یکی از مشکلات ریشهای فوتبال ما این است که بازیکنان به صورت خودرو و بدون آموزش آکادمیک، رشد کرده و به سطح ملی و لیگ برتر میرسند. نتیجه این میشود که برخی ایرادات و ضعفهای آنها حتی تا این سطح نیز باقی مانده و به کرات این جمله را از مربیان مختلف تیمهای ملی، استقلال و پرسپولیس شنیدهاید که میگویند ما نمیتوانیم در این سن به بازیکن ملی بغل پا زدن یاد بدهیم.
حقیقتی تلخ و مثل همه حقایق، درست. به عنوان مثال نگاه کنید به گلهایی که سیدحسین حسینی -کاپیتان سابق استقلال و گلر دوم تیم ملی در ۲ جام جهانی- این هفته از تراکتور خورد. او فقط مثال است و این مساله یک نفر نیست، در همین پست گلر کافیست به یاد بیاورید مهدی رحمتی را، زمانی که کاپیتان تیم ملی و استقلال بود و هنوز در خروجها مشکل داشت و به گلر زیر تیر مشهور بود. ابراهیم میرزاپور که حتی در جام جهانی به خاطر مشکل بازی با پا -که از ابتدای درخشش او در سطح اول وجود داشت- سوتی، و کار دست تیم ملی داد.
همین حالا در تیم ملی، استقلال و پرسپولیس، بازیکنان زیادی را سراغ داریم که هر کدام یک نقطه ضعف بزرگ و غیر قابل حل دارند. بازیکنان ما وقتی ارقامی به این کلانی میگیرند و با همین وضعیت فعلی در تیم ملی و بهترین باشگاهها حضور دارند، دیگر نیازی به رفع نقاط ضعف خود نمیبینند و از آن طرف، مربیان ما نیز دانش کافی برای حل چنین مشکلاتی ندارند.
حسینی گلهای بازی مقابل تراکتور را به پای توپهای جدید لیگ برتر انداخت، در حالی که عین همین گلها را در سالهای گذشته -چه در استقلال و چه در تیم ملی- دریافت کرده بود. فصل قبل که به سپاهان کوچ کرد، در بازی هفته دوم مقابل پرسپولیس، در همین ورزشگاه نقش جهان -دوشنبه سوم شهریور- و در دقیقه ۴۴ عین همین گل را از علی علیپور دریافت کرد و پرسپولیس با همان گل، برد.
علیپور از همین زاویه و در همین نیمه زمین، البته با پای چپ، دروازه حسینی را باز کرد. این بار همان کار را امیرحسین حسینزاده تکرار کرد، این بار با پای راست تا مشخص شود مشکلات فنی سنگربان با سابقه کماکان پابرجاست. جالب اینکه بعد از آن بازی حسینی که فصل را به عنوان سنگربان فیکس سپاهان در ایران و آسیا آغاز کرده بود، به نیمکت تبعید و بعد از ۷ بازی نیمکت نشینی در لیگ برتر، از جدال هفته یازدهم مقابل شمس آذر دوباره به ترکیب سپاهان برگشت.
حسینی در پایان فصل با تیم ملی به جام جهانی رفت و دیدیم که دوره قبل، بعد مصدومیت بیرانوند فرصت بازی هم پیدا کرد. او پس از این هم سنگربان دوم تیم ملی میماند تا سالها در سطح بالا بازی خواهد کرد و شک نکنید که باز هم از این گلها خواهد خورد. همانطور که بازیکنان ۳۵ ساله با بیش از ۵۰ بازی ملی در لیگ برتر ما، هنوز همان نقاط ضعفی را که یک دهه قبل در آغاز راه فوتبالی خود داشتند، را به همراه دارند.