ماجرا فقط یک شادی بحث‌برانگیز در یک مسابقه باشگاهی نیست. بازیکن ممکن است در فوتبال باشگاهی هر مدل شادی را برای خودش انتخاب کند و حتی بعد از مسابقه هم بگوید این مدل خوشحالی کردن من است. بسیار خب؛ انتخاب با خودش. اما وقتی پای پیراهن تیم ملی وسط می‌آید، دیگر ماجرا فقط انتخاب شخصی نیست.
تیم ملی میلیون‌ها مخاطب دارد و بازیکنی که این پیراهن را می‌پوشد، فقط نماینده خودش نیست.
اینکه یک بازیکن پس از گلزنی یا پیروزی مقابل تماشاگران رقیب حرکتی تحریک‌آمیز انجام دهد، ممکن است در فوتبال باشگاهی به عنوان بخشی از هیجان مسابقه دیده شود؛ اما آیا همین رفتار وقتی قرار است با پیراهن تیم ملی تکرار شود، باز هم باید کاملاً بی‌اهمیت باشد؟
اتفاقاً اینجا همان جایی است که باید درباره معیارها سؤال کنیم: اینکه آیا تیم ملی ایران برای دعوت از بازیکنانش، کد اخلاقی دارد؟
اگر دارد، چرا درباره اجرای آن چیزی نمی‌شنویم؟ اگر ندارد، چرا نباید داشته باشد؟
تیم ملی قرار نیست مجموعه‌ای از بهترین بازیکنان لیگ باشد که فقط بر اساس فرم و کیفیت فنی کنار هم قرار می‌گیرند. ملی‌پوش شدن، یک عنوان معمولی در فوتبال نیست. بازیکنی که پیراهن ایران را می‌پوشد، باید بداند بخشی از رفتار او زیر ذره‌بین میلیون‌ها ایرانی قرار دارد.
هیچ‌کس نمی‌گوید بازیکن باید بعد از گل مثل مجری مراسم رسمی رفتار کند یا هیجانش را کنار بگذارد. فوتبال بدون هیجان که فوتبال نیست. اما میان شادی و تحریک تماشاگر هم تفاوتی وجود دارد که نمی‌شود آن را نادیده گرفت.
اگر فدراسیون و کادرفنی معتقدند رفتار بازیکنان هیچ ارتباطی با انتخاب آنها ندارد، صریح بگویند. اما اگر برای پیراهن تیم ملی شأن و استانداردی قائل هستیم، بد نیست این استاندارد را برای همه اجرا کنیم؛ برای ستاره، بازیکن باتجربه و حتی کاپیتان تیم ملی...
بیشتر بخوانید: قلعه‌نویی قول قهرمانی نداد و در سمتش ابقا شد/ توپخانه پرسپولیس و استقلال «امیر» را از یادها برد
