در نهایت پس از خراب شدن ضربه روبرتو باجو، برزیل قهرمان جهان شد. بارزی در دومین بازی ایتالیا در آن تورنمنت دچار پارگی غضروف زانو شده بود و پس از عمل جراحی تنها برای فینال برگشت.
او پس از یک بازی دیگر، در حالی که ۸۱ بازی ملی برای ایتالیا انجام داده بود، از فوتبال ملی خداحافظی کرد و بازوبند کاپیتانی آتزوری را به پائولو مالدینی سپرد. آخرین بازی او برای میلان نیز در پایان فصل ۹۷-۱۹۹۶ انجام شد. بارزی در مجموع ۷۵۲ بازی برای میلان انجام داد و ۳۱ گل به ثمر رساند که ۲۱ گل آن از روی نقطه پنالتی بود.
در سال ۲۰۰۲، او برای مدت کوتاهی مدیر فوتبال فولام شد، اما این همکاری تنها چند ماه ادامه داشت. پس از آن چند سال هدایت تیمهای پایه میلان را برعهده گرفت و در سال ۲۰۰۸ از فوتبال کنارهگیری کرد.
بارزی سال گذشته برای برداشتن یک توده از ریه تحت عمل جراحی قرار گرفت و تحت درمان ایمنی قرار داشت.
از فرانکو بارزی، همسرش مائورا، دو پسرش ادواردو و جیانآندرا و همچنین برادرش جوزپه به یادگار ماندهاند.
همچنین بخوانید: تصاویری خاطرهانگیز از فرانکو بارزی و پرسپولیسیها؛ از مذاکره برای سرمربیگری تا عکس یادگاری با کریم باقری و تماشای دربی
