استقلال با وجود پنجره بسته، رامین رضاییان را از دست داد. در حالی بود که وی یکی از ستاره های دو فصل گذشته استقلال و بهترین ملی پوش ما در جام جهانی بود. آن طور که از شواهد پیداست، رامین رضاییان به اولتیماتوم باشگاه برای بازگشت توجهی نکرده و باشگاه مجبور شد جدایی او را اعلام کند.
با شرایطی که استقلال در فصل جدید با آن روبرو است، رضاییان می توانست یکی از مهره های مهم این تیم باشد اما آیا باشگاهی به بزرگی استقلال می تواند به بهانه داشتن محدودیت نقل و انتقالاتی پا رو اصول گذاشته و با هر شرایطی بازیکن را حفظ کند؟ اگر رامین با هر قیمتی ماندنی می شد، آیا تضمینی بر بهم نریختن اوضاع تیم، وجود داشت؟
همین الان استوری رقبای رضاییان در سمت راست، وجود اختلاف شدید آن ها با بازیکن جدایی طلب را عیان کرده است. چه تضمینی وجود داشت که با ماندن رامین، این اختلاف، خود جرقه آغاز بحرانی دیگر نباشد. این ها سوالاتی است که ادامه فصل، جوابشان را مشخص خواهد کرد اما از ان طرف موافقان حفظ رامین از ویژگی های شخصیتی او -مثل داشتن شخصیت برنده- درکنار توان فنی اش دلیل می آورند.
همان ویژگی که در جام جهانی به او کمک کرد تا بهترین بازیکن تیم ملی در این تورنمنت باشد. وجود چنین بازیکنی می توانست به تیم جوان استقلال، کمک زیادی کند. نباید فراموش کرد همان قدر که ماندن رامین می توانست به نتیجه گیری استقلال کمک کند، حفظ او با بهای سنگین تر می توانست اوضاع تیم را به هم ریخته و کنترل رختکن را برای مربی جوانی چون بختیاری زاده، مشکل کند.
همان طور که فصل گذشته، مربی خارجی با تجربه تر از سهراب هم نتوانست رفتار های رامین را مدیریت کند و صلاح را در رفتن او دید. به هر حال وجود چنین بازیکنانی برای هر باشگاه، شمشیر دو لبه است که عملکرد استقلال بدون این بازیکن و نتایج آبی پوشان در فصل پیش رو، می تواند درستی روش آن ها در برخورد با او را مشخص کند.
عبدالقادر پوزیده| باشگاه خبرنگاران آزاد
شما همراهان دستبهقلم خبرورزشی هم میتوانید برای ارتباط با باشگاه خبرنگاران و ارسال یادداشت، روی این لینک کلیک فرمایید.