به فاصله یک سال پس از قهرمانی استقلال در جام باشگاههای آسیا و کسب ستاره دوم، اتفاقاتی برای این تیم به وقوع پیوست که حتی بدبینترین هوادار آبی هم تصور آنها را نمیکرد.
استقلالیها که سال ۱۳۷۰ علاوه بر قهرمانی و نایب قهرمانی در آسیا، فاتح جام باشگاههای تهران نیز شده بودند، در انتهای بهار سال ۱۳۷۱ و پس از پایان لیگ آزادگان فصل ۷۰-۷۱ اتفاقاتی باورنکردنی را به چشم دیدند. منصور پورحیدری دیگر حاضر نشد در آن مقطع سرمربی استقلال باشد و به سمت مدیریت فنی اکتفا کرد تا بیژن ذوالفقار نسب مدافع دهه ۵۰ پرسپولیس سکان هدایت آبیپوشان را بر عهده بگیرد! از طرف دیگر، هواداران استقلال شاهد کوچ انبوه ستارگان خود به تیمهای رقیب یا خداحافظی آنها از فوتبال شدند. شاهرخ بیانی به ذوب آهن رفت، مجید نامجو مطلق بازیکن کشاورز شد، جعفر مختاری فر به سایپا پیوست، رضا احدی با مهدی فنونیزاده سر از بانک تجارت در آوردند، امیر قلعه نویی همچنان مصدوم بود، چنگیز و نعلچگر کفش های خود را آویختند و...
در چنین شرایطی، استقلال فصل جدید لیگ آزادگان را در تابستان سال ۷۱ با بازیکنانی استارت زد که حتی چهره بعضی از آنها برای هواداران هم ناآشنا بود. از امیر فرهاد یعقوبی و عادل حردانی گرفته تا سیاوش بختیاری زاده و... تازه باید به همه این ماجراها باید اختلاف نظر شدید احمدرضا عابدزاده با مدیران وقت باشگاه استقلال را نیز اضافه کرد که در اغلب رقابتهای آن فصل غایب بود و بلافاصله پس از پایان مسابقات از جمع استقلالیها جدا شد.
سال ۷۱ برای این استقلال عجیب، کابوس وار تمام شد و این تیم بعد از ناکامی در لیگ آزادگان و سوپرجام باشگاههای تهران، از بهار سال ۷۲ در لیگ دست سوم حضور یافت.
بیشتر بخوانید: استقلال برای بردن عجله نمیکرد بیشتر هم گل میزد/ به این پیروزی و سه امتیاز نیاز داشتیم/ بازی با ۳ مدافع خوب بود اما...